Είμαστε όλοι ίσοι;

Δημοσίευση στην ειδησεογραφική εφημερίδα http://www.statesmen.gr/

Βλέποντας τον Στρος Καν διαρκώς στην τηλεόραση αναρωτιέμαι. Φυσικά και δεν είμαστε όλοι ίσοι. Γιατί αν ήμασταν, η κοινωνία –η παγκόσμια κοινωνία- δε θα λειτουργούσε έτσι όπως λειτουργεί. Φυσικά και υπάρχουν χώρες, πολιτικοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες που κινούνται σε άλλη σφαίρα. Δεν έχει σημασία αν είναι ανώτερη ή κατώτερη. Έχει σημασία ότι κινούνται σε διαφορετική σφαίρα.

Πως μπορείς να συγκρίνεις τον Αϊνστάιν με τον μαθηματικό του Γυμνασίου σου; Πως μπορείς να συγκρίνεις τον Μιχαήλ Άγγελο με ένα ζωγράφο που τραβά πολύχρωμες γραμμές και τις ονομάζει τέχνη; Πως μπορείς να συγκρίνεις τον Ελύτη με κάποιον που σκαρώνει μαντινάδες; Πως μπορείς να συγκρίνεις τον Γενικό Διευθυντή του Παγκόσμιου Νομισματικού Ταμείου, που έχει σχεδιάσει εκατοντάδες οικονομικά πλάνα και εφαρμόσει ισάριθμες πολιτικές παγκοσμίως, με έναν πρώην ή νυν Yπουργό οικονομικών της Ελλάδας, λόγου χάρη; (!)

Η απάντηση είναι ότι δεν μπορείς. Νομικώς και υποθετικά μιλώντας είναι όλοι ίσοι. Αλλά ουσιαστικά είναι; Ο πρώην διευθυντής του ΔΝΤ κατηγορείται για απόπειρα βιασμού από μια καμαριέρα. Δεν εξετάζω αν είναι αλήθεια ή ψέματα. Και η αλήθεια είναι ότι δεν μας ενδιαφέρει και πολύ. Η απόφαση της προφυλάκισης όμως μιας διεθνώς γνωστής προσωπικότητας μπορεί να χαρακτηριζόταν έως και γελοία. Η προφυλάκιση αποφασίζεται όταν υπάρχει κίνδυνος εξόδου του κατηγορούμενου από τη χώρα ή σε περίπτωση που ο δικαστής είναι πεπεισμένος ότι ο εν δυνάμει κατηγορούμενος θα διαπράξει και πάλι κακουργηματική πράξη σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος μέχρι τη δίκη.

Και το ερώτημα παραμένει. Είναι δυνατόν ο Γενικός –ή έστω πρώην- Διευθυντής του ΔΝΤ, μετά από αυτόν τον διασυρμό να προσπαθούσε να φύγει από τη χώρα; Με ποιον τρόπο; Φορώντας περούκα και βάζοντας φούστα; Είναι δυνατόν μετά από τη δημοσίευση των φωτογραφιών και του βίντεο της σύλληψής του να υπήρχε τρόπος να εξαφανιστεί από προσώπου γης; Είναι, τέλος, δυνατόν μετά από ότι έγινε ή δεν έγινε, να προσπαθούσε να ξανακάνει το ίδιο;

Συνεπώς, η δικαστίνα της υπόθεσης τι ακριβώς σκεφτόταν όταν αρνιόταν την εγγύηση και αποφάσιζε ότι υπήρχε ο κίνδυνος εξόδου του Στρος Καν από τη χώρα, οδηγώντας τον στη φυλακή; Και με τι δικαίωμα δημοσιοποιήθηκε όλο αυτό το συμβάν, χωρίς καν να έχει αποδειχτεί ότι είναι αλήθεια; Έχουν άδικο οι Γάλλοι που βροντοφωνάζουν ότι δεν μπορεί ένας άνθρωπος –και μάλιστα τέτοιου βεληνεκούς- να διασύρεται έτσι, από τη στιγμή που δεν έχει κατατεθεί ακόμα κανένα βάσιμο στοιχείο ούτε εναντίον, ίσως ούτε και υπέρ του, παρά της καταγγελίας μιας γυναίκας; Η απόφαση προφυλάκισης ενός ανθρώπου είναι ιδιαιτέρως βαρύνουσα. Δεν μπορείς να στερείς την ελευθερία ενός ανθρώπου που δεν έχει αποδειχθεί ένοχος. Επίσης, δεν μπορείς να διασύρεις την προσωπικότητα και την υπόσταση ενός ανθρώπου, νομίζοντας ότι έτσι απονέμεις δικαιοσύνη.

Το σίγουρο είναι ότι συνήθως ποτέ δεν βλέπουμε την αθώωση κανενός από όλους εκείνους που έχουν κατηγορηθεί ή ακόμα και προφυλακιστεί αδίκως. Δηλαδή να υποθέσουμε ότι η αθώωση δεν «πουλάει», όσο πουλάει η κατηγορία; Μάλλον…

Η λανθάνουσα Guardian

Δημοσίευση στην ειδησεογραφική εφημερίδα http://www.statesmen.gr/

Μετά την πρόσφατη σύλληψη του κυρίου Στρος Καν –ναι εκείνου που θέλει να μας βάλει επί ματαίω στον σωστό δρόμο- για βιασμό 32χρονης καμαριέρας σε ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης, οργίασαν τα δημοσιεύματα σε εφημερίδες και blogs ανά τον κόσμο. Ένα από τα πλέον «αστεία» όμως που διαβάσαμε είναι εκείνο της βρετανικής Guardian.

