Shocking China

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News http://www.greeknewsonline.com/

Θα αφήσω λίγο στην άκρη τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, με το πολυνομοσχέδιο, τα σκουπίδια που σχηματίζουν εδώ και μέρες βουνά στους δρόμους –και εμείς εξακολουθούμε να πληρώνουμε δημοτικά τέλη-, την εβδομάδα γενικής παράλυσης της χώρας από τις απεργίες στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, τα video των Γάλλων για το πειραματόζωο «Έλληνα Κώστα», που δουλεύει αγόγγυστα και που «σε λίγο θα είναι διαθέσιμος και στη Γαλλία» και τη γενική μας εικόνα στον κόσμο, και θα ασχοληθώ με ένα πραγματικά ανατριχιαστικό βίντεο που έκανε το γύρο του διαδικτύου, αλλά και της τηλεόρασης, και που αποτελεί ένα μικρό κεράσι σε μια τεράστια τούρτα. Αναφέρομαι στο βίντεο που τραβήχτηκε από κάμερες ασφαλείας σε κάποια επαρχία της Κίνας και μας δείχνει τη δολοφονία ενός παιδιού από 2 φορτηγά αυτοκίνητα, αλλά και την «παραδειγματική» αδιαφορία δεκάδων πολιτών, που πέρασαν και δεν έριξαν ούτε ματιά στο 2 ετών παιδάκι που κειτόταν αιμόφυρτο στο δρόμο.

…Ένα κοριτσάκι 2 ετών τριγυρίζει σε ένα δρομάκι, που βρίσκεται κοντά σε μια αγορά. Η μητέρα έχει πάει να δώσει κάποια ρούχα για πλύσιμο. Εντάξει, είναι άξιον απορίας το πώς μια «μάνα» αφήνει το παιδί της να τριγυρίζει μόνο του στους δρόμους. Παρόλα αυτά, αυτό, που φαίνεται μετά στο βίντεο, είναι αδιανόητο. Ένα φορτηγάκι κινείται στον μικρό δρόμο, κόβει για ελάχιστα δευτερόλεπτα ταχύτητα και κατόπιν φαίνεται να επιταχύνει. Πατά το παιδάκι –κανονικά-, μετά σταματά με την πίσω δεξιά ρόδα επάνω στο κορμάκι του και κατόπιν το ξαναπατά «καλύτερα» και φεύγει. Το βρέφος κείτεται στο οδόστρωμα, πλάι σε κάτι κούτες, αιμόφυρτο. Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, αρχίζει το θέατρο του παραλόγου. Περνάνε δεκάδες πεζοί και ποδηλάτες, οι οποίοι δε γυρίζουν καν να κοιτάξουν το παιδάκι, και αργότερα ένα ακόμα φορτηγό το «αποτελειώνει», ξαναπατώντας το. Μετά από περίπου μισή ώρα μια γυναίκα προσεγγίζει το βρέφος και καλεί ασθενοφόρο. Στο μεταξύ ειδοποιείται και η μητέρα –η κυρία «πέρα βρέχει». Το βρέφος φυσικά ήταν εγκεφαλικά νεκρό και στο νοσοκομείο απλώς διεπιστώθη ο θάνατός του.

Δε ξέρω ποιες ακριβώς είναι οι σκέψεις που περνούν από το κεφάλι του καθενός, είτε διαβάζοντας αυτές τις γραμμές είτε βλέποντας το βίντεο, που είναι ανηρτημένο και στο youtube, μεταξύ άλλων. Τα τελευταία χρόνια όμως οι ψυχρές δολοφονίες παιδιών στην Κίνα αποτελούν συχνότατο φαινόμενο. Δεκάδες είναι τα περιστατικά ψυχοπαθών –ή μη- που εισβάλλουν σε νηπιαγωγεία και βρεφοκομεία και σκοτώνουν εν ψυχρώ μικρά παιδιά, από μηνών μέχρι 10 ετών. Τον Απρίλιο εκτελέστηκε ένας 41χρονος γιατρός, που ήταν υπεύθυνος για τις δολοφονίες 8 μαθητών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με μαχαίρι. Τον περασμένο Αύγουστο εργαζόμενη σε παιδικό σταθμό στη Σαγκάη επιτέθηκε με μαχαίρι –πολύ δημοφιλές όπλο από ότι φαίνεται- και τραυμάτισε 8 παιδιά. Επίσης, τον περασμένο Απρίλιο, ένας 47χρονος, οπλισμένος με μαχαίρι, εισέβαλλε σε νηπιαγωγείο της πόλης Τάισινγκ και τραυμάτισε 28 παιδιά και 3 ενήλικες, ενώ μια μέρα νωρίτερα δάσκαλος τραυμάτισε 16 μαθητές σε δημοτικό σχολείο στη Νότια Κίνα. Πέρσι, στις αρχές του χρόνου, 7 παιδιά και 2 ενήλικες δολοφονήθηκαν και πάλι σε παιδικό σταθμό από κάποιον που στη συνέχεια αυτοπυρπολήθηκε με βενζίνη.

Δεν είμαι ψυχολόγος, για να εξηγήσω το φαινόμενο αυτό. Μπορώ όμως να το σχολιάσω και να εκφράσω τους φόβους μου. Άλλωστε οι δολοφονίες και οι –σε πλήρη επίγνωση- τραυματισμοί παιδιών δεν αφορούν μόνο την Κίνα, αφού παρόμοια περιστατικά λαμβάνουν χώρα μαζικώς και σε άλλες χώρες, όπως στη Λιβύη, τη Συρία και το Αφγανιστάν –μεταξύ άλλων.

Ο πληθυσμός της Κίνας το 2010 –κατά την τελευταία απογραφή, γιατί δεν τους προλαβαίνουμε κιόλας- ήταν 1 δισεκατομμύριο 339 εκατομμύρια κάτοικοι! Η αύξηση, δε, σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή του 2000 ήταν της τάξης του 5,9%. Ο αριθμός αυτός είναι αδιανόητος. Η κινεζική κυβέρνηση προσπαθεί μεν να επιβάλλει την πολιτική του «ενός παιδιού ανά οικογένεια», μέσου του ελέγχου των γεννήσεων, αλλά παρόλα αυτά η αύξηση παρέμεινε δραματική. Δεν ξέρω τι ακριβώς κάνουν στην Κίνα, αλλά ξέρω ότι η Ελλάδα έχει ένα εξίσου δραματικό πρόβλημα · υπογεννητικότητας όμως, αφού από ότι φαίνεται μόνο οι ξένοι γεννάνε εδώ. Ο Έλληνας, καθότι πλήρως συνειδητοποιημένος –λέμε τώρα- σκέφτεται πως θα θρέψω το παιδί μου με μισό μισθό ή σε τι κόσμο θα φέρω ένα παιδί, τώρα που διαλυόμαστε ως χώρα και ως έθνος; Αλλά αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Τα τελευταία χρόνια η Κίνα γνωρίζει ταχύτατους ρυθμούς ανάπτυξης –παρά τον υψηλότατο πληθωρισμό-, αλλά και την άνοδο των τιμών, κάτι που έχει πλήξει εν μέρει τις εξαγωγές της. Οι μισθοί παρόλα αυτά και ως γνωστόν είναι ιδιαιτέρως χαμηλοί. Σύμφωνα με μελέτες που έχουν γίνει, η Ασία είναι η περιοχή του κόσμου που παρουσιάζει το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών –περίπου στο 60% όλου του κόσμου- με πρώτες την Κίνα, την Ιαπωνία και την Ινδία. Αν συνδυάσουμε το γεγονός ότι η Κίνα και η Ινδία είναι 2 από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες, αλλά και πολυπληθέστερες χώρες του κόσμου, έχουμε ήδη 2 κοινούς παρανομαστές. Λένε, λοιπόν, ότι οι χώρες στις οποίες η κοινωνική και η οικονομική κατάσταση αλλάζει με γοργούς ρυθμούς, ο κόσμος αδυνατεί να συμβαδίσει και να συνηθίσει στις νέες συνθήκες, με αποτέλεσμα να νιώθει σύγχυση, άγχος, να βιώνει κρίσεις πανικού, ψυχοσωματικά συμπτώματα, διαταραχές στον ύπνο, πανικό και τάσεις φυγής. Ο άνθρωπος προσπαθεί να κατανοήσει την περιρρέουσα κατάσταση, να την εξηγήσει και κατόπιν να αποδώσει ευθύνες. Οι Κινέζοι, από ότι φαίνεται, θεωρούν ότι η δραματική αύξηση του πληθυσμού αποτελεί βασικό παράγοντα της χειροτέρευσης της ποιότητας ζωής τους, αφού μειώνονται οι κατά κεφαλήν πόροι, το εισόδημα ανά οικογένεια, αλλά και το breathing space. Ακούγεται λίγο τρελό αυτό, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Σύμφωνα με έγκυρα στατιστικά στοιχεία, σχετικά με τους δράστες όλων των παραπάνω αναφερθέντων περιστατικών, πρόκειται για άτομα που βίωναν πολύ δύσκολα οικογενειακά, οικονομικά και επαγγελματικά προβλήματα, όπως και άτομα με σοβαρές ψυχολογικές διαταραχές –no surprises there! Δηλαδή, για να το εξηγήσω καλύτερα, αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν –ή πίστευαν- μέσα τους ότι τα παιδιά –ή η αύξησή τους- αποτελούν πρόβλημα για την Κίνα και ότι έπρεπε να κάνουν κάτι για να το αναχαιτίσουν.

Υπάρχει όμως εδώ ένα βασικό ερώτημα, που αφορά στην περίπτωση του μικρού κοριτσιού. ΟΚ. Κατανοούμε ότι ένας άνθρωπος με διαταραγμένο ψυχισμό εισβάλει σε ένα νηπιαγωγείο και σκοτώνει ή τραυματίζει παιδιά. Υπάρχει κάτι το προμελετημένο σε αυτό, γιατί προϋποθέτει ότι έχεις αποφασίσει που θα επιτεθείς, έχεις προμηθευτεί –έστω και από την κουζίνα σου- το όπλο, ξέρεις πότε τα παιδιά είναι μέσα και εφορμάς. Τι συμβαίνει όμως με έναν οδηγό, ο οποίος σε άσχετη φάση βλέπει ένα παιδάκι στο δρόμο και αποφασίζει να το πατήσει; Τι συμβαίνει όταν δεκάδες περαστικοί βλέπουν στο δρόμο το παιδάκι μέσα σε λίμνη αίματος και δεν γυρίζει κανείς, όχι να βοηθήσει, αλλά ούτε και να κοιτάξει, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο βίντεο; Τι συμβαίνει όταν και δεύτερο φορτηγό ξαναπατά το παιδί, σα να φαίνεται ότι στόχευε στο να το αποτελειώσει; Τι συμβαίνει με τη μάνα που αφήνει το βρέφος της, των 2 ετών, να τριγυρίζει μόνο του στους δρόμους; Εδώ δε μιλάμε για κάτι προμελετημένο. Μιλάμε για κάτι αυθόρμητο, αναίσθητο και ακουσίως αναίσχυντο. Φαίνεται δηλαδή ότι ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού τελεί υπό αδιάγνωστων ψυχικών διαταραχών. Αν παρακολουθήσει κανείς το βίντεο, πραγματικά θα σοκαριστεί. Εγώ δεν μπορούσα να πιστέψω την κίνηση του οδηγού, που έκανε όπισθεν για να πατήσει το παιδάκι «καλύτερα».

Αμφότεροι οι οδηγοί συνελήφθησαν μετά από λίγο, αλλά αυτό δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Αυτή η περιφρόνια και η απαξίωση για την ανθρώπινη ζωή, η οποία παρατηρείται σε αυτές τις χώρες, αλλά και σε πολλές ακόμα της Ασίας, είναι κάτι που σίγουρα χρήζει μελέτης, στατιστικών, αλλά και ψυχολογικής διερεύνησης. Από την άλλη, δυστυχώς αυτά τα φαινόμενα παρατηρούνται και πιο κοντά στην «πόρτα» μας. Απλά, εδώ δε συσχετίζονται με παιδιά, αλλά με ενήλικες και γίνονται υπό την «ομπρέλα» της κλοπής ή ενός βιασμού.

Όμως, η εικόνα ενός βρέφους αιμόφυρτου στο δρόμο και των περαστικών που δε δίνουν ούτε δευτερόλεπτο από τον χρόνο τους και δε δείχνουν ούτε ψήγμα ανθρωπιάς είναι πραγματικά ανατριχιαστική. Που βαδίζει αυτός ο κόσμος; Δεν έχει σημασία αν όλα αυτά συμβαίνουν χιλιάδες μίλια μακριά από την «πόρτα» μας. Σημασία έχει ότι είναι σημεία των καιρών. Και ξαφνικά το “o tempora o mores” λαμβάνει άλλες διαστάσεις…

Is there a reason why Europe doesnt just print more money?

Lately, we, Greeks, have been wondering about the sanity and the intelligence of our politicians. They keep inventing measures, as often as every week, even though they can see that these measures actually have negative effects on our GDP; not to mention the society at large. We have said a number of times that no one knows the needs of a specific economy but the people and the politicians that live in this country. Only then you are in a position to know what's going on and how can you deal with a number of issues. IF you are intelligent of course.

Nevertheless, for the last 2 years, we -Greeks and not only- have been doubting the intelligence of the European leaders as well. Procrastination, delays, wrong decisions, lack of the appropriate policy, lack of a united voice. Every week there is something different. First it's a 20% haircut, then it's a 50% haircut. First  it's imposition of taxes, then it's not, since the Troika disapproved the imposition of new taxes. First it's "sell the Acropolis" or "get out of Euro" and now it's "Greece cannot be expelled from the Eurozone, since this would be disastrous for the European Banking System". Oh really?? You just realized that?

And somewhere along all these European mistakes, the Old Continent makes YET another one. Europe chooses austerity and deterioration of the living standards, as a way to deal with the financial crisis. Well, the way we economists see it, when you have excess debt, there are three major tools to handle it: austerity, devaluation or bankruptcy. At this very moment, the European debt is beyond anyone's imagination. Just because Germany has a 5% financial development, it doesnt mean that everything is going well. Besides, in order for Germany to have this kind of development, the presence of strong economies that buy its products and services is essential. If all the European economies are failing, then Germany will have no buyers. This somehow seems to be slipping their minds. So, this austerity that Europe has decided upon is with no doubt the wrong policy. Because the debt is so high that all the European economies and societies would have to be demolished in order to make it even a tad smaller. It's evident that costs outweigh the benefits.

Currently, we experience a currency war with no precedent, as all our adversaries are trying to devaulate their currencies in order to be more competitive in the international markets, leading to the revaluation of Euro. China linked Yuan with the American Dollar, which led to the devaulation of the first. The US are printing money. Japan is systematically selling Yen to the international markets, aiming to drop its exchange rate. And, last but not least, the UK -which also has an unbelievably high debt- has soften its exchange rate policy, by printing money. Only Europe has decided to vote on austerity, leading to recession, poverty and social unrest.