Πραγματικά, μερικές φορές αναρωτιέμαι αν –εκτός από τους πολιτικούς μας- είναι και ο υπόλοιπος κόσμος …στον κόσμο του. Αυτή είναι η μία πλευρά. Η άλλη θα μπορούσε να είναι το τέλειο παράδειγμα της γνωστής παροιμίας «όταν η καμήλα δεν κοιτάει την καμπούρα της». Η έγκριτη κατά τα άλλα Guardian λοιπόν αναφέρει ότι η Ελλάδα τελεί υπό εκνευρισμό μετά την σύλληψη του επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, γιατί –λέει- αυτό ενδεχομένως επιμηκύνει τη διαδικασία λήψης δανείου, κάτι που με τη σειρά του θα χειροτερεύσει περαιτέρω την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Αλήθεια;

Κι εμείς που νομίζαμε ότι είχαμε σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθούμε από το αν συνελήφθη ο Στρος Καν και αν τώρα θα καθυστερήσουν οι διαδικασίες με τα δάνεια. Αυτό που μάλλον δεν γίνεται ευθύς αμέσως αντιληπτό από τους έξυπνους Βρετανούς είναι το προφανές. Ότι εμείς έχουμε ανάγκη από αυτή την ανάσα. Ότι έχουμε ανάγκη να σταματήσει το ΔΝΤ, οι Τρόικες και οι λοιποί να ανασαίνουν μερικά χιλιοστά από το αυτί μας. Ότι έχουμε ανάγκη να κάνουν ένα βήμα πίσω και να μας αφήσουν, έστω και για λίγο ήσυχους, να ασχοληθούμε και με κάποια θέματα, πέραν του φλέγοντος –κατά τα άλλα- οικονομικού.

Το κέντρο της Αθήνας έχει μετατραπεί σε άντρο εγκληματιών, ναρκομανών και νταβατζήδων. Αθώοι άνθρωποι δολοφονούνται άγρια από λαθρο-υπανθρώπους, που κανείς δε γνωρίζει την ταυτότητα ή ακόμα και την ύπαρξή τους. Είναι κάποιοι από εκείνους που μπαίνουν σαν «κύριοι» στα ΚΤΕΛ από τον Έβρο και έρχονται στην Αθήνα, όχι για μια καλύτερη τύχη, αλλά γιατί ξέρουν πλέον πολύ καλά ότι και μπορούν και ότι ο έλεγχος είναι μηδενικός. Μερικοί μάλιστα αναρωτιόμαστε μήπως είναι και βαλτοί. Αστυνομικοί-παιδιά δολοφονούνται μέρα μεσημέρι στους δρόμους και στην καλύτερη δέχονται δολοφονικές επιθέσεις από αντιεξουσιαστές που θέλουν να τους κάψουν ζωντανούς. Αλλά μετά κατηγορούνται ότι φέρθηκαν βάναυσα σε διαδηλωτή. «Μας βάζουν και τρέχουμε από την Κερατέα στα γήπεδα και από τις πορείες στη φύλαξη στόχων. Μας κόβουν χρήματα και από την άλλη έχουμε και τους αντιεξουσιαστές και να χορεύουμε μέσα στις μολότοφ που μας πετάνε. Άνθρωποι είμαστε. Κάποιοι μπορεί να ξεφύγουν». Άδικο έχουν;

Και το κράτος ανύπαρκτο. Στην κυριολεξία. Δεν είναι υπό διάλυση. Είναι ήδη διαλυμένο. Ένα κράτος που «χαϊδεύει» τους μετανάστες –για να μη μας πουν και ρατσιστές- και «ληστεύει» τους Έλληνες. Μας έχουν διαλύσει στην κυριολεξία. Αλλά όμως η λύση βρέθηκε. Θα δοθούν λέει σε νέα ζευγάρια κίνητρα για να αγοράσουν σπίτια ή να μετακομίσουν στο κέντρο. Ναι; Αν είναι να τρέξουμε όλοι. Για να ζήσουμε κι εμείς προσωπικά το δράμα της Σιμόνα Βιρτζίλι, που κρατά την νεογέννητη κορούλα της αγκαλιά, αλλά που έχασε για πάντα τον Μανώλη της. Ό,τι είδους επιδοτήσεις και κίνητρα και να δώσει η κυβέρνηση Μηδέν, κανείς δεν πρόκειται να μετακομίσει στο κέντρο, αν πρώτα δεν «καθαρίσει» εντελώς από τα κακοποιά στοιχεία, που όχι μόνο έχουν εγκατασταθεί εκεί, αλλά και αποτελούν πλέον αυτόνομο κράτος. Το κακό στη ρίζα το χτυπάμε, δεν το κουκουλώνουμε με ένα λευκό σεντόνι… δήθεν για να μη βλέπουμε.

Αφήστε, λοιπόν, κύριοι της Guardian. Εμείς γελάμε με τα χάλια του Στρος Καν. Δεν νιώθουμε απολύτως καμία νευρικότητα, τουλάχιστον για το συγκεκριμένο θέμα. Από την άλλη (βλέπε καμήλα και καμπούρα) έχετε κι εσείς πολλά θέματα να λύσετε, με το χρέος σας που ανεμίζει στο 431% του ΑΕΠ σας. Αυτό δεν σας προκαλεί νευρικότητα;

Is he really dead;

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Από την πρώτη στιγμή που διάβασα για τον θάνατο του Osama bin Laden ήμουν και εξακολουθώ να είμαι σκεπτική. Ο εγκέφαλος της μεγαλύτερης τρομοκρατικής επίθεσης ενάντια στην Αμερική, αλλά και την ανθρωπότητα, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια επίθεσης ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων, υπό την αρχηγεία των ΗΠΑ, την Κυριακή 1 Μαΐου, στην πόλη Abbottabad του Πακιστάν.

Η ατμόσφαιρα στη Νέα Υόρκη και φυσικά την Washington ήταν πανηγυρική. Χιλιάδες κόσμου μαζεύτηκαν έξω από τον Λευκό Οίκο, την Times Square και το Ground Zero ζητωκραυγάζοντας «USA, USA» και τραγουδώντας τον αμερικάνικο εθνικό ύμνο. «Για περισσότερες από 2 δεκαετίες ο Bin Laden ήταν ηγέτης και σύμβολο. Ο θάνατός του αποτελεί ένα σημαντικό επίτευγμα και την κορωνίδα των προσπαθειών μας ενάντια στην Al Qaeda. Δεν αποτελεί όμως και το τέλος του αγώνα μας. Δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία ότι η τρομοκρατική αυτή οργάνωση θα συνεχίσει τις επιθέσεις της, γι’ αυτό και θα παραμείνουμε σε εγρήγορση, τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων μας.»

Το πόσο ο θάνατος του Bin Laden θα επηρεάσει τη δράση της Al Qaeda είναι άγνωστο. Για χρόνια, κινείτο σα φάντασμα και ουσιαστικά ο θάνατός του θα ήταν περισσότερο συμβολικός, παρά ουσιαστικός, αφού λένε ότι λόγω της διαρκούς του προσπάθειας να αποφύγει την σύλληψη, δεν συμμετείχε ενεργά στη δράση της ομάδας. Αυτό τουλάχιστον λένε οι Αμερικανοί. Από την άλλη βέβαια το γεγονός ότι εκείνος κρυβόταν σε βουνά του Αφγανιστάν, του Πακιστάν ή οπουδήποτε αλλού δε σημαίνει ότι δεν είχε ενεργό ρόλο στις κινήσεις της τρομοκρατικής οργάνωσης ή των συνεργαζόμενων με αυτήν. Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι σαν ομάδα είχε στη διάθεσή της όπλα και gadgets υψηλής τεχνολογίας και αυτό σημαίνει ότι όπου και να βρισκόταν ο αρχηγός της, η επικοινωνία δεν θα ήταν και ιδιαίτερα δύσκολη.

Από την άλλη, δεδομένης της θέσης που κατείχε ο Bin Laden, η Αμερική προφανώς θα βρίσκεται από εδώ και στο εξής σε αναμονή και φυσικά σε επιφυλακή. Ανώτατος αξιωματούχος του Πενταγώνου είπε ότι αργά το βράδυ της Κυριακής, όλες οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις εντός και εκτός της χώρας έλαβαν την εντολή να είναι πανέτοιμες για το οτιδήποτε, ενώ το State Department συμβούλευσε τους αμερικανούς ταξιδιώτες να κρατούν γενικά χαμηλό προφίλ.

Ο Bin Laden δεν εντοπίστηκε σε απομακρυσμένη περιοχή στα σύνορα του Πακιστάν με το Αφγανιστάν –όπως αναμενόταν-, αλλά περίπου μια ώρα από την πρωτεύουσα Islamabad. Κρυβόταν στην πόλη Abbottabad, στην οποία υπάρχει μεγάλη πακιστανική στρατιωτική βάση, καθώς και η στρατιωτική ακαδημία της χώρας. Το σπίτι στο τέλος του χωματόδρομου ήταν μακράν το μεγαλύτερο της γειτονιάς, αλλά δεν είχε ούτε τηλέφωνο, ούτε σύνδεση στο διαδίκτυο. Όταν η επιχειρησιακή ομάδα εισέβαλε στο σπίτι, έλαβαν χώρα έντονοι πυροβολισμοί, κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκε ο Bin Laden με σφαίρα στο κεφάλι. Κατόπιν το πτώμα κρατήθηκε και θάφτηκε στη θάλασσα, εντός 24 ωρών όπως υπαγορεύει το Κοράνι, για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο διαδηλώσεων και ταραχών από τους υποστηρικτές του.

Ο Obama δήλωσε πως το Πακιστάν βοήθησε τις ΗΠΑ στην περισυλλογή πληροφοριών σχετικά με την παρουσία του Laden, αλλά Αμερικανός αξιωματούχος είπε ότι η πακιστανική κυβέρνηση δεν ήταν ενήμερη εκ των προτέρων για την επίθεση. Οι σχέσεις των ΗΠΑ με το Πακιστάν, ειδικά τον τελευταίο καιρό, δεν ήταν καλές. Το Πακιστάν αντιδρούσε σφοδρά, με αιματηρές πολλές φορές διαδηλώσεις, ενάντια στην παρουσία και φυσικά τις επιθέσεις των ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων σε διάφορες τοποθεσίες-στόχους, που είχαν ως θύματα και αμάχους. Ενώ, από την πλευρά της η Αμερική κατηγορούσε τον πακιστανικό στρατό για αδιαφορία απέναντι στη δράση της Al Qaeda, που έδραζε στις απομακρυσμένες περιοχές του Βορείου Waziristan.