If Euro is devaluated, we would have 4 immediate effects:

1) Increase Competitiveness
2) Development from Exports

3) Decrease of Debt

4) Increase of Inflation

If Euro is devaluated, then its products will be more easily exportable to the US and the international markets. The decrease of debt would make the bankruptcy option seem very distant, which would lead to the empowerment of the European Banking System. Inflation is indeed a problem. However, with all these austerity measures, Europe loses its competitiveness, further deepens the debt and creates social unrest with unimaginable repercussions. So the question is: is there really a dilemma here? Inflation or Recession? No. There is no dilemma. Recession will lead many countries to bankruptcy -the first will probably be Greece, but it wont go down alone! So, undeniably there is only one solution. And this is to PRINT MONEY, even if it does lead to an increase in the inflation.  

The international examples are many. Why Europe tosses and turns over this? Is it because Germany and the Scandinavians desire to lead the southern states into an even deeper recession, so they can exploit their natural resources, the land, the businesses and even the sun and then gain total and complete control over the entire continent? Scary, yet plausible, because according to the Classified Report of Horst Reichenbach, it seems that the Germans want Greece to grant its land and sea for 99 years for the amount of 135 billion Euros. And this is not the only report that has been "published".

You are dreaming about owning Greece, arent you? You would love to get your hands on our Oil, Gold, Lignite, Natural Gas and the sun, arent you? You want to buy the Acropolis, arent you?... Well, guess what. Even if you do buy it, it will NEVER be yours... NEVER.

Ντρέπομαι…

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News (http://www.greeknewsonline.com/)

Ντρέπομαι για την εικόνα που αντίκρισα χθες μπροστά στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Όταν κάποιοι θρασύδειλοι, ανεγκέφαλοι και καθυστερημένοι –αυτή είναι η νέα λέξη που θα χρησιμοποιώ συχνά- πετούσαν πέτρες στους Ευζώνους, οι οποίοι και μετά από λίγο αποχώρησαν από τα μικρά τους φυλάκια. Σαν κύριοι. Συνοδεία αστυνομικών. Δε διαλύθηκαν ατάκτως. Δεν άρχισαν να τρέχουν. Δε γύρισαν να κοιτάξουν. Δεν έβγαλαν άχνα. Απλά κατευθύνθηκαν προς την είσοδο της Βουλής, με αργό, αντρίκιο περπάτημα. Όπως τους αρμόζει. Οι θρασύδειλοι ήταν κάτι παιδάκια. Που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει Ελλάδα. Δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να πολεμάς για την πατρίδα. Δεν έχουν ιδέα για την ιστορία αυτής της χώρας. Δε σέβονται τίποτα. Προφανώς λόγω της ανατροφής που έλαβαν με μεγάλη αγάπη από τους γονείς τους…

Ντρέπομαι για την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η εικόνα είναι κάπως περιπλεγμένη. Μια μερίδα πιστεύει ακράδαντα ότι είμαστε ένα συνονθύλευμα απατεώνων, που κορόιδεψε την Ευρώπη και τον κόσμο, που πίνει καφέδες όλη μέρα και κάνει διακοπές όλο το χρόνο στις παραλίες και τα νησιά. Υπάρχει βέβαια και μια άλλη μερίδα –βάσει άρθρου που γράφτηκε πρόσφατα σε Σκανδιναβική εφημερίδα- που μέσω του ανταποκριτή της είδε πραγματικά τι γίνεται εδώ και πως προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα. Αλλά όλα αυτά δεν αλλάζουν τίποτα. Ντρέπομαι για την εικόνα που δίνει η Ελλάδα στον κόσμο, κάθε φορά που γίνεται πορεία και καταστρέφεται η Αθήνα. Ντρέπομαι για την εικόνα των ΜΑΤ που γρονθοκοπούν μεγάλους ανθρώπους. Ντρέπομαι για την εικόνα των θρασύδειλων, που πίσω από μια κουκούλα καταστρέφουν τη ξένη (ξένη, γιατί φυσικά δική τους δεν είχαν ποτέ) περιουσία. Ντρέπομαι που ο ξένος βλέπει ένα κράτος γενικής αναρχίας. Δεν θέλω τον οίκτο του ξένου. Ούτε τη συμπόνια. Ούτε όμως την ειρωνεία, την χαιρεκακία και τον αποτροπιασμό.

Ντρέπομαι ή μάλλον ντράπηκα για τη φετινή, αλλά και την περσινή, εικόνα της Ελλάδας, με τις απεργίες των ταξί –για την ειδεχθή αυτή φυλή δε θα ξανασχολιάσω, για να μη λέμε τα ίδια και τα ίδια- και τους αποκλεισμούς του ΠΑΜΕ. Όταν οι τουρίστες περπατούσαν ώρες στο λιοπύρι, για να φτάσουν σε αεροδρόμια και λιμάνια. Όταν προσπαθούσαν να κατέβουν από τα κρουαζιερόπλοια, για να περιηγηθούν για λίγες ώρες στην Αθήνα, και έκπληκτοι αντίκριζαν πανό και κάτι εξαγριωμένους τύπους που γαύγιζαν περί καμποτάζ. Α ναι! Είναι και εκείνη η διαβόητη εικόνα που αντίκρισα με τα μάτια μου –γιατί ήμουν εκεί- σε λεωφορείο της γραμμής Αεροδρόμιο-πόλης της Ρόδου, με τους ξένους –πολύ αξιοπρεπείς- να έχουν τις βαλίτσες στο κεφάλι, στοιβαγμένοι περίπου 100 άτομα και έναν αγενέστατο οδηγό –είχε κι αυτός καλή ανατροφή από τους γονείς του- να μιλάει λες και μιλούσε σε δούλους, λέγοντάς τους να στοιβάξουν τις βαλιτσάρες, τη μία πάνω στην άλλη, για να κερδίσουμε χώρο. Όταν, δε, 4-5 από εμάς τους Έλληνες αρχίσαμε το «ψαλτήρι», μαζεύτηκε. Κι όμως. Έβλεπα τους ξένους τόσο στωικούς, που πραγματικά ένιωθα πως ήθελα να τους κουβαλήσω εγώ η ίδια τις βαλίτσες. Κοίταζαν το απίστευτης ομορφιάς τοπίο στην Ιξιά, με την τρικυμισμένη –όπως πάντα- θάλασσα, με όλες τις αποχρώσεις του μπλε και τα λευκά βότσαλα, τους φοίνικες που λικνίζονταν στα μελτέμια και τους εξωτικούς κατακόκκινους ιβίσκους κατά μήκους της ονειρικής παραλιακής και φαινόταν ότι δεν τους πείραζε τίποτα.

Ντρέπομαι για τους πολιτικούς που έχουμε ψηφίσει. Αν και κανονικά θα έπρεπε να ντρέπονται αυτοί για τους εαυτούς τους. Βέβαια από κάπου εκλέχθηκαν. Η αλήθεια είναι όμως ότι μετά από κάποια εποχή, οι πολιτικοί αυτής της χώρας –όπως έχω πει και στο παρελθόν- έπαψαν να είναι κομμάτι αυτής της κοινωνίας. Έγιναν ζόμπι, που απλά κυκλοφορούσαν ανάμεσα μας. Και όταν άρχισαν να πέφτουν τα γιαούρτια, έπαψαν και να κυκλοφορούν. Ντρέπομαι για το ότι είδαν το δημόσιο χρήμα σα δικό τους χρήμα. Ντρέπομαι που στο βωμό της ψήφου, διόριζαν αβέρτα στο Δημόσιο, λες και είναι καμιά τρελή επιχείρηση που απαιτεί χιλιάδες εργαζόμενους. Ναι. Ένας για να φυλλομετρά. Ένας για να βάζει σφραγίδες. Ένας για να καπνίζει. Ένας για να έχει τα πόδια πάνω στο γραφείο και να γκρινιάζει. Α ναι. Και ένας-δυο για να δουλεύουν. Μέχρι εκεί. Για να μη ξεχνιόμαστε.

Ντρέπομαι, που εν μέσω απίστευτων φοροχαρατσιών, απολύσεων, μειώσεων μισθών, συντάξεων, κατάργησης φοροαπαλλαγών, η «κυρία» ΕΡΤ αποφασίζει να «χτυπήσει» τον ανταγωνισμό –τα ιδιωτικά κανάλια δηλαδή- και να πάρει με το «σπαθί» της τους αγώνες του Champions League έναντι του μηδαμινού ποσού των 24 εκατομμυρίων ευρώ. Εξεταστική εισαγγελική έρευνα διετάχθη, λέει. Στα παλιά μας τα παπούτσια. Γιατί; Μήπως θα διωχθεί κανείς; Για μια ακόμα φορά όλοι θα αποδειχθούν αθώοι, παμψηφεί και πέραν αμφιβολίας. Μήπως έτσι δεν έγινε και με το Βατοπέδι; Μήπως έτσι δεν έγινε με τα υποβρύχια; Μήπως έτσι δεν έγινε με τη Siemens; Γι’ αυτό σας λέω. Τις Εξεταστικές σας Επιτροπές τις έχουμε γραμμένες. Είναι απλά μια ακόμα ευκαιρία για εσάς να βγάλετε εύκολα λεφτά. Τα δικά μας λεφτά…

Ντρέπομαι για την εικόνα του κέντρου της Αθήνας, που αντί να αποτελεί παράδεισο για τους τουρίστες, είναι η κόλαση ντόπιων και μη. Οι ώρες κυκλοφορίας των «κανονικών» ανθρώπων είναι το πολύ μέχρι τις 6 το απόγευμα, τώρα που αρχίζει να βραδιάζει νωρίς. Κατόπιν, τη βάρδια αναλαμβάνουν τα βαποράκια, οι μαύροι με τις τσάντες, οι πόρνες, οι Πακιστανοί, οι Αλβανοί με τα Καλάζνικοφ, οι ναρκομανείς, οι κλέφτες και οι δολοφόνοι. Ναι, σαν εκείνους που σκότωσαν το καλοκαίρι τον άνθρωπο, που πήγαινε τη γυναίκα του στο μαιευτήριο, για μια βιντεοκάμερα. Ναι, εκείνους που γρονθοκοπούσαν ηλικιωμένη γυναίκα, για να της πάρουν την τσάντα. Αυτό είναι το κέντρο της Αθήνας, ξεκινώντας από το Πολυτεχνείο, την Ομόνοια, την Αθηνάς, την Κοτζιά, την Σοφοκλέους, την Ευριπίδου –θα τρίζουν και τα κόκκαλα των αρχαίων ημών προγόνων- και των υπολοίπων οδών της περιοχής. Έτσι κατάντησαν το κέντρο.

Ντρέπομαι που βλέπω όλους αυτούς του κουστουμάτους της Τρόικας να πηγαινοέρχονται στην Αθήνα και να έχουν στο πρόσωπο αυτό το ηλίθιο, αντιπαθέστατο χαμόγελο σα να λένε «εμείς θα σας φτιάξουμε, τώρα εμείς κάνουμε κουμάντο, εμείς μόνο ξέρουμε τι πρέπει να γίνει, τώρα θα τη φάτε, τώρα ήρθε η ώρα σας να πληρώσετε και τώρα θα σας κανονίσουμε γιατί είμαστε τα μεγάλα κεφάλια». Και φυσικά αποδεικνύεται περίτρανα πως ό,τι και αν έχουν σκεφτεί, ήταν τελείως λάθος. Τίποτα, μα τίποτα, δεν έχει βελτιωθεί. Το αντίθετο. Ο κόσμος έχει εξαγριωθεί. Το ΑΕΠ μειώνεται επικίνδυνα. Το έλλειμμα έχει αυξηθεί. Η ανεργία έχει εκτοξευθεί. Οι τιμές έχουν πάρει φωτιά. Τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Οι Τροϊκανοί είναι, λοιπόν, παντελώς ανίκανοι. Άχρηστοι ουσιαστικά. Και το αστείο είναι ότι εξακολουθούν να περιφέρονται με το ίδιο χαμόγελο, σα να ξέρουν τι κάνουν, ενώ ουσιαστικά δεν ξέρουν την τύφλα τους. Η Ελλάδα θέλει ειδική μεταχείριση. Το θέμα δεν ήταν ο κόσμος και πως θα τη φάει ο κόσμος. Το θέμα είναι το κράτος, με την έννοια της κρατικής μηχανής. Εκεί υπάρχει πρόβλημα. Σε εφεδρεία δεν πρέπει να μπουν οι υπάλληλοι, αλλά οι κυβερνήσεις. Ντρέπομαι, λοιπόν, που βάλαμε αυτούς τους άχρηστους πάνω από το κεφάλι μας. Πρώτα τους μεν και έπειτα τους δε, μετά από «παράκληση» των μεν (για όσους δεν εννόησαν, όπου «μεν» το ΠΑΣΟΚ και όπου «δε» η Τρόικα).

Ντρέπομαι όταν αντικρίζω την Ακρόπολη. Ντρέπομαι όταν σκέφτομαι που ήμασταν κάποτε και πως είμαστε τώρα. Ντρέπομαι όταν σκέφτομαι τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, τον Ιπποκράτη, τον Περικλή, τον Ευριπίδη. Ντρέπομαι που υπάρχουν νέοι σε αυτή τη χώρα –αν λέγονται Έλληνες- που νομίζουν ότι πετώντας πέτρες στον Άγνωστο Στρατιώτη –και εννοώ τους Ευζώνους- είναι μάγκες και ξεσπάνε –δήθεν- για την κατάσταση που επικρατεί. Ντρέπομαι για τους γονείς που μεγάλωσαν αυτά τα ζώα. Γιατί κάποιος γονιός δεν ήταν παρών για να συμμαζέψει το καμάρι του. Όπως έγινε και με ένα άλλο καμάρι. Αλλά σε εκείνο το καμάρι, τιμή και δόξα! Αλίμονο. Και ας έρθει κάποιος να μου πει ότι δε «σέβομαι». Και μην αρχίσουμε τα μελοδράματα του τύπου «η μάνα μπορεί να δουλεύει καθαρίστρια κι ο πατέρας οικοδόμος όλη μέρα, για να τα μεγαλώσουν». Γιατί και οι δικοί μου γονείς δούλευαν όλη μέρα, αλλά δεν έγινα ρεμάλι. Εγώ σέβομαι μια χαρά. Και την περιουσία του διπλανού σέβομαι. Και τους ηλικιωμένους σέβομαι. Και στους νόμους υπακούω. Και σπούδασα σε Ελλάδα, Αμερική και Γαλλία. Και δουλεύω 16 ώρες την ημέρα. Και πληρώνω τους φόρους μου. Σέβομαι.