Οι αναλυτές λένε ότι ο θάνατος του Bin Laden ήταν ουσιαστικά ένα διπλό χτύπημα στην Al Qaeda, μετά τα κηρύγματά του περί αντι-δυτικής βίας, που βέβαια δεν συμβάδιζαν με τις δραματικές πολιτικές εξελίξεις στον Αραβικό κόσμο. «Ήρθε σε μια στιγμή που ο ίδιος ο Αραβικός κόσμος αμφέβαλε για τη δράση και τον λόγο της παρουσία της οργάνωσης», είπε ο Martin S. Indyk, Πρόεδρος του Ιδρύματος Brookings. «Ο Bin Laden είχε δηλώσει ότι η βία ήταν ο μόνος τρόπος να ανακτηθεί η αραβική τιμή και ακεραιότητα. Αλλά η βία που ο ίδιος ασκούσε δεν συγκινούσε κανέναν. Το αντίθετο, θα έλεγε κανείς».

Οι υποστηρικτές της Al Qaeda αντέδρασαν με αμφιβολία και θυμό στο γεγονός, ενώ έγινε λόγος και για αντίποινα. Σε μια ιστοσελίδα μάλιστα, που θεωρείται αποδέκτης μηνυμάτων της Al Qaeda, οι διαχειριστές αναγκάστηκαν να σβήσουν posts, των οποίων οι συντάκτες απαιτούσαν την επιβεβαίωση του γεγονότος από πηγές της ίδιας της οργάνωσης, σύμφωνα με το SITE Intelligence Group, μια οργάνωση που παρακολουθεί τη δράση διαφόρων εξτρεμιστικών ομάδων ανά τον κόσμο. Οι οπαδοί, σύμφωνα με την ομάδα SITE, ανακήρυξαν τον Bin Laden ως μάρτυρα και παρότρυναν για αντίποινα. «Η Αμερική θα τιμωρηθεί είτε τα νέα είναι αληθινά είτε όχι», έλεγε ένα μήνυμα. «Τα λιοντάρια θα παραμείνουν λιοντάρια και θα εξακολουθούν να κινούνται στα χνάρια του Osama.»

Πάντως, τεράστια εντύπωση έκαναν οι δηλώσεις του Συμβουλίου των Αμερικανο-Ισλαμικών Σχέσεων. Ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου δήλωσε πως με ιδιαίτερη χαρά έμαθαν για τον θάνατο του αρχι-τρομοκράτη, αφού, όπως είπε χαρακτηριστικά, ποτέ δεν θεωρήσαμε ότι ο Bin Laden αντιπροσώπευε τους Μουσουλμάνους ή το Ισλάμ. Στην πραγματικότητα, εκτός του ότι ήταν υπαίτιος για τον θάνατο χιλιάδων Αμερικανών, εκείνος και η Al Qaeda προκάλεσε τον θάνατο και αμέτρητων Μουσουλμάνων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Συγκινητικές ήταν και οι δηλώσεις του Bush, που άλλωστε ξεκίνησε τον αγώνα ενάντια στον Bin Laden. «Αυτή είναι μια μοναδική στιγμή στην αμερικανική ιστορία, για όλους εκείνους που επιθυμούν παγκόσμια ειρήνη και για εκείνους που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα την 11η Σεπτεμβρίου. Ο αγώνας συνεχίζεται. Απόψε η Αμερική έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα. Δεν έχει σημασία πόσο καιρό θα πάρει. Η τιμωρία επέρχεται». Στους ίδιους τόνους κινήθηκε και ο Obama λέγοντας ότι: «Θα κάνουμε ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να προστατεύσουμε τους πολίτες, τους φίλους και τους συμμάχους μας. Θα σταθούμε φύλακες των αρχών και των αξιών που μας διακατέχουν. Και σε νύχτες σαν αυτήν, θα λέμε στις οικογένειες των θυμάτων της Al Qaeda ότι η δικαιοσύνη αποδόθηκε. Ο Bin Laden δεν ήταν ένας Μουσουλμάνος ηγέτης. Ήταν δολοφόνος των Μουσουλμάνων. Γι’ αυτό και ο θάνατός του πρέπει να υποστηριχθεί πλήρως από όλους εκείνους που πιστεύουν στην ειρήνη και την αξία της ανθρώπινης ζωής και ακεραιότητας».

Παρόλα αυτά, εξακολουθώ να διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις. Από τη μία δεν υπάρχει περίπτωση να έβγαιναν δύο Αμερικανοί πρόεδροι και να έκαναν τις προαναφερθείσες δηλώσεις, χωρίς το όλο εγχείρημα να είναι πραγματικό ή επιτυχές. Από την άλλη μου κάνει τρομερή εντύπωση, η ευλάβεια με την οποία κινήθηκαν οι Αμερικανοί, όσον αφορά την «κηδεία» του Bin Laden. Το πτώμα κρατήθηκε από την επιχειρησιακή ομάδα και κατόπιν θάφτηκε στη θάλασσα, δήθεν για να μη γίνει λαϊκό προσκύνημα, αλλά και γιατί το Κοράνι υπαγορεύει την κηδεία των νεκρών εντός 24 ωρών;

Μου κάνει εντύπωση το ότι οι Αμερικανοί έδειξαν τέτοιο σεβασμό προς ένα πρόσωπο τόσο ειδεχθές και μισητό στην αμερικανική και όχι μόνο γνώμη και που έχει προκαλέσει το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων. Γιατί δεν είδαμε φωτογραφίες, πέραν από μια που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, αλλά που δεν ήταν εντέλει αληθινή; Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν πειστήρια για τον θάνατο του αρχι-τρομοκράτη; Και αν υπάρχουν, γιατί δε δημοσιεύονται; Κρύβεται κάτι πίσω από αυτό το μυστήριο ή τα άνωθι είναι τυχαία;

Everyday Athens life scenes

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

…είναι από εκείνα τα σκηνικά που δε θα πίστευες ποτέ ότι θα δεις κι όμως λαμβάνουν χώρα μπροστά στα μάτια σου ή και σε σένα τον ίδιο. Από εκείνα τα σκηνικά που πίστευες ότι μόνο σε ταινίες θα μπορούσες να δεις.

δός Πατησίων, κοντά στην Πλατεία Αμερικής. Η αριστοκρατικότερη ίσως συνοικία της Αθήνας που μετετράπη σε άντρο Πακιστανών και Αφρικανών. Έγκυος γυναίκα ανοίγει την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου να βάλει σακούλες με κρέας, που μόλις έχει αγοράσει από τον κρεοπώλη της γειτονιάς. Ώσπου να κλείσει την πόρτα και να πάει από την άλλη πλευρά στην θέση του οδηγού, ένας Πακιστανός έχει ανοίξει την πόρτα, έχει πάρει τη μία σακούλα με τα κρέατα, έχει ξανακλείσει την πόρτα και έχει εξαφανιστεί στην οδό Καλλιφρονά.

Οδός Πατησίων και Λέλας Καραγιάννη. Ηλικιωμένο, αλλά καλοβαλμένο ζευγάρι, περπατά 11 τη νύχτα. Ο άντρας περπατά δυστυχώς μερικά μέτρα πιο πίσω. Πακιστανός περνά σαν άνεμος, αρπάζει την χρυσή αλυσίδα από το λαιμό της γυναίκας και εξαφανίζεται στα στενά της Κυψέλης. Η γυναίκα έχει μείνει άναυδη, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει.

Πλατεία Ομόνοιας ώρα 12.15 το μεσημέρι. Έχοντας τα μάτια μου 24 και σε περιστροφική οπτική του πεδίου, για να προλάβω το οτιδήποτε, αλλά και για να δω ιδίοις όμμασι την αθλιότητα στην οποία έχει περιέλθει το κέντρο της πόλης, παρατηρώ καλοβαλμένη ξανθιά γύρω στα 35. Κάποιος θα αναρωτιόταν τι δουλειά έχει εκεί. Σε μερικά δευτερόλεπτα και ώσπου να γίνει πράσινο το φανάρι, την έχει πλησιάσει μαύρος, κουστουμάτος. Εκείνη ανοίγει την τσάντα της και σχεδόν ανεπαίσθητα χέρι με χέρι έχει ανταλλαχτεί «άσπρη»? «μαύρη»? …Ποιος ξέρει. Κατόπιν η μεν ξανθιά εξαφανίζεται, ο δε μαύρος περπατά αμέριμνος. Α ναι… μερικά μέτρα πιο κάτω, 2 περιπολικά της Ελληνικής Αστυνομίας.

Οδός Στουρνάρη στο Πολυτεχνείο ώρα 8.20 το βράδυ. Σταματημένη γυναίκα σε αυτοκίνητο στο φανάρι, δυστυχώς με ξεκλείδωτες πόρτες. Δύο αλλοδαποί –Αλβανοί ή Ρουμάνοι- ο ένας από τη μία πόρτα προσπαθεί να την πείσει να βγει έξω από το όχημα και εξ αριστερών ο άλλος έχει ανοίξει την πόρτα και παίρνει το δερμάτινο μπουφάν της. Γύρω αυτοκίνητα και ταξί. Κανείς δεν κουνήθηκε. Κανείς δεν ευαισθητοποιήθηκε. Το φανάρι ξεκίνησε. Ευτυχώς η τσάντα της ήταν εκεί. Είχαν πάρει μόνο το μπουφάν.

Εθνική Οδός Αθηνών Λαμίας (από τα απίστευτα σκηνικά). Δύο αυτοκίνητα έχουν παρακολουθήσει γυναίκα που έχει σηκώσει χρήματα από ATM, έχει μπει στο αυτοκίνητό της και έχει βγει στην Εθνική Οδό, από το ύψος της οδού Αχαρνών. Την ακολουθούν και την εμβολίζουν στη δεξιά λωρίδα. Την αναγκάζουν να κατέβει από το αυτοκίνητο, παίρνουν την τσάντα της και εξαφανίζονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Νέα Ιωνία μεσημέρι 4.30. Ιατρικός επισκέπτης έχει αναχωρήσει από το γραφείο του. Κάνει το λάθος να βάλει το laptop στο πορτ-μπαγκάζ, μαζί με το προσωπικό του δερμάτινο τσαντάκι in plain view. Κατόπιν μπαίνει στο αυτοκίνητο και κάνει το δεύτερο λάθος να μην κλειδώσει αυτόματα όλες τις πόρτες. Σε φανάρι, στην κεντρική λεωφόρο της περιοχής, νεαρός που επέβαινε σε μοτοσυκλέτα κατεβαίνει, ανοίγει το πορτ-μπαγκάζ παίρνει το laptop και την τσάντα με αρκετά χρήματα, ξανανεβαίνει στη μηχανή και εξαφανίζεται. Ο οδηγός έχει μείνει άναυδος και απλά τους κοιτά. Όπως κάνει όμως και όλος ο υπόλοιπος αναίσθητος κόσμος που περνά αμέριμνος, χαζεύοντας σαν να μην είναι αλήθεια αυτό που βλέπει.