Το πρόβλημα, βέβαια, παραμένει. Τι κάνουμε; Είναι οι εκλογές λύση; Γιατί και συγκυβέρνηση να βγει, αυτοί θα φάνε τα μουστάκια τους –λαϊκιστί. Σε κάθε κουβέντα του ενός θα υπάρχει αντίλογος, μόνο και μόνο για να υπάρχει. Εμείς θα καθόμαστε όμως και θα πληρώνουμε τα σπασμένα της κάθε κυβέρνησης; Όταν έτρωγαν οι λίγοι και εμείς οι υπόλοιποι παλεύαμε; Γιατί να πληρώσω τον βολεψάκια –που 100% πρόκειται για κάποιον άχρηστο, που μόνο σε μέσο μπορούσε να στηριχθεί; Γιατί να πληρώσω τον πολιτικό που διόρισε τον βολεψάκια, για να πάρει ψήφο; Και εντέλει καταλήγω στο ότι δεν με ενδιαφέρει αν θα απολυθεί κάποιος από το Δημόσιο. Δε με ενδιαφέρει αν μειώσουν τους μισθούς τους. Έπαιρναν πάρα πολλά λεφτά για τις υπηρεσίες που παρείχαν –ή που μάλλον δεν παρείχαν. Χώρια από τα γελοία επιδόματα –έγκαιρης προσέλευσης, πλυσίματος χεριών κ.λπ. Και δε με ενδιαφέρει αν είναι αντισυνταγματικό. Όταν μας συμφέρει, θυμόμαστε το Ελληνικό Σύνταγμα και κατόπιν το ξεχνάμε όταν δε μας βολεύει; Το Σύνταγμα τι λέει άραγε για τους κλέφτες; Α! το ξεχάσαμε πάλι… Ντροπή. Τίποτε άλλο. Μόνο που τη ντροπή τη νιώθουν οι λάθος άνθρωποι, όπως φαίνεται.

Casablanca uncut…

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News http://www.greeknewsonline.com/

 Προσπαθώντας να ξεφύγω από τη μιζέρια της ελληνικής τηλεόρασης, τις μόνιμες φάτσες που κατακλύζουν τις οθόνες και τη διαρκή φιλολογία της καταστροφολογίας, κατέφυγα σε ένα ασφαλές και αγαπημένο καταφύγιο. Hollywood… the old Hollywood. Και κατάλαβα για μια ακόμα φορά τη μαγεία του κινηματογράφου εκείνης της εποχής. Όχι μόνο του αμερικάνικου, αλλά φευ και του ελληνικού. Όταν οι ταινίες ήταν χαμηλού budget, αλλά με τεράστιο αντίκτυπο. Όταν επικεντρώνονταν στα πρόσωπα και όχι στα gadget. Τότε που η ανθρώπινη διάσταση του κάθε ρόλου μάς έκανε να «νοιαζόμαστε» και να «συνδεόμαστε» με καθέναν από αυτούς, κατά ένα διεισδυτικό και διαχρονικό τρόπο. Κάθε φορά που ξαναβλέπουμε τις ταινίες αυτές, το συναίσθημα αυτό επιστρέφει. Και είναι τόσο αυθεντικό και έντονο, όσο ήταν την πρώτη φορά.

So, Saturday night, I popped in Casablanca –probably for the 40th time. Για το μαυρόασπρο. Για τη μουσική. Για τις ατάκες. Για το ύφος του Captain Renault, την αιθέρια Ingrid και τον macho Bogart. Και άθελά μου προέβην σε ταυτοποιήσεις ή έστω σε συγκρίσεις προσώπων και καταστάσεων. Αθέλητα. Γιατί άλλη όρεξη δεν είχα από το να βλέπω στο πρόσωπο του ταγματάρχη Heisser την Μέρκελ, στο πρόσωπο του Renault τον Μπερλουσκόνι και στο πρόσωπο του Ugarte κάθε καημένο Έλληνα που προσπαθεί να βγάλει κάνα φράγκο, technically χωρίς να βλάψει κανέναν. Το περίεργο είναι ότι αυτή η ταινία γυρίστηκε το 1942, εν μέσω, δηλαδή, του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Κι όμως… οι ομοιότητες με πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις είναι απίστευτη, if you think about it.

Ακουσίως, λοιπόν, άρχισα να συνδυάζω φάτσες και καταστάσεις, γελώντας τις περισσότερες φορές με τις ιδιότυπες σκέψεις μου ή μέχρι το που μπορεί να φτάσει κάποιος by watching a movie and drinking a chilled glass of white wine. Αυτό το Rick’s Café… the more I think about it, the more it reminds me of Greece. Για πολλούς λόγους. Γιατί είναι δημοφιλές. Γιατί όλοι θέλουν να το αγοράσουν –βλέπε Signor Ferrari του Blue Parrot. Γιατί εκεί λαμβάνουν κεκαλυμμένα –πίσω από κλειστές πόρτες δηλαδή- ένα σωρό ατασθαλίες και ανομίες. Γιατί όσοι το επισκέπτονται, περνάνε καλά. Και γιατί η ρουλέτα είχε κολλήσει στο 22. Από την άλλη βέβαια, το Café ανήκει και διοικείται από κάποιον που –παρά το μικρό του ύψος- διακατέχεται από αδιαμφισβήτητο χιούμορ –Captain Renault is just like any other man, only more so-, κυνισμό, ελεεινή ειρωνεία –I came in Casablanca for the waters-, οξύνοια, μαγκιά –I am a drunkard-, αυθάδικη ειλικρίνεια –I stick out my neck for nobody-, ετοιμολογία, κεκαλυμμένη ευαισθησία, υπεροψία, εφευρετικότητα, καχυποψία και ωμότητα -Either lay off politics, or get out. Και δυστυχώς αυτό δε θα μπορούσα να το πω για κανέναν από τους πολιτικούς μας ηγέτες. Κρίμα. Ένας τέτοιος θα μας διοικούσε όπως μας χρειαζόταν και θα προστάτευε τα χωράφια μας με αντίστοιχες ατάκες του τύπου: «Well there are certain sections of Greece, Angela –or even Tayyip-, that I wouldn’t advise you to try to invade», «We are the only "cause" I am interested in», «We are on their blacklist – their roll of honor»…

Ο Captain Renault είναι μια απίστευτη φυσιογνωμία, γαλλοϊταλικού αέρα. Μπορεί να διαχωρίσει το καλό από το κακό και το άτιμο από το τίμιο. Ξεχωρίζει τον ντόμπρο και τον προτιμά για παρέα ή για φίλο, γιατί και εκείνος με τη σειρά του τον βοηθά. Εκμεταλλεύεται την ανάγκη του αδύναμου και πατά επάνω της για να πάρει αυτό που θέλει. Από την άλλη όμως υπακούει στον προδήλως ισχυρότερο –βλέπε Γερμανό ταγματάρχη- χωρίς όμως να φαίνεται ότι είναι brown-noser. So, if you think about it φέρνει κάτι σε Μπερλουσκόνι ή Σαρκοζί. Ακόμα και στο ύφος. O Μπερλουσκόνι à propos έχει γίνει ουσιαστικά ο περίγελος της Ευρώπης με τη μακριά λίστα των 18χρονων με τις οποίες «συσχετίστηκε». Κι όμως η Ιταλία τον στηρίζει. Οι Ιταλοί τον στηρίζουν για πολλούς λόγους, δύο εκ των οποίων είναι οι εξής: πρώτον γιατί έχει προσφέρει ουσιαστικά έργα στη χώρα και δεύτερον –χωρίς γέλια- γιατί δεν υπάρχει αντίπαλος. Έχει καταφέρει με την προσωπικότητα και τις πράξεις του –έννομες ή μη- να εξαφανίσει στην κυριολεξία τον αντίλογο. Κι αυτό για έναν πολιτικό είναι μεγάλο κατόρθωμα.

Όταν βλέπω τον Major Heisser, που ερμηνεύτηκε εξαιρετικά από τον Conrad Veidt, είναι σα να οραματίζομαι την Μέρκελ, για κάποιο λόγο. Όχι τον Χίτλερ. Τη Μέρκελ. Open parenthesis. Άλλωστε ο Χίτλερ ήταν μια προσωπικότητα που δύσκολα θα αποτυπωνόταν σε οποιοδήποτε ρόλο –όπως και κάθε μεγάλος ηγέτης. Γιατί δε νομίζω ότι έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία για το ότι ο Χίτλερ ήταν ηγέτης. Έλεγε φεγγάρι και ήταν ήλιος. Μιλούσε για Αρία φυλή και η Wehrmacht αιματοκυλούσε την Ευρώπη, τη Ρωσία και την Αφρική. Και ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι τώρα έχουν τα μούτρα και το θράσος να κοιτάνε στα μάτια την ίδια Ευρώπη. Parenthesis closed. Η Μέρκελ όμως αποπνέει ψήγματα γελοιότητας, κάθε φορά που την αντικρίζουμε στην τηλεόραση. Δεν είμαι σίγουρη γιατί. Ίσως γιατί προσπαθεί τα μάλα να επιβληθεί. Ίσως γιατί πασχίζει να βρει λύσεις, που θα βοηθήσουν την ευρωζώνη, αλλά χωρίς να δυσαρεστήσει τους Γερμανούς –ας μη ξεχνάμε ότι η έννοια της «καρέκλας» είναι μείζονος σημασίας σε όλα τα πολιτικά μήκη και πλάτη της γης. Η εξουσία άλλωστε προκαλεί αγιάτρευτο μεθύσι. Ίσως επειδή κι αυτή η κακομοίρα είναι όσο καθυστερημένη είναι και οι δικοί μας και νομίζει ότι η Γερμανία μπορεί να σταθεί μόνη της, ακόμα και σε μια καταστρεμμένη οικονομικά Ευρώπη, γιατί εκεί βαδίζουμε. Αν η Γερμανία δε μπορεί να εξάγει τα προϊόντα της πουθενά, γιατί κανείς δεν θα είναι εις θέσιν να τα αγοράσει, τότε η «τερατώδης» της οικονομία θα καταρρεύσει σα χάρτινος πύργος. Έτσι και ο Heisser… Εκεί που νομίζει ότι είναι πανίσχυρος, την τρώει από τους outsiders –βλέπε από τον Τσεχοσλοβάκο Laszlo και τους Γάλλους, που επισκίασαν φωνητικώς τους Γερμανούς με τη Μασσαλιώτιδα στο café.

Παρόλα αυτά για μένα, ένας από τους χαρακτήρες που ξεχώρισε, παρά το ότι εμφανίστηκε ελάχιστα, ήταν ο Ugarte. Άλλωστε χάρις σε εκείνον ξετυλίχτηκε το περίεργο κουβάρι με τις συλλήψεις, τις επιστολές διαμετακόμισης και το δίλημμα του Bogart, για το ποιος θα φύγει με την Ilsa. O Ugarte, ρόλος που ερμηνεύτηκε εξίσου υπέροχα από τον Peter Lorre, ήταν ίσως το πιο πετυχημένο pick του Casting Director. Όχι ότι οι υπόλοιποι ρόλοι δε διανεμήθηκαν άριστα, αλλά το πρόσωπο του Ugarte είχε την εξής ιδιαιτερότητα. Συνδύαζε το λίγο γλοιώδες ύφος και στυλ με την ψιλολαμογιά, κατορθώνοντας όμως ταυτόχρονα να γίνεται συμπαθής. Είναι παράσιτο, αλλά το γνωρίζει. Εφηύρε τρόπο να βγάλει λεφτά, χωρίς να παράγει κάτι και χωρίς να βλάψει σωματικά κάποιον, για να επιβιώσει. Γι’ αυτό και δεν νομίζω ποτέ κάποιος να σκέφτηκε «το καθίκι», αλλά μάλλον «τον κακομοίρη». Χμ… Κάπως έτσι δεν είναι και ο Έλληνας; Μπορεί να διαδραματίζονται διάφορες -αμφιβόλου ηθικής- καταστάσεις σε αυτή τη χώρα, αλλά ο Έλληνας ποτέ δεν αποκαλέστηκε από κανέναν «καθίκι». Εν αντιθέσει με τους Γερμανούς, τους οποίους και πολύ ευχαρίστως θα αποκαλούσα έτσι –για πολλούς και διάφορους, προφανείς ή υφέρποντες λόγους.

Αφήνομαι στη brutal γοητεία του Bogart. Πίσω από το θολωμένο βλέμμα, το πάλλευκο κουστούμι και το μόνιμο τσιγάρο-αξεσουάρ κρύβεται ο άντρας που όλοι –ανεξαρτήτου φύλου- θα θέλαμε να είχαμε γνωρίσει. Εκείνον που λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Εκείνον που δε φοβάται να παραδοθεί στο συναίσθημα. Εκείνον που είναι πιστός στους φίλους. Εκείνον που δεν έχει το χρήμα ως θεό. Εκείνον που θα χτυπήσει με πυγμή το χέρι πάνω στο τραπέζι, για να γίνουν τα πράγματα όπως πρέπει. Εκείνον που ακροβατεί μεταξύ χιούμορ, ειρωνείας και φιλοσοφίας, αποπνέοντας ένα χαρακτήρα πέρα για πέρα ενδιαφέροντα και αυθεντικό. Κάθε σκηνή και μια ατάκα. Κάθε ατάκα και ένα υπονοούμενο. Κάθε υπονοούμενο και μια αλήθεια. Play it again, Sam…

Αξιοπρεπής φτωχός ή ζήτουλας;

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News http://www.greeknewsonline.com/

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς. «Ζητούνται μη-καθυστερημένοι πολιτικοί». Αν και κάπως έτσι θα προσβάλλαμε τους ανθρώπους με νοητική καθυστέρηση και δε φταίνε και σε τίποτα. Γιατί οι Έλληνες πολιτικοί είναι beyond retarded. Πλέον στην Ελλάδα δεν πρέπει να λέμε ότι ο πολιτικός είναι συνώνυμο του λαμόγιο. Είμαι πλέον πεπεισμένη ότι πρόκειται για καθυστερημένους. Με ελάχιστες –των ελαχίστων- εξαιρέσεις.

Ας μην πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, γιατί το έχουμε διαβάσει πολλάκις το έργο. Οι πολιτικοί μας από τη δεκαετία του ‘80 μετατράπηκαν σε αδυσώπητους απατεώνες, που έβαζαν χιλιάδες κόσμο στο δημόσιο για να κερδίσουν κατόπιν τις ψήφους τους, έκαναν κατάχρηση του δημοσίου χρήματος και των επιδοτήσεων που παίρναμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, έτρωγαν εκατομμύρια σε προμήθειες και έδιναν αβέρτα βλακώδη επιδόματα στον κάθε κακομοίρη που μάζευαν στις 400.000 δημόσιες υπηρεσίες που είχαν ιδρύσει. Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα. Ήταν, δε, τόσο καθυστερημένοι που νόμιζαν ότι όλα αυτά δεν θα γίνονται ποτέ αντιληπτά. Ούτε ότι κάποτε τα λεφτά θα τελείωναν. Ούτε ότι η χώρα δε θα άντεχε πλέον οικονομικά να συντηρήσει 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους και δε ξέρω πόσους ακόμα συνταξιούχους –οι οποίοι δεν έφταιγαν εντέλει και σε τίποτα.