Οδός 3ης Σεπτεμβρίου, ώρα 7.20 το απόγευμα, καλοκαίρι. Στο ύψος της 3ης Σεπτεμβρίου με την Μάρνη, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, 2 μαύροι χοροπηδάνε στα δέντρα και κόβουν καρπούς. Και όμως είναι αλήθεια. Δεν ήταν σύκα, δεν ήταν πορτοκάλια, δεν ήταν νεράντζια ή έστω λεμόνια. Μια ακακία ήταν… Δύσμοιρη. Θα μου πείτε το δέντρο είναι το δύσμοιρο ή οι μαύροι που χοροπηδούσαν για να κόψουν τα κλαδιά ή το άνθος; Όπως το πάρει κανείς. Κατόπιν, ό,τι τέλος πάντων έκοβαν, το έτρωγαν! Και αυτό συνεχιζόταν… μέχρι να ξανα-ξεκινήσει το λεωφορείο από το φανάρι. Seriously tempted to take a picture, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι το λεωφορείο ήταν γεμάτο μαύρους. Άσε καλύτερα…

Στάση Κλαυθμώνος ώρα 6.30 το απόγευμα: Δύο νεαρά κορίτσια περιμένουν το λεωφορείο. Το ένα από τα δύο μιλάει στο κινητό. Λίγο πιο κάτω βρίσκεται ένα μηχανάκι με δύο Πακιστανούς και μερικά μέτρα πιο πίσω περιπολικό της αστυνομίας. Ο ένας Πακιστανός αρπάζει το κινητό από τα χέρια του κοριτσιού, την κοιτάζει με θράσος και κατευθύνεται προς το μηχανάκι ήρεμα. Η κοπέλα αρχίζει να φωνάζει. Οι αστυνομικοί αγοράζουν αγρούς, μέχρι ο κλέφτης να ανέβει στο μηχανάκι και να εξαφανιστεί προς την κάτω πλευρά της πλατείας. Η αστυνομία πλησιάζει, έχοντας φυσικά δει όλο το σκηνικό και εξηγεί στην κοπέλα ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα, γιατί βρίσκεται σε υπηρεσία στην συγκεκριμένη Πλατεία και όχι εκτός.

Πλατεία Βικτωρίας – γνωστό πλέον άντρο ναρκωτικών, αλλά και πιάτσα, ώρα 9.30 το βράδυ: 3 Πακιστανοί επιτέθηκαν στον γνωστό ηθοποιό Στέλιο Μάινα. Τον χτύπησαν και του πήραν το πορτοφόλι και το κινητό, μέσα από τα χέρια. Ο Μάινας που κατοικεί εκεί κοντά δήλωσε πως δεν πρόκειται να κινηθεί νομικά εναντίον των αγνώστων, αλλά ούτε ότι προτίθεται να μετακινηθεί από τη συγκεκριμένη γειτονιά, στην οποία μεγάλωσε και κατοικεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αξιοσημείωτο είναι ότι πολλοί γνωστοί ηθοποιοί, παρά την υποβάθμιση της περιοχής –κυρίως της Κυψέλης- εξακολουθούν να ζουν εκεί, αρνούμενοι να μετακινηθούν. Άλλωστε η Κυψέλη και η Φωκίωνος Νέγρη ήταν ανέκαθεν η γειτονιά των καλλιτεχνών.

Τέτοια είναι τα σκηνικά, αλλά και ακόμα περισσότερα, χειρότερα και βάναυσα που εκτυλίσσονται τον τελευταίο καιρό, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ποτέ και πουθενά κανείς δεν είναι σίγουρος και ασφαλής, καθώς κακοποιοί παραμονεύουν παντού και οποιαδήποτε στιγμή. Τα εύκολα θύματα είναι φυσικά οι γυναίκες, οι οποίες τις περισσότερες φορές δεν έχουν συναίσθηση του που βρίσκονται, σε ποια εποχή ζουν και που ποτέ δεν πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο μπορεί να τους συμβεί. Γυναίκες οδηγοί που μπαίνοντας στο αμάξι αφήνουν την τσάντα και τα πράγματά τους στο κάθισμα του συνοδηγού. Γυναίκες που μιλούν στο κινητό, που κρατούν την τσάντα στον καρπό ή στον ώμο. Μεγαλύτερες γυναίκες που είναι ανήμπορες να προβάλλον αντίσταση ή να κυνηγήσουν (!) κάποιον. Γυναίκες που αφελώς ανοίγουν τις πόρτες της πολυκατοικίας προσπαθώντας να εξυπηρετήσουν έναν άγνωστο.