Κατόπιν έβρισκαν άλλες φόρμουλες για να βγάλουν λεφτά, όπως το Χρηματιστήριο, οι δαπάνες για αμυντικό εξοπλισμό, ταξίδια σε τόπους μακρινούς και εξωτικούς μαζί με τις γυναίκες, τα παιδιά και τις Φιλιππινέζες, 4-5 κινητά, ύποπτες δοσοληψίες με την εκκλησία –καλοί κι αυτοί-, εκδρομικές εξορμήσεις με τα βουλευτικά αυτοκίνητα και αγορές ακινήτων, που συνήθως συνοδεύονταν με όργια αυθαιρεσιών. Και για να μην ξεχνιόμαστε, εκατομμύρια ξοδεύονταν κάποτε για τις διαφημιστικές και προωθητικές ενέργειες των κομμάτων. Και μην πιστέψετε ούτε για ένα λεπτό ότι αυτά τα λεφτά ήταν των κομμάτων. Από τις δικές μας τσέπες έβγαιναν. Τεχνηέντως.

Το μεγάλο βαρέλι με τα λεφτά –που στην ουσία όμως δεν υπήρχαν- έφτανε σιγά-σιγά, αλλά σταθερά, στο τέλος. Οι κύριοι της προηγούμενης κυβέρνησης γύρισαν το κεφάλι από την άλλη και συνέχισαν την οργιώδη σπατάλη, παρά τα διαγγέλματα περί «σεμνών» και «ταπεινών». Πολυκατοικίες και ακίνητα στο Κολωνάκι με πισίνες, κάτι βίλλες σε αυθαίρετα οικόπεδα, κάτι Βατοπαίδια, κάτι ταξίδια και διαμονές σε 5άστερα ξενοδοχεία των 5.000 ευρώ τη βραδιά, που δικαιολογήθηκαν ως προώθηση του Ελληνικού τουρισμού. Εμ, δεν έπεφταν από τότε τα γιαούρτια...

Φράσεις όπως «επαναπροσδιορισμός του κράτους» και «αναδιάρθρωση του συντάγματος» και λοιπά κολοκύθια έδιναν κι έπαιρναν από όλες τις κυβερνήσεις, όλους τους εκάστοτε πρωθυπουργούς και όλα τα κόμματα. Κανείς όμως δεν τόλμησε να βάλει χέρι στα προνόμια που είχαν δοθεί, γιατί θα έχανε ψήφους. Και το βαρέλι δεν είχε ακόμα φτάσει στον πάτο.

Είχαμε πει εξ αρχής ότι ο Γιώργος δεν είναι αρκετός. Δεν ήταν ποτέ αρκετός. Και δεν θα ήταν ποτέ αρκετός. Για τίποτα. Καλός, ευγενής και μορφωμένος, αλλά όχι αρκετός. Ούτε καν λίγος. Ένα τίποτα αποδείχτηκε όλη η κυβερνητική ομαδούλα με τους κολλητούς του. Από Γερουλάνο και Μπιρμπίλη, μέχρι Λοβέρδο και Χρυσοχοΐδη, Παπακωνσταντίνου και Παπουτσή. Την καταστροφή στο πιάτο να τους φέρουν, πάλι δε θα πάρουν χαμπάρι τι γίνεται. Ακόμα και ο Βενιζέλος, που φαίνεται κατιτίς πιο οξύνους, εντέλει μάλλον το ειδικό βάρος της εμφάνισης μας ξεγέλασε. Για το άλλο ειδικό βάρος –βλέπε Πάγκαλο- δε θα σχολιάσω, γιατί έχω ήδη σχολιάσει πολλάκις.

Το αποτέλεσμα. Με λίγα λόγια και σταράτα. Τι κάνουμε για να μειώσουμε το έλλειμμα του κράτους; Ο αδαής θα απαντήσει «να αυξήσουμε τους φόρους». Αυτό είναι –λέει- το κύριο έσοδο. Μεγαλύτερη βλακεία από αυτό έχει κανείς ακούσει; Αμφιβάλλω. Βρε όρθια ζώα –και δε θέλω επ’ ουδενί να προσβάλλω τη φύση- σε μια χώρα πανάκριβη και με εξευτελιστικά χαμηλούς μισθούς, αν αυξήσεις τους φόρους, διέλυσες το κράτος. Το διέλυσες όμως. Αύξηση φόρων σημαίνει μικρότερο πορτοφόλι, σημαίνει κλείσιμο καταστημάτων, νέκρωση αγοράς, αύξηση απελπισίας, αύξηση φτώχειας, σημαίνει ύφεση. Αύξηση ειδικών φόρων στα τρόφιμα, το πετρέλαιο, τη βενζίνη, το φυσικό αέριο, το ρεύμα, τα αναψυκτικά και την εστίαση σημαίνει κάθετη πτώση του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος, σημαίνει κλείσιμο επιχειρήσεων, σημαίνει ρήμαγμα.

Επαναλαμβάνω μόνο ένας αδαής θα επέβαλλε φόρους για να μειώσει το έλλειμμα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Ακόμα και η Τρόικα τους είπε να ΜΗΝ βάζουν άλλους φόρους. Γιατί τα λεφτά των φόρων «φεύγουν» από κάπου αλλού και είναι κάτι σαν μια ωραία τρύπα στο νερό. Αλλά που… οι δικοί μας τα τζιμάνια. Φόρος στα ακίνητα, εντός του λογαριασμού της ΔΕΗ. Άλλη πανέξυπνη εφεύρεση! Τρέχει ο κόσμος να κόψει το ρεύμα από τα σπίτια που διαθέτει, αλλά είναι κλειστά. Τραγελαφική κατάσταση. Ειδικό τέλος επιτηδευματιών! Γιατί εμείς οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν πληρώνουμε αρκετό ΦΠΑ, αρκετούς φόρους και αρκετό ΤΕΒΕ! Χτυπήστε κι άλλο, γιατί η χώρα μπορεί να ζήσει χωρίς τον ελεύθερο επαγγελματία. Βρε όρθια ζώα –δεύτερη φορά- χωρίς τον ελεύθερο επαγγελματία και επιχειρηματία πως θα υπάρχει ανάπτυξη; Ο μισθωτός δουλεύει, αλλά ο επιχειρηματίας δημιουργεί! Το σκεφτήκατε αυτό; Ρητορικές ερωτήσεις...

Έρχεται η Τρόικα και ζητά συγκεκριμένα δημοσιονομικά στοιχεία και οι σχετικοί υπουργοί κοιτάζονται μεταξύ τους και αποκρίνονται ότι δεν ξέρουν/δεν υπόσχονται/δεν γνωρίζουν/δεν απαντούν. Έχει δει κανείς ποιο φαιδρή κυβέρνηση; Οι άνθρωποι έχουν απηυδήσει δηλαδή από την ανικανότητα, την αναποφασιστικότητα και τη βλακεία –retardation δηλαδή- που τους διακατέχει. Το είπαν κιόλας. «Δεν είστε σοβαροί εταίροι για συζήτηση». «Βρείτε ΕΣΕΙΣ τα μέτρα που πρέπει να εφαρμοστούν για να μειώσετε το ρημαδιασμένο το έλλειμμα και να μειωθεί το δημόσιο χρέος». «Μειώστε το δημόσιο (ηλίου φαεινότερο), κάντε κάποιες αποκρατικοποιήσεις, κλείστε οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, βάλτε ένα πλαφόν σε μισθούς και επιδόματα στο δημόσιο». Που να ‘ξεραν και για τα επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης δηλαδή…

Άδικο έχουν οι άνθρωποι που έρχονται και ξανάρχονται στην Αθήνα να συναντηθούν με τον θίασο των ηλιθίων που μας κυβερνάνε και εντέλει δε βγάζουν άκρη; Έχουμε ξεφτιλιστεί μέχρι την άκρη της γης. Η αξιοπρέπεια είναι μια λέξη που τους είναι παντελώς άγνωστη. Δε ξέρουν ούτε καν πώς να ζητήσουν κάτι. Έχουμε καταντήσει οι βρωμοζήτουλες της Ευρώπης και έχουμε δώσει το δικαίωμα σε όλους να μας χλευάζουν, να έχουν το θράσος να ζητάνε εγγυήσεις νησιά και φιλέτα γης για τα δάνεια που μας δίνουν, να μας απειλούν με έξωση από το ευρώ και να μας φέρονται σα να είμαστε λεπροί. Είδατε την Πορτογαλία και την Ιρλανδία να ξεφτιλίζονται έτσι; Η Πορτογαλία προχώρησε σε δραματική μείωση των υπαλλήλων του δημοσίου. Η Ιρλανδία μείωσε μισθούς και έκλεισε οργανισμούς. Έτσι κάνει ο νοήμων κόσμος. Οι αξιοπρεπείς φτωχοί έτσι κάνουν. Η απάντηση των ζώων όμως είναι η επιβολή φόρων. Είναι σα να τους βλέπω, όταν το έλεγαν. Το βυθισμένο και αποκοιμισμένο βλέμμα της αγελάδας, η βαριεστιμάρα στο κόκκινο και ο νους μας στην «καρεκλίτσα» και σε αυτούς που βολέψαμε. Σας βλέπουμε όλοι. Μην κρύβεστε. Άλλωστε και να θέλετε, δε χωράτε πίσω από το δάχτυλο. Βγαίνετε στις τηλεοράσεις και από την πολύ μάσα δεν χωράτε στις οθόνες.

Ζητώ συγγνώμη εκ των υστέρων για τους χαρακτηρισμούς και την οξεία κριτική. Αλλά από την άλλη –τώρα που το σκέφτομαι- δε ζητάω τίποτα. Οι ζήτουλες είστε εσείς. Όχι εμείς. Μας έχετε ξεφτιλίσει σε όλη την υφήλιο και αντί να βάλετε 5 κεφάλια κάτω, να σταματήσετε την καραμέλα του «πολιτικού κόστους» και να σκεφτείτε τι πραγματικά μπορεί να γίνει, αγκομαχάτε για να βρείτε μια φοβερή λύση που ούτε 5χρονο δε θα σκεφτόταν. Γιατί αυτό έχετε. Εγκέφαλο 5χρονου. Που πήγε ρε γαμώτο η εξυπνάδα του Έλληνα; Που πήγε η εφευρετικότητα; Που πήγε το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια και η λεβεντιά; Που είναι ένας πολιτικός με πυγμή και αποφασιστικότητα; Με σχέδιο και ιδέες; Η Βουλή μας αυτή τη στιγμή αποτελείται από κάτι μικρολαμόγια, μεγαλοαπατεώνες, κάτι καημένα και φοβισμένα ανθρωπάκια και γυναίκες με το μυαλό στο λούσο. Αυτοί είναι οι πολιτικοί που πρέπει να εκλέξουμε;

Εκουσίως αρνούμαι…

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News (http://www.greeknewsonline.com/)

 

…να ακούσω ειδήσεις. Δυστυχώς η κατάσταση στην Ελλάδα χειροτερεύει μέρα με τη μέρα και, επίσης δυστυχώς, εμείς, οι πολίτες, δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα, παρά να περιμένουμε μοιρολατρικά τις αποφάσεις της Μέρκελ, του Σόιμπλε, της Λαγκάρντ και των λοιπών επώνυμων και «ανώνυμων». Οι φράσεις «στον αέρα η 5η δόση», «στον αέρα η 80η δόση», «βουτιά στις αγορές», «φουντώνουν τα σενάρια χρεωκοπίας», «φουντώνουν τα σενάρια επιστροφής στη δραχμή», «λεφτά για 15 ημέρες ακόμα», «εγγυήσεις ζητούν οι ξένοι», «έχουμε αηδιάσει», «Greek fatigue» κ.λπ. έχουν πλέον ακουστεί τόσες πολλές φορές, που και να μην ανοίξω την τηλεόραση δεν πρόκειται να χάσω επεισόδιο. Έτσι κι αλλιώς δε νομίζω ότι θα υπάρχει happy end για την πατρίδα μας.

Λυπάμαι. Ειλικρινά λυπάμαι. Βιώνω αγωνία. Φόβο. Απίστευτη αβεβαιότητα. Σκέφτομαι μια πολύ καλή μου φίλη, που απολύθηκε την προηγούμενη βδομάδα και έχει δύο παιδιά και δάνειο. Σκέφτομαι όλους τους γνωστούς που δουλεύουν για 500 ευρώ, 10 ώρες το 24ωρο. Σκέφτομαι εκείνους που αναγκάζονται να κλείσουν τα μαγαζιά τους γιατί το ΦΠΑ σε λίγο θα ξεπερνά το ποσό που μένει στην τσέπη μας. Σκέφτομαι τα παιδιά που ξεκινούν τη σχολική χρονιά χωρίς βιβλία. Σκέφτομαι τα νοσοκομεία της περιφέρειας, που όχι μόνο δεν έχουν επαρκές προσωπικό, αλλά μερικές φορές ούτε χαρτί για να τυπώσουν εξιτήρια, όπως μου ανέφερε ο ίδιος ο εκδότης της Greek News. Σκέφτομαι νησιά, όπως τη Σκιάθο, που δεν έχουν παραρτήματα ΤΕΒΕ και κάποιος για να κάνει τη δουλειά του πρέπει να πάει στον Βόλο.

Αναρωτιέμαι τι έχει πραγματικά γίνει για τους πολίτες τα τελευταία 25 περίπου χρόνια; Τι έχει γίνει για εμάς; Εκτός από τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων –και μιλώ συγκεκριμένα για την Αττική Οδό, γιατί τα Ολυμπιακά ακίνητα ρημάζουν ανεκμετάλλευτα-, την Εγνατία και κάνα-δυο δρόμους εδώ κι εκεί, τι άλλο έχει γίνει; Α ναι. Προσλήφθηκαν 700.000 άνθρωποι στο Δημόσιο –οι περισσότεροι εκ των οποίων από τα παράθυρα. Οπότε είναι απόλυτα λογικό ο Δημόσιος Τομέας να έχει πάθει ελεφαντίαση. Ούτε ξέρουν πια πόσοι ακριβώς δουλεύουν, πόσοι διατηρούν γραφεία, χωρίς να υφίστανται ως υπάλληλοι, και τι είδους επιδόματα παίρνουν. Το ξέρατε ότι υπάρχει επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στη δουλειά; Το ξέρατε ότι υπήρχε επίδομα πλύσης των χεριών πριν την ανάληψη εργασίας; Το ξέρατε ότι υπάρχει επίδομα επανατοποθέτησης κεραίας στα τρόλεϊ; Το ξέρατε ότι εν έτει 2011 υπάρχει επίδομα πληροφορικής; Ή επίδομα παράδοσης-παραλαβής λεωφορείου; Μεγάλες στιγμές! Κι όμως υπάρχουν αυτή τη στιγμή δημόσιοι υπάλληλοι που λένε «μας πήραν τα λεφτά». Ποια λεφτά, ρε παιδιά; Το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης; «Θα πρέπει να πηγαίνω μισή ώρα νωρίτερα στη δουλειά μου», άκουσα πρόσφατα. Σοβαρά; Μεγάλη καταστροφή. Εμείς δηλαδή που δουλεύουμε 15 ώρες την ημέρα και δεν κάνουμε μεσημεριανή σιέστα, τι πρέπει να πούμε; Λίγη σοβαρότητα και συναίσθηση της κατάστασης δε θα έβλαπτε. Νομίζω…

Τι άλλο είδαμε; Α ναι τις φαεινές ιδέες Σημίτη με το Χρηματιστήριο, τις εκτοξεύσεις και κατόπιν τη φούσκα που έσκασε, τινάζοντας στον αέρα χιλιάδες νοικοκυριά, που στόχευσαν στο «εύκολο» κέρδος. Μόνο εύκολο δεν ήταν βέβαια, αφού ακόμα και τώρα, αμέτρητοι είναι οι εγκλωβισμένοι, που προτιμούν να αφήσουν τα λεφτά τους μέσα, από το να τα βγάλουν, χάνοντας χιλιάδες ευρώ. Είδαμε τις τράπεζες να δίνουν αβέρτα χρήμα, με πιστωτικές και δάνεια, οδηγώντας μας όλους σε τρελά φέσια –τα θέλαμε κι εμείς. Τώρα πλέον δε δίνουν πιστωτική κάρτα, ούτε για 800 ευρώ. Είδαμε με το ευρώ μια απίστευτη αύξηση τιμών, από δήθεν στρογγυλοποιήσεις και κατόπιν –προσφάτως- με τις απανωτές αυξήσεις του ΦΠΑ, να γίνεται πλέον ασύμφορος ακόμα και ο καφές το πρωί του Σαββάτου (στα 4.50 ευρώ!). Είδαμε πολλά…

Από τότε, λοιπόν, που διαλαλήσαμε στον κόσμο ότι δεν υπάρχουν λεφτά για να καλύψουμε τις ανάγκες μας, μπήκαμε σε έναν κυκεώνα μέτρων, παντελώς αναποτελεσματικών. Γιατί πραγματικά, μετά από 2 χρόνια, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα. Μα τίποτα. Πρώτα ήταν το καθεστώς των αποδείξεων, για να πατάξουν δήθεν τη φοροδιαφυγή. Όλοι λοιπόν μάζευαν τις αποδείξεις και τώρα το κράτος καλείται να πληρώσει εκατομμύρια ευρώ σε επιστροφές. Καλά να πάθουν. Μετά είδαμε την εκτόξευση του ΦΠΑ, που είχε φυσικά τον αντίθετο αντίκτυπο, αφού περίπου οι μισοί επιχειρηματίες ούτε καν τον πληρώνουν, τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο και ο καθένας μαζεύεται από όπου μπορεί, για να γλυτώσει. Κατόπιν άρχισαν οι έκτακτες εισφορές. Στο ΤΕΒΕ –που είναι το Ταμείο Ελευθέρων Επαγγελματιών- έχει γίνει μηνιαία προσαύξηση 10€, η οποία –λέει- θα πάει στον ΟΑΕΔ για τους ανέργους! Άκουσον-άκουσον! Ας μου εξηγήσει παρακαλώ ένας Νοήμων άνθρωπος, από πού κι ως πού ένας ελεύθερος επαγγελματίας πρέπει να πληρώνει έναν απολυμένο μισθωτό; Αν ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν έχει πια κανένα πελάτη και καθόλου δουλειά, ποιος θα τον πληρώσει; Κανείς!! Γιατί λοιπόν εγώ, ως ελεύθερος επαγγελματίας, πρέπει να πληρώσω τα σπασμένα του οποιουδήποτε απολυμένου; It’s a difficult situation all around, αλλά αυτό ξεπερνά τα όρια του παραλογισμού. Τώρα θα μπει και νέο φέσι στους ιδιοκτήτες ακινήτων, το οποίο θα ενσωματωθεί στα τιμολόγια της ΔΕΗ. Και τι γίνεται με εκείνους που νοικιάζουν σπίτια; Θα φεσωθούμε εμείς την εισφορά των ιδιοκτητών; Δε νομίζω! Η ΔΕΗ απειλεί τώρα με κινητοποιήσεις, αρνούμενη να εκδώσει λογαριασμούς με το νέο καθεστώς.

Για όσους δε γνωρίζουν και δε θα μπορούσαν να γνωρίζουν, αφού δε ζουν εδώ, τα πράγματα έχουν αγριέψει επικίνδυνα. Εκτός των άλλων, έχουμε και τους μετανάστες, οι οποίοι κοιτούν κατάματα πλέον έναν ορίζοντα εξαθλίωσης –ο οποίος όμως, όλως περιέργως, είναι πολύ καλύτερος από αυτόν που έχουν στη δική τους χώρα. Και επειδή ακριβώς σε χώρες, όπως το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν, η ανθρώπινη ζωή δεν έχει απολύτως καμία αξία, επιδίδονται σε κακουργηματικές πράξεις, ακόμα και φόνους –μερικούς εκ των οποίων δεν γνωρίζουμε ποτέ- για 100 ευρώ. Με 100 ευρώ μπορεί να θραφεί ένας στρατός Πακιστανών για περίπου 1 μήνα. Μετά, έχει ο Αλλάχ…

Το σενάριο επιστροφής στη δραχμή παίζει έντονα, παρά τις διαβεβαιώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και αν γίνει αυτό –παρόλο που έχω πει το αντίθετο στο παρελθόν-, οι επιπτώσεις θα είναι δυσμενέστατες, αφού οι καταθέσεις μας θα έχουν πλέον μηδαμινή σχεδόν αξία. Οι φτωχοί θα γίνουν considerably φτωχότεροι και οι πλούσιοι –εκείνοι που έχουν και καταθέσεις στο εξωτερικό- θα γίνουν ακόμα πλουσιότεροι. Οι τιμές αγαθών και υπηρεσιών θα εκτιναχθούν στα ύψη και οι μισθοί, όντας ήδη χαμηλότατοι, δε θα φτάνουν ούτε για τα βασικά. It’s funny. Αν σκεφτεί κανείς to chain reaction όλων αυτών.

Λένε για εκλογές. Δε ξέρω τι δύναται να επιτευχθεί με τις εκλογές. Δε ξέρω ο Σαμαράς τι μπορεί ή δε μπορεί να κάνει. Η αλήθεια είναι ότι έχω φτάσει σε ένα σημείο, στο οποίο δεν με ενδιαφέρει πια τίποτα. Έχω πάρει απόφαση για τον κατήφορο και είμαι προετοιμασμένη για όλα. Είναι αυτό το σοφό hope for the best, but expect the worst. Ζω τη μία μέρα μετά την άλλη, χωρίς να σκέφτομαι την μεθεπόμενη. Απλά δουλεύω για το σήμερα. Κοιτάω να καλύπτω τους λογαριασμούς, να βλέπω την οικογένεια και τους φίλους μου μια στο τόσο και τίποτε άλλο. Κι όμως… Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα σχεδίαζα διαφορετικά το μέλλον. Αλλά μου το κλέψανε και αυτό. Όπως και όλα τα άλλα.

Ποιος έχει μείνει πλέον στην Ελλάδα κάνοντας όνειρα; Κανείς. Τα όνειρα αφορούν πλέον μόνο και αποκλειστικά το εξωτερικό. Όλοι -οι πιο νέοι- άνθρωποι θέλουν να φύγουν, αν μπορούν. Όχι ότι τα πράγματα είναι ιδιαιτέρως εύκολα στην Ευρώπη, την Αμερική ή τα Εμιράτα. Γιατί και στην Ευρώπη το πρόβλημα της ανεργίας είναι σοβαρότατο και στην Αμερική τα πράγματα δεν είναι ακριβώς ρόδινα, ούτε είναι εύκολο ξαφνικά να μεταναστεύσεις –λόγω γραφειοκρατίας κυρίως-, ούτε στα Εμιράτα, που έχουν μπει δυναμικά στη λίστα των περιζήτητων κρατών για αναζήτηση εργασίας. Όσο για τους μεγαλύτερους ανθρώπους, το μόνο που σκέφτονται είναι πως θα βγει ο μήνας με τις συντάξεις των 300 ευρώ. Τι περαιτέρω μειώσεις θα υποστούν. Τι θα γίνει με τις αυξήσεις και τα τεράστια παιχνίδια που παίζονται στα φάρμακα. Για το τι θα γίνει αν αρρωστήσουν, αλλά δε ζουν στην Αθήνα, αλλά κάπου στην περιφέρεια. Από την άλλη φυσικά υπάρχουν και οι μεγαλοκαρχαρίες-πειρατές-επιχειρηματίες, που απομυζούσαν επί σειρά ετών το άρρωστο ελληνικό κράτος, βγάζοντας εκατομμύρια δραχμές, και κατόπιν ευρώ, από προμήθειες, επί της αγοράς όπλων, φαρμάκων κ.ο.κ. Δε φταίνε αυτοί βέβαια. Αυτοί μια χαρά τα έκαναν!

Αυτή είναι η απόλυτα ακριβής εικόνα της Ελλάδας του σήμερα. Έχω άδικο που αρνούμαι εκουσίως…;

Η αβάσταχτη γοητεία της Ανατολής

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News http://www.greeknewsonline.com/

Κάτω από τη μεγάλη μεταξένια τέντα, με τα υπέροχα χρώματα, που λαμπύριζαν στις τελευταίες ηλιαχτίδες, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, ήταν στρωμένα κάτι τεράστια τραπέζια, με χρυσοποίκιλτες πιατέλες και κανάτες, μοσχομυριστά φαγητά και γλυκά, στα οποία δε νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να αντισταθεί. Οι φοίνικες λικνίζονται στον λίβα, αλλά από τις τέντες διαχέονται παγωμένες πνοές αέρα. Η θάλασσα σκάει στα 10 μέτρα και πριν προλάβεις να ανοιγοκλείσεις τα μάτια, ο ήλιος έχει βυθιστεί στα κατακόκκινα νερά του αραβικού κόλπου και ο ορίζοντας αποκτά μια απόκοσμη όψη. Δεν έχει κύμα, αλλά η θάλασσα ακούγεται, και σε συνδυασμό με την ανατολίτικη μουσική σε κάνει να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι πραγματικά σε μια άλλη άκρη της γης. Εκεί που οι συνήθειες, η κουλτούρα, η μουσική, η ενδυμασία, τα ήθη, τα έθιμα, η θρησκεία –προφανώς- και οι άνθρωποι είναι παντελώς διαφορετικοί.

Η γοητεία του τοπίου και του σκηνικού είναι αδιαμφισβήτητη. Είναι το ασυνήθιστο, το εξωτικό, το αναχρονιστικό, το μυστηριώδες και το άγνωστο ταυτόχρονα. Στα 500 περίπου μέτρα το Burj Al Arab μόλις αχνοφαίνεται, εξαιτίας της ζέστης -περίπου στους 47 Κελσίου- και της υγρασίας –στα 94%. Το μάτι και ο εγκέφαλος προσπαθούν να απαθανατίσουν ολόκληρη αυτή την εικόνα, γιατί καμιά φωτογραφία δεν μπορεί να την αποτυπώσει σε όλο της το μεγαλείο. Η πανσέληνος δε θα αργήσει να φανεί…

Κάτω από την μεγάλη τέντα είναι στρωμένες ροτόντες των 12, με περίτεχνα κηροπήγια, λινά τραπεζομάντηλα και fine china. Εκστασιασμένοι Αμερικανοί, πιο συγκρατημένοι Γάλλοι, ακόμα πιο συγκρατημένοι Γερμανοί, αρκετοί εκτός-τόπου-και-χρόνου Βρετανοί και μία Ελληνίδα –με λίγο ειρωνικό και αφάνταστα κριτικό βλέμμα, αλλά και ακόμα πιο κριτική διάθεση- είναι έτοιμοι να απολαύσουν το festivity. Για εκείνους που δεν κατάλαβαν, πρόκειται για το Iftar, το βραδινό γεύμα των Μουσουλμάνων, κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού.

Ήμουν πάντα οπαδός της ανεξιθρησκείας. Ο καθένας άλλωστε έχει το δικαίωμα να πιστεύει στον δικό του Θεό, όποιος κι αν είναι αυτός. Μπορεί αυτός ο Θεός να μην εμπίπτει καν σε κάποιο θρησκευτικό δόγμα, αλλά να είναι απλά κάποια ανώτερη δύναμη. ΟΚ. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο και δεν με ενδιέφερε ποτέ ως τώρα να προβώ σε κριτική για κάποια συγκεκριμένη θρησκεία. Το Ραμαζάνι όμως προκαλεί. Προκαλεί περίεργα. Οι Μουσουλμάνοι γενικά προκαλούν. Με την οργή τους, τα ξεσπάσματα, τη βία που ασκούν, την υποκρισία, την έλλειψη ενδιαφέροντος για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ακριβώς έτσι όπως το λέω. Όλα όμως εξηγούνται και τίποτα απολύτως δεν είναι αναίτιο.

Σκληρά λόγια; Όχι. Είναι εξ απαλών… σε σχέση με αυτά που διάβαζα στις τοπικές εφημερίδες για τον Χριστιανισμό και με αυτά που άκουσα από ντόπιους, στους οποίους και παρίστανα την αδαή ξανθιά. Οφείλω να ομολογήσω ότι οι εφημερίδες των Εμιράτων –τουλάχιστον οι 2 γνωστότερες που διάβαζα- έχουν τεράστια δυναμική. Πολύ καλή αρθρογραφία, δυνατές απόψεις, εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία, παγκόσμια κάλυψη και προσφέρουν ένα πραγματικά ενδιαφέρον ανάγνωσμα. Είναι, δε, αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίον προσπαθούν να εμφυσήσουν το Ραμαζάνι σε κάθε πολίτη, κάθε ηλικίας και κάθε εθνικότητας.

Για να γίνω σαφέστερη, στα Εμιράτα κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού απαγορεύεται να τρως και να πίνεις –ακόμα και νερό- δημοσίως. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους κατοίκους. Αφορά και τους τουρίστες. Κανείς δεν τρώει, ούτε πίνει, ούτε καν μασά τσίχλα μέχρι τη δύση του ηλίου. Ναι, ξέρω. Ακούγεται εξωφρενικό. Όχι μόνο η καταπίεση που ασκείται στον επισκέπτη, αλλά και ο παραλογισμός του “concept”. Ειδικά αν σκεφτείς ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας οι θερμοκρασίες σκαρφαλώνουν μέχρι τους 50 βαθμούς Κελσίου. Ο παραλογισμός βέβαια είναι διττός. Νηστεία όλη μέρα, αλλά στις 18.55 βουτάμε στα τραπέζια. Αλλά και τριττός θα έλεγε κανείς. Γιατί ο τουρίστας να μην μπορεί να φάει και να πιεί; Μα, για να μην βάζει σε πειρασμό εκείνον που νηστεύει. Are they that weak? Obviously. Ακόμα και τα εστιατόρια, που ήταν ανοιχτά μόνο για take away, είχαν σκεπασμένα τα φαγητά… για να μη φαίνονται! Τραγελαφικό.