Στην σελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας έχει ανέβει ειδικό φύλλο με οδηγίες ασφάλειας, αποκλειστικά για γυναίκες. Και δεν ξέρουμε ακριβώς τι να υποθέσουμε. Ανέβηκε ως δείγμα της άρτιας οργάνωσης της αστυνομίας που βρίσκεται στην υπηρεσία του πολίτη και σε μια προσπάθεια να βοηθήσει τα πιο ευάλωτα στρώματα του αστικού πληθυσμού; Ή αποτελεί την έμπρακτη συμβουλή του γνωστού ρητού «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», γιατί εμείς είμαστε μάλλον απόντες; Εγώ θα εικάσω το δεύτερο. Η Αθήνα εκτός ελαχίστων περιοχών, στις οποίες φυσικά δεν συμπεριλαμβάνεται το κέντρο, βρίσκεται στο έλεος των κακοποιών, που 99% είναι αλλοδαποί. Από τη στιγμή που οι Έλληνες αντιμετωπίζουν τεράστια οικονομικά προβλήματα, φαντάζεστε τι γίνεται με τους αλλοδαπούς. Όσο, δε, τα πράγματα χειροτερεύουν, τόσο θα χειροτερεύει το είδος και το ύφος της εγκληματικότητας. Άλλωστε εγώ περιέγραψα πραγματικότητα γεγονότα, δείγματα όμως «απαλής» εγκληματικότητας, χωρίς θύματα. Τον τελευταίο καιρό όμως, ακούμε όλο και χειρότερα. Προχτές επιτέθηκαν σε μια γυναίκα 53 ετών και της προκάλεσαν 17 κατάγματα στο πρόσωπο. Χθες, ξημερώματα Μεγάλης Πέμπτης, πυροβόλησαν 3 φορές τον αδερφό του γνωστού ιδιοκτήτη εστιατορίου στο Μοναστηράκι, Μπαϊρακτάρη, ο οποίος ευτυχώς τραυματίστηκε ελαφρά. Τις προάλλες σκότωσαν συνταξιούχο 78 ετών για 160 ευρώ. Ενώ, καθημερινές είναι οι επιθέσεις με τραυματισμούς, ειδικά ηλικιωμένων ατόμων.

Ένα κράτος έρμαιο. Διαλυμένο. Αφημένο στην τύχη του. Και ένας πρωθυπουργός ανήμπορος. Ανύπαρκτος. Φοβισμένος. Λίγος. Τίποτα. Και κάτι ανεξέλεγκτοι υπουργοί, που ανοίγουν το στόμα τους χωρίς να σκέπτονται και τρώνε γιαούρτια στο κεφάλι, γιατί αυτό ακριβώς τους αξίζει. Εδώ και κοντά 2 χρόνια το απόλυτο τίποτα. Το μόνο που πραγματοποιήθηκε αστραπιαία ήταν οι μειώσεις στις συντάξεις και η αύξηση του ΦΠΑ. Η ανάπτυξη, η ασφάλεια, η δήθεν καλύτερη κοινωνία είναι απλά λέξεις που χάνονται στον αέρα. Στον αέρα που σε λίγο θα πληρώνουμε για να αναπνέουμε. Στον αέρα που σε λίγο θα φοβόμαστε να αναπνεύσουμε, αφού για να βγούμε από τα σπίτια μας, μετά από κάποια ώρα, θα το σκεφτόμαστε διπλά και τριπλά. Μερικές φορές σκέφτομαι πόσα χρόνια χρειάστηκαν για να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση. Και η κατηφόρα είναι ευκολότερη φυσικά από την ανηφόρα. Πόσα χρόνια και τι είδους διακυβέρνηση θα χρειαστούμε άραγε για να μπούμε ξανά, αν όχι στο δρόμο της ανηφόρας, τουλάχιστον σε μια ευθεία;

«Νομοθέτες, δικαστές και εκτελεστές»

 

Όπως έχει πολλάκις αναλυθεί και ίσως δικαιολογηθεί –έστω και σε θεωρητικό επίπεδο- τα φαινόμενα βίας ενάντια σε πολιτικά πρόσωπα, και όχι μόνο, πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα τελευταία. Τόσο επικίνδυνα, που κάποιοι φοβούνται ότι σε δεδομένη στιγμή, που το μαχαίρι θα έχει όντως φτάσει στο κόκκαλο –άλλωστε ο Έλληνας δε θέλει και πολύ-, θα πραγματοποιηθεί εισβολή στην Βουλή με ίσως δραματικά αποτελέσματα και συνέπειες. Και δε θα είναι ούτε οργανωμένη αυτή η εισβολή, ούτε θα γίνει από κουκουλοφόρους.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος, που έπεσε προσφάτως θύμα επίθεσης, δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στους αντιπαθείς πολιτικούς. Το αντίθετο θα έλεγε κανείς. Παρόλα αυτά και επειδή ακριβώς ανήκει στο καζάνι των πολιτικών, έγινε αποδέκτης της οργής ενός νεαρού. Μετά τον Χατζηδάκη, τον Πάγκαλο, τον Βουλγαράκη κ.ο.κ. οι πιθανότητες υπαγορεύουν ότι το γαϊτανάκι της «αγανακτισμένης βίας» θα συνεχιστεί με ζήλο. Και η αλήθεια είναι ότι στην κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα τον τελευταίο χρόνο, η προοπτική ανάληψης μέτρων που θα αποτρέψουν αυτή τη στάση των πολιτών, απέναντι σε εκείνους που τους κυβερνούν, δεν φαντάζει εφικτή.