Δεν παρατηρώ τους τουρίστες, παρατηρώ τους ντόπιους. Βέβαια σε ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων, επάνω στη διάσημη Jumeirah Beach, δε θα δεις πολλούς ντόπιους. Τους βλέπεις όμως σε οποιοδήποτε άλλο μέρος. Στους δρόμους, έξω από καφενεία, στο μετρό, σε εργοτάξια –σχεδόν ολόκληρο το Εμιράτο του Ντουμπάι εξακολουθεί να είναι εργοτάξιο. Και είναι όλοι ίδιοι. Έχουν το ίδιο πεινασμένο βλέμμα, το ίδιο πεινασμένο ύφος, την ίδια στερημένη ψυχοσύνθεση, που καθρεφτίζεται στα άδεια τους μάτια. Προσπαθούν να νιώσουν απέχθεια για τους Δυτικούς, γιατί αυτό τους έχουν επιβάλλει. Προσπαθούν να νιώσουν καλύτερα, σκεπτόμενοι τους «άπιστους». Προσπαθούν να σηκώσουν κεφάλι, αλλά εις μάτην. Είναι τόσο διάχυτη αυτή η στέρηση, που σου τρυπάει τη σκέψη. Οι γυναίκες, δε, είναι ως γνωστόν καλυμμένες από την κορφή ως τα νύχια είτε με τσαντόρ είτε με μπούρκα είτε με νικάμπ είτε τζιλμπάμπ… Whatever. Από κάτω όμως διακρίνεις τα Louboutin, βλέπεις τα Armani γυαλιά και τις χρυσές Louis Vuitton. Μερικοί πιστεύουν πως οι γυναίκες στη Μέση Ανατολή είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Μέγα λάθος. Οι γυναίκες έχουν τεράστια δύναμη. Γίνονται, δε, συχνά αγενέστατες, φωνασκούν, ακόμα και βρίζουν χυδαία δημοσίως. Αυτό όμως δε βοηθά σε τίποτα. Το στερημένο και δυστυχισμένο βλέμμα δε φεύγει ποτέ από τα μάτια. Βλέπεις τους ντόπιους –που ουσιαστικά δεν είναι, αφού μόνο το 15% των κατοίκων του Ντουμπάι είναι ντόπιοι- να κινούνται με μια καταπατημένη ψυχολογία και να κοιτούν τους Δυτικούς με φθόνο. Έναν περίεργο φθόνο όμως. Δεν είναι ακριβώς ο φθόνος για την ελευθερία ή την ελευθεριότητα, που οι «απέναντι» απολαμβάνουν…

Στον αντίποδα, αυτό που αντικρίζει το μάτι είναι η αλματώδης οικοδομική ανάπτυξη, που προκαλεί δέος. Ενάμισι χρόνο είχα να επισκεφτώ το Εμιράτο κι όμως είδα δεκάδες νέα κτίρια, συμπεριλαμβανομένου του υψηλότερου στον κόσμο Burj Khalifa, νέες μαρίνες, νέες κοινότητες και νέα εργοτάξια. Και όλα αυτά πάνω στην άμμο. Αν το σκεφτεί κανείς είναι τρελό. Και ακόμα πιο τρελό είναι το κόστος που καταβάλλει το Εμιράτο –όπως και αυτό του Άμπου Ντάμπι- για το πότισμα και τα λιπάσματα που απαιτούν οι χιλιάδες φοίνικες και τα ατέλειωτα εκτάρια γκαζόν, δέντρων και φυτών, που δροσίζουν την όψη της πόλης.

Και εντέλει δεν έχω καταλήξει. Η «Ανατολή» προσπαθεί να εκδυτικισθεί, αλλά ταυτόχρονα μισώντας τη Δύση ή η «Ανατολή» προσπαθεί να ξεπεράσει τη Δύση και στην προσπάθειά της αυτή γίνεται ακόμα πιο «δυτική»; Does that make any sense? Πάντως ένα είναι το σίγουρο. Ότι ασχολούνται διαρκώς. Οι εφημερίδες ασχολούνται διαρκώς με τη Δύση. Και δεν είναι δημοσιογραφικό το ενδιαφέρον και η κάλυψη. Το «ενδιαφέρον» είναι επικριτικό, ειρωνικό, ακόμα και απαξιωτικό πολλές φορές. Ποιος ο λόγος όμως να νιώθεις απαξίωση για κάτι που προσπαθείς με νύχια και με δόντια να μιμηθείς; Ποιος ο λόγος να νιώθεις απαξίωση γενικά. Το πιο απλό είναι να μην ασχολείσαι. Η κάθε γωνιά του πλανήτη έχει τη δική της γοητεία και τη δική της μοναδική προσωπικότητα και το τι αρέσει ή ταιριάζει στον καθένα είναι εντελώς υποκειμενικό.

Η πτήση Μπαχρέιν-Αθήνα ήταν απολαυστική. Για ένα και μόνο λόγο. Με το που άρχισαν να μπαίνουν οι Έλληνες στο αεροπλάνο, δημιουργήθηκε αυτή η ευχάριστη βαβούρα, που μου είχε ομολογουμένως λείψει. Η λέξη «μ*****» ακούστηκε εντός δεκαλέπτου τουλάχιστον 15 φορές, ακούστηκαν γαργαριστά γέλια, φωνές, αποσκευές που έμπαιναν και έβγαιναν από τις θήκες, σπρωξίματα, νευριασμένα βλέμματα για τη «χαμένη» θέση στο παράθυρο κ.ο.κ. Εντέλει η έκφραση «Ελληνάρας» δεν πρέπει καθ’ οιονδήποτε τρόπο να είναι αρνητική. Ο Ελληνάρας δεν πολυσκοτίζεται, γελάει δυνατά, χαίρεται, φωνάζει, γκρινιάζει, αλλά δεν είναι στερημένος. Το βλέμμα του Έλληνα δεν είναι στερημένο. Το βλέμμα του Έλληνα έχει μια ανεξήγητη και αδιανόητη ταυτόχρονα περηφάνια, είναι λίγο ακατάδεκτο, σπιρτόζικο, σκεπτόμενο, λίγο ειρωνικό, λίγο μπλαζέ. Το αστείο είναι ότι είναι ακούσια έτσι. Βγαίνει από μέσα. Δεν έχει εμφυσηθεί από κανέναν. Είναι… στο DNA και δεν έχει να κάνει με την οικονομική άνεση του καθενός. Η χώρα της ελευθερίας -ΟΚ της ασυδοσίας- είναι πολύ γλυκιά εντέλει. Ο καιρός είναι υπέροχος. Η θάλασσα είναι μοναδική. Ο πολιτισμός είναι ασύλληπτος. Τι κι αν είμαστε το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης; Τι κι αν «τους κουράσαμε»;

Η Μέση Ανατολή θα έχει πάντα τη γοητεία του εξωτικού. Οι φοίνικες, οι κελεμπίες, η μουσική, το φαγητό, οι καμήλες… Αλλά για όποιον αποφασίσει να ζήσει εκεί, θα πρέπει να ξέρει να χειριστεί την έλλειψη ελευθερίας, που στην Ευρώπη και την Αμερική θεωρούμε ως δεδομένη. Και δεν είναι μόνο θέμα θρησκείας. Είναι θέμα νοοτροπίας η καταπίεση. Εξ ου και το αιώνια «πεινασμένο» βλέμμα. Like I said. Τίποτα δεν είναι αναίτιο…

Summer pause…

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Στην Ελλάδα ποτέ δε βαριόμαστε! Είναι αλήθεια. Πάντα κάτι θα συμβαίνει. Έτσι, για να βρισκόμαστε σε εγρήγορση. Θέλουμε, δε θέλουμε. Από τη μία πλευρά είναι αστείο και από την άλλη τραγικό. Από τη μια, δημιουργεί μια αφόρητη αίσθηση κούρασης –οι απεργίες, οι καταστροφές, το μνημόνιο, η ατάκα του Πάγκαλου, τα σαρδάμ του Πρωθυπουργού, το εξυπναδίστικο ύφος του Σαμαρά και ο βαρετός πλέον Τσίπρας με τα παλαιοκομμουνιστικά του- και, από την άλλη, αβάσταχτης αβεβαιότητας, αλλά και τάσεις ναυτίας. Οι Αμερικανοί φίλοι μου με ρωτούν διαρκώς «τι γίνεται εκεί κάτω; ζείτε; υπάρχετε;» και πάντα νιώθω το ίδιο άβολα. Για κάποιον περίεργο λόγο νιώθω ότι οφείλω να απολογηθώ για την εικόνα της Ελλάδας στον κόσμο. Γιατί αν η όλη κατάσταση ήταν «κεκλεισμένων», it would be OK. Αλλά, δεν είναι. Ούτε OK, ούτε κεκλεισμένων.

Ο τελευταίος τραγέλαφος οπτικοποιήθηκε με την εικόνα των ταξιδιωτών που κουβαλούσαν τις βαλίτσες τους στην Αττική Οδό, με 40 βαθμούς Κελσίου, γιατί οι ειδεχθείς ταξιτζήδες αποφάσισαν να κλείσουν τους δρόμους και τα λιμάνια, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Δεν άφηναν τα τουριστικά λεωφορεία να παραλάβουν τουρίστες από τα κρουαζιερόπλοια. Κάποιοι έχασαν τις πτήσεις τους, γιατί προφανώς δεν μπορούσαν να περπατήσουν στο λιοπύρι για να φτάσουν από τον αυτοκινητόδρομο στο αεροδρόμιο. Το κέντρο της Αθήνας μετετράπη πάλι σε θέατρο σκιών. Το Σύνταγμα και οι παρακείμενοι δρόμοι έκλεισαν, με αποτέλεσμα τα διπλά λεωφορεία (με τις φυσούνες), τα τρόλεϊ (!) και ΟΛΑ τα αυτοκίνητα να «διοχετεύονται» μέσω Κολωνακίου. Αυτό κι αν ήταν αστείο. Η οδός Κανάρη και η Πλατεία Φιλικής Εταιρείας, όπως είναι γνωστό, μετά βίας χωρούν από ένα αμάξι σε κάθε λωρίδα. Είναι σίγουρα κωμικό, λοιπόν, να βλέπει κάποιος αυτά τα τεράστια οχήματα να ελίσσονται στους μικροσκοπικούς δρόμους. Είχε πλάκα να παρατηρείς τον κόσμο, Έλληνες και ξένους, να προσπαθούν να καταλάβουν την παράνοια. Την ίδια παράνοια που πρέπει να εξηγήσω κι εγώ στους Αμερικανούς φίλους μου.

Μερικές φορές σε κάποια πράγματα δεν υπάρχει χώρος για σχόλια. Απλά κοιτάς. Χαμογελάς. Προσπερνάς. Αν μπορείς. Αν δεν σε επηρεάζει άμεσα δηλαδή. Η Αθήνα έχει –παρά τα όσα κυκλοφορούν στα media σε όλον τον κόσμο- αρκετούς τουρίστες. Πολλούς Αμερικανούς, Γερμανούς, Κινέζους, Κορεάτες και Γάλλους. Εγώ προσωπικά τους θαυμάζω. Εγώ μπορεί και να μην ερχόμουνα με όλα αυτά που θα έβλεπα στις τηλεοράσεις. Το ΠΑΜΕ που κλείνει τα λιμάνια, οι Αγανακτισμένοι, οι πορείες, ο πετροπόλεμος, τα χημικά, η καταστρεμμένη πόλη, οι παρανοϊκοί ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες, οι φαρμακοποιοί, whoever. Δεν θα πήγαινα σε μια χώρα που φαίνεται -και technically είναι- προβληματική. Κι όμως! Εκείνοι –όλοι αυτοί που έφυγαν από τη χώρα τους για να έρθουν εδώ να περάσουν καλά- με συγκινούν. Και όταν τύχει να τους πάρουν κάποια street interview, λένε «εντάξει είναι ακριβά, έχετε προβλήματα, αλλά είναι πανέμορφα!». Wow! OK! Όχι ότι δεν ξέρω πως η χώρα μου είναι πανέμορφη. Αλλά όσο όμορφος κι αν είναι ένας τόπος, αν υπάρχει θέμα ταλαιπωρίας ή ακόμα και ασφάλειας, δεν πας. Αλλά εκείνοι είναι ακάθεκτοι.

Ο Έλληνας, από την άλλη, περνάει ένα λίγο περίεργο καλοκαίρι. Κάποιοι προτιμούν να μην πάρουν άδεια. Κάποιοι έχουν πάρει άδεια, αλλά δεν έχουν κανονίσει τίποτα ακόμα. Κάποιοι δε θα κανονίσουν τίποτα, γιατί το budget είναι πολύ περιορισμένο. Κάποιοι είναι ήδη σε διακοπές. Είναι όπως είπαμε την άλλη φορά. Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα κόσμου που ζει μια απόλυτα κανονική ζωή. Σα να μην τρέχει τίποτα. Σίγουρα υπάρχει αυτοσυγκράτηση, αλλά όχι ότι δε θα παίξουν καλοκαιρινές διακοπές. Άλλωστε οι διακοπές δε χρειάζεται να είναι σε 5άστερο, με ιδιωτική πισίνα, αστακούς και beluga. Μπορεί να είναι σε ένα δωμάτιο πλάι στο κύμα. Και δεν πειράζει αν φτιάξεις μια μακαρονάδα μόνος σου το μεσημέρι και δεν την πληρώσεις 8 ευρώ στην ταβέρνα. Δεν πειράζει αν φας στο ταρατσάκι, με ησυχία και θέα το Αιγαίο ή το Ιόνιο. Όλα στο μυαλό είναι άλλωστε…

Η Ελλάδα είναι συνυφασμένη με το καλοκαίρι. Αυτή η αίσθηση της καλοκαιρινής ραστώνης έχει μια ιδιαίτερη υφή εδώ. Μόνο εδώ. Για κάποιον πολύ περίεργο λόγο. Ίσως επειδή όπου κι αν γυρίσεις υπάρχει θάλασσα. Ίσως επειδή η ζέστη σε αποκοιμίζει λίγο και το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να πας σε έναν καφενέ και να ζητήσεις ένα παγωμένο φραπέ. Ας χτυπιέται ο ταξιτζής στο Σύνταγμα. Ο ταξιτζής που κλέβει ανελέητα τον τουρίστα και του παίρνει 60 ευρώ για να τον πάει από την Ομόνοια στο Σύνταγμα. Ο ταξιτζής που κοτσάρει διπλή ταρίφα στις 9 το πρωί. Ο ταρίφας που χρεώνει τη βαλίτσα 2 ευρώ (λες και την κουβαλάει στον ώμο του). Ο ταρίφας που πειράζει το ταξίμετρο για να βγάλει 10 ευρώ παραπάνω (που θα τα πάρει στον τάφο του). Ας χτυπιέται λοιπόν. Είναι το τελευταίο που με απασχολεί. All I want to do is lay back in a café and enjoy my coffee, cookie and ice water!

Πιστεύω πως ο κόσμος λίγο κουράστηκε με τα σενάρια καταστροφολογίας που μας πασάρουν καθημερινά. Το σκηνικό έχει, δε, γίνει λίγο ύποπτο. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας εξαθλιώσουν ψυχικά, έτσι ώστε όταν θα μας πουν ότι έχουν ήδη πουλήσει το Αιγαίο, τα πετρέλαια, τον χρυσό και το φυσικό αέριο, εμείς θα είμαστε σε τέτοια ελεεινή κατάσταση που δυστυχώς δεν θα μπορούμε και δε θα θέλουμε πια να αντιδράσουμε. Εκεί έχω καταλήξει. Αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να περάσει στον Έλληνα αυτό. Ήδη αυτή η «ανακαψίλα» που επικρατούσε πριν 3 εβδομάδες έχει ξεθωριάσει. Κι ας είναι μία στις δύο φράσεις των πολιτικών και των δημοσιογράφων «επιλεκτική χρεωκοπία». Δε νομίζω ότι κανείς έχει καταλάβει αυτό τον γρίφο και είμαι σίγουρη ότι κανείς σχεδόν δεν ενδιαφέρεται κιόλας μεσ’ το καλοκαίρι. Η Βουλή λέει δε θα κάνει διακοπές. Στις 5 Αυγούστου ο ΓΑΠ θα κάνει πάλι διαγγέλματα. Ποιος θα τον παρακολουθήσει δεν ξέρω.

Την προηγούμενη βδομάδα στο ΟΑΚΑ μαζεύτηκε 77.000 κόσμος για να δουν από κοντά και πάλι τους Πυξ Λαξ. «Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα, μη μ’ αφήνεις τώρα, που είναι όλα πιο δύσκολα»… Μια αξέχαστη συναυλία –παρά τα προβληματάκια στον ήχο- στη μνήμη του Μάνου Ξυδούς, που μας «άφησε μόνους» στις 13 Απριλίου του 2010. Sold out συναυλίες όμως ήταν και όλων εκείνων που ήρθαν στην Ελλάδα φέτος το καλοκαίρι. Των 30 seconds to Mars, το «The Wall Live» με τον Roger Waters των Pink Floyd–που ήρθε για 1 και τελικά έκανε 3 εμφανίσεις-, των Bon Jovi και πολλών ακόμα. Το επίσης εντυπωσιακό είναι ότι όλα –μα όλα- τα εισιτήρια για την παράσταση Ριχάρδος ο 3ος στην Επίδαυρο με πρωταγωνιστή τον Kevin Spacey σε σκηνοθεσία Sam Mendes εξαντλήθηκαν εντός 24ώρου!

Θα μου πείτε που κολλάνε όλα αυτά. Όλα κολλάνε. Το καλοκαίρι κανείς απολύτως δεν ασχολείται ούτε με τον ΓΑΠ, ούτε με τον Πάγκαλο, ούτε με τον Τσίπρα, ούτε με τον Σαμαρά, ούτε με την Τρόικα, ούτε με το Μνημόνιο. Όταν μπαίνει ο Ιούλιος, το μυαλό του Έλληνα ταξιδεύει. Μπορεί να είναι στην Αθήνα, αλλά είναι «αλλού». Μπορεί να μην έχει πάει διακοπές, αλλά ταξιδεύει με τη σκέψη. Κάνει βόλτες. Κι ας μην κάτσει σε ταβέρνα. Κάνει το μπάνιο του στην παραλία, στη ψάθα και το καρεκλάκι. Κι ας φέρνει κάτι να τσιμπήσει από το σπίτι. Δεν τον χαλάει. Θα την βρει την άκρη. Αλλά με «εσάς όλους στην Πλατεία Συντάγματος» δε θα ασχοληθεί. Προς το παρόν τουλάχιστον.

Το καλοκαίρι πατάμε pause. Ονειρευόμαστε. Τη θάλασσα, τα τζιτζίκια, τον ήλιο, το κύμα, το μελτέμι, την χρυσή άμμο, τα κρυστάλλινα νερά, το χαμόγελο, τον ελληνικό καφέ στη βεράντα, τη βόλτα κάτω από τον αστρόφωτο ουρανό, το αστέρι που πέφτει, το ολόγιομο φεγγάρι, τις ψαρόβαρκες, τον τηγανιτό γαύρο, τη χωριάτικη, την εφημερίδα την Κυριακή στην παραλία, τα αλμυρίκια, τα βοτσαλάκια, τη ξεκούραση. Σωματική και πνευματική. Αυτό κάνουμε.

Αυτή την περίοδο, «κύριοι» πολιτικοί, δεν ασχολείται κανείς μαζί σας. Κι ας χτυπιέστε στα κανάλια. Κι ας νομίζετε ότι δήθεν είστε στο προσκήνιο επειδή είστε σημαντικοί –εδώ γελάνε. Κανείς δεν ασχολείται με τις βλακώδεις αναλύσεις σας. Στα «κασετοφωνάκια» που παίζετε από τον χειμώνα χάλασε ο ιμάντας. Κι εμείς βλέπουμε μόνο κάτι στόματα να ανοιγοκλείνουν. Give it a rest. Αφήστε μας λίγο να πάρουμε ανάσα…

Γράμμα από τη Σέριφο

«Μπροστά στη ράχη της Σέριφος, όταν ανεβαίνει ο ήλιος, τα πυροβόλα όλων των μεγάλων κοσμοθεωριών παθαίνουν αφλογιστία. Ο νους ξεπερνιέται από μερικά κύματα και λίγες πέτρες - κάτι παράλογο ίσως, παρ' όλα αυτά ικανό να φέρνει τον άνθρωπο στις πραγματικές του διαστάσεις. Επειδή, τι άλλο θα του ήτανε πιο χρήσιμο για να ζήσει; Αν του αρέσει να ξεκινά λάθος, είναι γιατί δεν θέλει ν' ακούσει. Ερήμην του το Αιγαίο λέει και ξαναλέει, εδώ και χιλιάδες χρόνια, με το στόμα του φλοίσβου, σ' ένα μήκος ακτών απέραντο: αυτός είσαι!»

Οδυσσέας Ελύτης

Την ώρα που θα δημοσιεύονται αυτές οι γραμμές, ο κυκλαδίτικος ήλιος θα μου χαϊδεύει το πρόσωπο και η θαλασσινή αύρα θα κάνει τα αλμυρίκια να χορεύουν πλάι στα σμαραγδένια νερά. Η Σέριφος είναι για μένα τα τελευταία 10 χρόνια ένα παραδεισένιο καταφύγιο ηρεμίας, απόλυτης χαλάρωσης και ευεξίας μυαλού και σώματος. Είναι το νησί που σκέφτομαι κατά τις μελαγχολικές και βροχερές νύχτες του χειμώνα και με κάνει να χαμογελώ. Μόνο με τη σκέψη… ότι σε λίγους μήνες θα βρίσκομαι και πάλι εκεί. Είναι το νησί που δεν έχει τίποτα και που όμως έχει τα πάντα. Τα δικά μου «πάντα». Κάποιος κάποτε μου είχε πει ότι μετά από δύο εβδομάδες διακοπών αδειάζει τελείως το κεφάλι. Και είναι αλήθεια. Αλλά είναι κάτι που μου συμβαίνει μόνο εκεί. Το επίπεδο των σκέψεων και των συνειρμών κατεβαίνει τόσο δραματικά, που πρέπει να καταβάλλω ιδιαίτερη προσπάθεια για να αναλογιστώ κάποιον ή κάτι. Εις μάτην…

Τα δικά μου «πάντα». Ένα παραδοσιακά κυκλαδίτικο κτίσμα. Πάλλευκο με μπλε παράθυρα. Ένας πεντακάθαρος βυθός με χρυσή άμμο. Αλμυρίκια ως το κύμα. Ανάλαφρη διάθεση. Χωρίς δήθεν. Χωρίς στήσιμο. Εκεί που θα χαμογελάσουν όταν καθίσω. Εκεί που νιώθω οικεία. Εκεί που φυσούν ανελέητα τα μελτέμια. Εκεί που το τοπίο είναι γυμνό. Χωρίς πράσινο και φιοριτούρες. Έτσι, ξερό. Άγονο. Χωρίς φτιασίδια. Ειλικρινές. Να σε κοιτά στα μάτια. Και να σου λέει «Εγώ αυτό είμαι. Αν θες, αγάπησε με έτσι, γιατί δεν έχω να προσφέρω κάτι άλλο». Έτσι σε κοιτά η Σέριφος. Στα μάτια. Δεν κρύβεται πίσω από πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες, μπαρ με πορτιέρηδες, γκουρμέ εστιατόρια και κράτηση ξαπλώστρας με 100 ευρώ την ημέρα.

Είναι το νησί με τις 72 δαντελωτές παραλίες, που θα κάτσεις στην άμμο με την ψάθα. Είναι το νησί με τα μπαράκια που έχουν αιώρες πλάι στο κύμα και εσύ χαζεύεις τα αστέρια και τις ψαρόβαρκες που ταλαντεύονται, κάνοντας εκείνον τον υπέροχο νανουριστικό ήχο. Είναι το νησί με την πιο όμορφη χώρα των Κυκλάδων. Εκείνη που μοιάζει σα μέδουσα, έχοντας απλώσει τα πλοκάμια της στον λόφο. Εκείνη με την όμορφη πλατεία και το καφέ του Στράτου. Είναι το νησί που κουβαλά μια ιδιαίτερη ιστορία και παρελθόν. Είναι το νησί για το οποίο λέγεται πως το υπέδαφος διασχίζεται από άκρη ως άκρη από υπόγειες σπηλιές με κοιτάσματα αιματίτη, μαγνητίτη, σίδερου, χαλκού και χρυσού, ακόμα και τώρα. Είναι το νησί με την περίεργη, απόκοσμη, μυστηριώδη αύρα, που αν είσαι δεκτικός, σε κυριεύει και δεν σ’ αφήνει να φύγεις. Ούτε να την λησμονήσεις.

Την ώρα που το καράβι στρίβει στο απάνεμο συνήθως λιμάνι, είναι η στιγμή της απόλυτης ευτυχίας. Ίσως είναι και κάτι που δεν εξηγείται με λέξεις. Είναι σαν την αγκαλιά ενός φίλου από τα παλιά. Που σε καλωσορίζει. Που σου χαμογελά. Που σου απλώνει το χέρι. Εκείνου που έχει μοιραστεί μαζί σου μυστικά και σου χει πει να τα φυλάξεις για σένα. Εκείνου που σου έχει πει αστεία, όταν ήσουν στεναχωρημένος. Εκείνου που χάρηκε με τη χαρά σου. Είναι ένα απάνεμο κρησφύγετο, πανέμορφο, γραφικό και ζεστό. Ένας και μοναδικός παραλιακός δρόμος, με μικρά μπαράκια, ταβερνούλες στο κύμα και μικρά ξενοδοχεία στη σειρά. Και στο βάθος μια τεράστια κρυστάλλινη παραλία. Η πιο ωραία θέα είναι όταν βουτήξεις και γυρίσεις προς την στεριά, για να αντικρίσεις τη Χώρα. Το πρωί. Το απομεσήμερο. Το ηλιοβασίλεμα. Και τα άγρια γύρω βουνά. Με τα διάσπαρτα λευκά σπιτάκια. Κάποτε –όχι πριν πολλά χρόνια- ο παραλιακός δρόμος ήταν ακόμα χωμάτινος. Ίσως ήταν πιο όμορφα τότε.

Απομεσήμερο στο Γάνεμα. Αγαπημένη παραλία. Ένας υπέροχος κολπίσκος και μια μεγάλη ακτή με χρυσόμαυρη άμμο και τεράστια μαύρα βότσαλα. Λεία. Πανέμορφα. Η πιο ωραία θέση είναι κάπου στη μέση. Μέχρι εκεί που βαριούνται να περπατήσουν οι άλλοι. Και η πιο ωραία ώρα είναι στις 9.30 το πρωί, όταν δεν είναι κανείς. Όταν νιώθεις ότι το απέραντο αιγαιοπελαγίτικο γαλάζιο είναι δικό σου. Μόνο δικό σου. Και η θάλασσα δική σου είναι. Και δεν σε ενοχλεί κανείς. Και δεν ακούς κανέναν. Παρά μόνο κάτι περίεργους ήχους όταν βουτάς στα γαλαζοπράσινα νερά. Είναι εκεί που τα ψάρια δεν είναι και πολύ συνηθισμένα στην ανθρώπινη εισβολή και απλά βλέπουν κάτι μεγάλο για τροφή. Και τίποτα. Για μίλια μακριά δεν βλέπεις τίποτα. Παρά μόνο ουρανό και θάλασσα που σε κάποιο σημείο γίνονται ένα. Και κάπου εκεί είναι που απορείς. Με την απίστευτη ομορφιά που απλώνεται μπροστά σου. Και υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι δεν μπορείς να αντέξεις αυτή την αδιανόητη αίσθηση ελευθερίας, που σου χαρίζει ένας τόπος τόσο μοναδικός.

Η περασμένη βδομάδα ήταν πολύ δύσκολη. Αυτή η ανελέητη βία που ζήσαμε –κάποιοι από κοντά και κάποιοι από τις τηλεοράσεις- ήταν εφιαλτική. Ακόμα σκέφτομαι τις εικόνες με τους κουκουλοφόρους να σπάνε τα μάρμαρα, τις βιτρίνες και τα μαγαζιά και τους αστυνομικούς να χτυπάνε με τα γκλοπ τους πολίτες και να εκτοξεύουν αδιανόητες ποσότητες χημικών. Την όψη της πλατείας Συντάγματος και της ολικής καταστροφής που υπέστη επί δύο ημέρες. Ακόμα σκέφτομαι πόσο ντράπηκα, εγώ η ίδια, από την εικόνα αυτή της Ελλάδας. Και έναν καημένο, εξωγήινο πρωθυπουργό να λέει «ξέρω ότι κάποιοι διαμαρτύρονται αυτή την ώρα εκεί έξω»… Την ώρα που μαινόταν ένας πόλεμος παραλογισμού, μόλις μερικά μέτρα από τη Βουλή. Δε θα ξεχάσω τα ματωμένα κεφάλια κάποιων ηλικιωμένων. Τα βουρκωμένα μάτια ενός φρουρού στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Δε θα ξεχάσω τις φωτιές μπροστά από το Χίλτον και τους τουρίστες να προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς γίνεται. Ντροπή. Πραγματική ντροπή.

Κι όμως. Φτάνει ένα σημείο, πέραν του οποίου μπουχτίζεις. Λες «δεν μπορώ άλλο». «Δεν αντέχω άλλο. Τη μιζέρια. Την καταστροφολογία. Τον Παπανδρέου. Τον Πάγκαλο. Το ΔΝΤ. Την Τρόικα. Τα λεφτά που δεν υπάρχουν. Το ξεπούλημα.» Δε θέλω να πέσω σε κατάθλιψη. Αρνούμαι να υποκύψω σε αυτό το ελεεινό συναίσθημα απαισιοδοξίας και απελπισίας, στο οποίο προσπαθούν να μας βυθίσουν. Αρνούμαι να φυλάω τα χρήματά μου μπας και… Αντιστέκομαι στη μιζέρια.

Με τα χέρια ανοιχτά επιπλέω στα καταπράσινα, δροσερά νερά. Και κλείνω τα μάτια. Ο ήλιος καίει κι εγώ έχω ξεχάσει. Η θάλασσα με χαϊδεύει και με νανουρίζει. Είναι αυτή η αίσθηση του natural high. Δε θέλω να ακουμπήσω τα πόδια στον βυθό. Θέλω να συνεχίσω να επιπλέω. Χωρίς να κουνιέμαι. Να αφεθώ στο ελαφρύ κυματάκι και στο ανεπαίσθητο ρεύμα που με τραβά προς τα μέσα. Το κεφάλι έχει αδειάσει. Έχει παραλύσει. Numb. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Τίποτα δε με προβληματίζει πλέον. Τίποτα. Υπάρχει ένα κενό σκέψης και μνήμης. Ούτε εσύ είσαι εκεί. Και πίστεψέ με θα ήθελες να ήσουν. Αλλά το ρεύμα σε έχει ήδη παρασύρει πιο βαθιά και δε θα κάνω προσπάθεια να σε προσεγγίσω. Δεν υπάρχει άλλωστε λόγος. Θα ευχηθώ να γίνεις σαν εκείνα τα μπουκάλια που ταξιδεύουν χιλιάδες μίλια, πριν ξεβρασθούν σε μια εξωτική ακτή. Εκείνα που έχουν τον χάρτη ενός κρυμμένου θησαυρού. Μεταφορικού ή κυριολεκτικού. Εκείνα που μεταφέρουν ένα μοναδικό μήνυμα, που καρμικά θα προσεγγίσει μόνο εκείνον που είναι γραφτό να προσεγγίσει.

Η αύρα της Σερίφου είναι μαγική. Σε μαγνητίζει. Σου τραβά τις σκέψεις. Σε ηρεμεί. Σε αποστασιοποιεί. Σε βυθίζει σε έναν πολυπόθητο λήθαργο. Σα μέθη, χωρίς αλκοόλ. Δοκίμασε τη θάλασσα. Αφουγκράσου τον άνεμο. Άγγιξε την πέτρα… Δεν υπάρχει περίπτωση να μην το νιώσεις!

Ουδέν μονιμότερον του Μεσοπρόθεσμου

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Χθες, Τρίτη 28 Ιουνίου, για άλλη μια φορά το κέντρο της Αθήνας έγινε πεδίο μάχης (κλισέ φράση, αλλά αντικατοπτρίζει πλήρως την πραγματικότητα). Βασικά, αν το καλοσκεφτούμε, η κατάσταση αυτή έχει γίνει βαρετή και απείρως κουραστική. Οι αγανακτισμένοι, οι κουκουλοφόροι, τα ΜΑΤ, ο πετροπόλεμος, τα μέτρα που ανακοινώνονται, τα μέτρα που εφαρμόζονται κι ας μην έχουν ανακοινωθεί, οι δηλώσεις των 300, οι δήθεν διενέξεις, τα τανκς του Πάγκαλου (?), ο Βενιζέλος ως νέος τσάρος, η συναίνεση, το δήθεν (δηλαδή αυτό που θα διαρκέσει μέχρι το 2015) Μεσοπρόθεσμο (που αποτελεί και τη νέα λέξη που έγινε της μόδας).

Τι σημαίνει Μεσοπρόθεσμο. Παρεμβάσεις ύψους 28 δισεκατομμυρίων ευρώ, για τα οικονομικά έτη από το 2011 μέχρι και το 2015. Δηλαδή, εξορθολογισμός μισθολογικών δαπανών, μειώσεις λειτουργικών δαπανών, καταργήσεις και συγχωνεύσεις δημοσίων οργανισμών, αναδιοργάνωση των ΔΕΚΟ, μειώσεις στις δαπάνες για την Παιδεία, την Άμυνα και την Υγεία, αλλά και νέα φορολογικά μέτρα.

Ο Όλι Ρεν, με αυστηρότατες δηλώσεις, υπογράμμισε ότι αν δεν ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, η Ελλάδα ουσιαστικά θα κηρύξει πτώχευση, αφού σε πρακτικό επίπεδο δε θα εκταμιευθεί η 5η δόση και τουτέστιν θα πραγματοποιηθεί στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων. Και επίσης ότι δεν υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο. Βέβαια πολλοί είναι οι πολιτικοί που υποστηρίζουν ότι αυτή ακριβώς η έλλειψη εναλλακτικής λύσης και ο φόβος της κήρυξης πτώχευσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο εκβιασμού της Ευρώπης, για την εξεύρεση μέσης λύσης.

Εντωμεταξύ η χώρα βρίσκεται υπό κλοιό ασφυκτικών απεργιών. Η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα ανά δίωρα, κάθε μέρα –που σημαίνει ότι δε μπορούμε ούτε να δουλέψουμε · ούτε εμείς, ούτε τα καταστήματα, οι τράπεζες κ.ο.κ. Τα καράβια για 3 συνεχόμενες ημέρες είναι δεμένα στα λιμάνια της χώρας, που σημαίνει προφανώς ότι εν μέσω θέρους πάλι ταλαιπωρούνται οι ταξιδιώτες, Έλληνες και ξένοι. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ είναι σε 24ωρες απεργίες, που συνεπάγεται πλήρη παράλυση του δημόσιου τομέα και των συγκοινωνιών. Εντωμεταξύ τα εμπορικά επιμελητήρια ετοιμάζονται για αγωγές, κατά της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, αφού η ζημιά που υπόκεινται τα μαγαζιά –και μάλιστα σε τέτοιους καιρούς- είναι για μερικούς ανυπολόγιστη. Με λίγα λόγια, φαγωνόμαστε και μεταξύ μας. Το οποίο είναι λογικό. Αλλά ίσως είναι και κάτι που επιδιώκουν. Το ποιοι, το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά.

Αυτή τη στιγμή (Τετάρτη 29/06/2011) η λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου είναι αποκλεισμένη. Όπως είναι και το Σύνταγμα και η Λεωφόρος Αμαλίας. Φωτιές καίνε απέναντι από το Καλλιμάρμαρο –ελπίζουμε ότι δε θα μπουν μέσα για να σπάσουν τα μάρμαρα, τα οποία εν συνεχεία να χρησιμοποιήσουν για όπλα. Μερική ρίψη χημικών έκανε η Αστυνομία, κάνοντας τους προσυγκεντρωμένους στην συγκεκριμένη περιοχή να κινηθούν προς το Σύνταγμα. Χθες (Τρίτη) περίπου 300 ήταν οι τραυματίες, ενώ εντύπωση έκανε ένα συγκεκριμένο συμβάν. Από την έκρηξη μιας χειροβομβίδας κρότου-λάμψης, ένας πολίτης έχασε το δάχτυλό του. Όταν έγινε αντιληπτό, ξαφνικά σταμάτησαν όλοι –ΜΑΤ, πολίτες και κουκουλοφόροι- και άρχισαν να ψάχνουν για το χαμένο δάχτυλο, με φακούς και αναπτήρες, καθότι ήταν νύχτα. Όταν το δάχτυλο βρέθηκε, αυτόματα όλοι μαζί ξαναξεκίνησαν τις μάχες.

Χθες το βράδυ την παράσταση στη Βουλή έκλεψε η Βάσω Παπανδρέου, η οποία και είπε ότι θα ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο γιατί προτιμά –λέει- το μαχαίρι από το πιστόλι. Εννοώντας ουσιαστικά ότι είτε ψηφιστεί είτε όχι, το αποτέλεσμα θα είναι εξίσου καταστροφικό για τους πολίτες και για τη χώρα. Η Αριστερά δήλωσε ότι θα το καταψηφίσει. Η Δημοκρατική Συμμαχία θα ψηφίσει κατά συνείδηση και ο Σαμαράς έχει δηλώσει από μέρες ότι δεν πρόκειται να το υπερψηφίσει, γιατί είναι άδικο για την κοινωνία και αναποτελεσματικό για την οικονομία. Αναμένουμε λοιπόν την ψήφο, που θα πραγματοποιηθεί στις 2 το μεσημέρι.

Εντωμεταξύ, ολοένα και περισσότεροι συγκεντρώνονται στην Πλατεία Συντάγματος από διάφορα μέρη της Αθήνας –όπου πραγματοποιούνται προσυγκεντρώσεις. Ενώ για τις 5 Ιουλίου κανονίζεται συγκέντρωση και των ελεύθερων επαγγελματιών, οι οποίοι θα διαμαρτυρηθούν για τα άδικα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου, που τους βάζουν όλους στο ίδιο τσουβάλι. Τον μεγαλογιατρό του Κολωνακίου και της Κηφισιάς με τον περιπτερούχο της Πλατείας Βάθης.

Στην Wall Street Journal χθες η Ελλάδα είχε βγει στις Μικρές Αγγελίες. Οι πανέξυπνοι Αμερικάνοι είχαν βάλει πινέζες σε παραλίες και περιοχές που θα μπορούσαν να είναι προς πώληση. Και οι Πορτογάλοι βγήκαν χθες και δια μέσου της κυβέρνησής τους δήλωσαν ότι θα λάβουν πολύ πιο σκληρά μέτρα από αυτά που θα τους επιβάλλει η Τρόικα, για να δείξουν ότι δουλεύουν γρήγορα και σοβαρά. Βέβαια πολύ μεταξύ μας, τους Πορτογάλους τους παίρνει να εφαρμόσουν πιο σκληρά μέτρα, αφού το κόστος ζωής εκεί είναι απείρως (και όταν λέω απείρως, το εννοώ) χαμηλότερο από αυτό της Ελλάδας. Εδώ αν συνεχίσουν να κόβουν μισθούς και επιβάλλουν νέα φορολογία, θα αρχίσουμε ο ένας να τρώει τις σάρκες του άλλου. Χωρίς υπερβολή.

Γίνεται αντιληπτό ότι η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να κοντρολάρει ούτε τα εγχώρια, ούτε τα διεθνή Μέσα, καθώς όλος ο κόσμος πιστεύει ότι η Ελλάδα είναι ήδη διαλυμένη. Και φυσικά όλη η ιστορία ξεκίνησε με τα καραγκιοζιλίκια του πρωθυπουργού στις αρχές –και όχι μόνο- της περασμένης χρονιάς, όταν γύριζε ανά τον κόσμο –στην κυριολεξία- και περιλαλούσε ότι είμαστε τεμπέληδες, ότι δεν υπάρχει σωτηρία, ότι η κατάσταση δεν σώζεται κ.ο.κ. Αφού, λοιπόν, κατάφερε να μας βάλει στο διεθνές στόχαστρο, τώρα δεν κάνει καν προσπάθεια να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Το αστείο είναι ότι πολλές χώρες είναι σε χειρότερη μοίρα από εμάς, όσον αφορά τα ελλείμματα -τα δημοσιονομικά και του προϋπολογισμού-, αλλά καμία από αυτές δεν έχει στοχοποιηθεί έτσι σφόδρα. Αυτό σίγουρα μας βάζει ή τουλάχιστον πρέπει να μας βάλει σε υποψία.

Τι γίνεται τώρα, θα αναρωτηθεί κάποιος. Αν μεν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο, η Ελλάδα σίγουρα βαδίζει γρήγορα και αδιαμφισβήτητα στο κενό. Καθότι τα νοικοκυριά δεν πρόκειται να τα βγάλουν πέρα. Σε καμία των περιπτώσεων. Αν δεν ψηφιστεί, η Ελλάδα θα μπει σε καραντίνα –όπως λέγεται-, για να αποφευχθεί η εξάπλωση της καταστροφής στις διεθνείς αγορές. Δεν ξέρω πρακτικά τι σημαίνει αυτό. Δεν μπορώ πάντως να φανταστώ ότι θα μας αφήσουν στο έλεος της μοίρας μας. Από την άλλη δεν ξέρω, μήπως και αυτό είναι το καλύτερο. Γιατί αν δεν πιάσεις πάτο, δεν πρόκειται και να ανέβεις. Όσο, δε, προσφέρουν δάνεια, τόσο θα μεγαλώνει το χρέος απέναντι στο ΔΝΤ και την Ευρώπη και βάσει της μέχρι τώρα εμπειρίας απλά θα συνεχίσει ο φαύλος αυτός κύκλος. Έλλειψη ανάπτυξης, μεγαλύτερο χρέος, ανεργία. Το γνωστό τρίπτυχο δηλαδή.

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι χωρισμένη στα 3. Οι αγανακτισμένοι είναι στο Σύνταγμα και σύμφωνα με αυτούς που έχουν κατέβει, λίγοι είναι οι συμμετέχοντες που πραγματικά έχουν οικονομικό πρόβλημα. Κάτι το οποίο είναι ολίγον οξύμωρο. Από την άλλη, υπάρχει η μερίδα του κόσμου –και είναι μεγάλη- που πηγαίνει κανονικά στις δουλειές τους, ζώντας φυσικά με τον φόβο του αύριο, αλλά και ταυτόχρονα καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια να ζήσει τη ζωή του κανονικά. Η τρίτη μερίδα του κόσμου απαρτίζεται από εκείνους, που από ότι φαίνεται δεν τους ενδιαφέρει καθόλου τι συμβαίνει στη χώρα, γιατί ξέρουν πως ό,τι και να γίνει θα καταφέρουν να επιβιώσουν, με πιο πιθανή λύση τη «διαφυγή» -με την καλή έννοια- στο εξωτερικό.

Bottom line, δεν πιστεύω ότι η κυβέρνηση –ή η αντιπολίτευση for what matters- αυτή τη στιγμή είναι σε θέση να σώσει τη χώρα ή να κοντρολάρει την κατάσταση. Το Μεσοπρόθεσμο πρέπει αναγκαστικά να ψηφιστεί, για να πάρουμε την 5η δόση και από εκεί και πέρα να γίνει τουλάχιστον μια προσπάθεια να μειωθεί η ταχύτητα προς την κατηφόρα. Μια ενδεχόμενη στάση πληρωμών, μια κήρυξη πτώχευσης και μια πιθανή έξοδος από την ευρωζώνη θα ήταν άμεσα καταστροφικά για τη χώρα μας. Η οποιαδήποτε, δε, λύση –είτε μεσοπρόθεσμη είτε μακροπρόθεσμη- δεν πρόκειται να αποφέρει άμεσα αποτελέσματα, καθώς ο αντίκτυπος των μέτρων δε θα φανεί αυτοστιγμής.

Σε μερικές μόνο ώρες θα ξέρουμε την ταχύτητα της κατηφόρας…