Ο Παπανδρέου προτρέπει μεν τους υπουργούς του να ξαναγίνουν μέρος αυτής της κοινωνίας, προσεγγίζοντας τους πολίτες, αλλά οι τελευταίοι δείχνουν τελευταία όλο και πιο έντονα ότι πλέον δεν επιθυμούν αυτή την προσέγγιση. Το σύνολο των πολιτικών αποτελεί κόκκινο πανί για την κοινωνία και όσο κανείς δεν τιμωρείται, τα πράγματα είναι σίγουρο ότι θα χειροτερεύουν. Το ερώτημα είναι αν είναι νομικώς ηθικό να γίνονται οι πολίτες νομοθέτες, δικαστές και εκτελεστές;

Η κατάσταση είναι ίσως περισσότερο πολύπλοκη από ότι παρουσιάζεται. Το θέμα δεν είναι ποιος θα φάει ένα γιαούρτι ή ένα αυγό στο κεφάλι. Το θέμα είναι μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει αυτή η συμπεριφορά και το κακό είναι ότι η φαντασία κάνει άσχημα σενάρια. Αν υποθέσουμε ότι αρχίσουν απολύσεις στο Δημόσιο, ότι οι μισθοί κοπούν στο ήμισυ, ότι το ΦΠΑ φτάσει στο 30% και η ανεργία στο 35-40%, ότι θα υποθηκεύσουμε την Ακρόπολη, ότι θα πουληθούν 20 νησιά και τα πλειοψηφικά μετοχικά πακέτα των κρατικών επιχειρήσεων, ότι όποιος καθυστερεί τις οφειλές του στο Δημόσιο ανεξαρτήτου ποσού θα μπαίνει φυλακή, ότι συνεχίσουν οι «απαλλαγές» στους πλούσιους, ότι συνεχίζει ακάθεκτο το πελατειακό κράτος, ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα επιβαρυνθούν ακόμα περισσότερο, ότι θα κλείσουν ακόμα περισσότερα μαγαζιά και ότι μια φραντζόλα ψωμί θα πάει 5 ευρώ… πολύ φοβάμαι ότι τότε οι συνέπειες θα είναι ολέθριες όχι μόνο για τα μέλη της κυβέρνησης και τους 300, αλλά και για όλους όσους έχουν στοχοποιηθεί ως υπαίτιοι για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατηφόρα της Ελλάδας. Νυν και πρώην.

Και το ζήτημα δεν είναι αν όλο αυτό είναι ηθικώς νόμιμο ή νομικώς ηθικό, αλλά αν υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί, γιατί δε νομίζω να υπάρχει νοήμων άνθρωπος, που να επαινεί κατ’ ουσίαν τέτοιου είδους πράξεις. Γιατί άλλο είναι να λέμε «καλά του ‘κανε του κλέφτη» και άλλο να στηρίζουμε πραγματικά αυτή την κίνηση βίας, ευχόμενοι να ήμασταν εμείς στη θέση του δράστη και ευχόμενοι τα χειρότερα για την σωματική κατάσταση του θύματος. Είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει χώρα στην οποία να μην έχουν αισθανθεί οι πολίτες έτσι, έστω και σε μεμονωμένες στιγμές. Το θέμα είναι πως ακριβώς το εκδηλώνεις και τι κάνεις εσύ με τη σειρά σου για να βελτιώσεις μια κατάσταση στην οποία ουσιαστικά έχεις συμβάλλει κι εσύ. Με άλλον τρόπο, βέβαια…

Η ζωή του χθες, του αύριο, του ποτέ…

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News 18/04/2011

 

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να παίρνουμε μαθήματα από το παρελθόν, για να μην επαναλάβουμε τα λάθη μας. Κάποιοι λένε ότι πρέπει να κάνουμε αναδρομές –όχι φαντασιακές, ούτε υπνωτισμού- σε αυτά που έχουμε κάνει και περάσει, γιατί αυτό θα μας βοηθήσει για ένα καλύτερο αύριο. Κάποιοι λένε ότι κοιτώντας αναλογιζόμενοι το χθες, θα οργανώσουμε καλύτερα το σήμερα, αλλά και το μέλλον. Ρομαντική παρελθοντολογία, φιλοσοφία τσέπης ή valuable lessons to live by;

Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν θέλω να κοιτάξω το χθες. Δεν θέλω να κοιτάξω το παρελθόν. Δεν θέλω να αναλώνομαι σε αναδρομές, που ουσιαστικά δεν έχουν κανένα νόημα. Ο καθένας γνωρίζει πολύ καλά τη ζωή του, τα λάθη, τις αδυναμίες, τα πλεονεκτήματα και τα επιτεύγματά του. Τι έχει ζήσει. Τι έχει ακούσει. Τι έχει μάθει. Δεν θέλω να κοιτάξω πίσω, γιατί πιο πίσω τα πράγματα ήταν καλύτερα. Πολύ καλύτερα. Και φοβάμαι –ειλικρινά και βαθιά- ότι αυτές οι πιο όμορφες εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Και ότι το μέλλον –όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και όλου του κόσμου- προβλέπεται τόσο σκοτεινό, δύσκολο και ασαφές, που αν κάνεις μια προσπάθεια να το συγκρίνεις με το παρελθόν, ενδεχομένως να καταλήξεις με βαριάς μορφής κατάθλιψη.

Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι θα ήθελε να ζήσει την Αθήνα του ’50 ή του ’60. Οι ιστορίες της γιαγιάς μου –που ήταν και θα είναι πάντα κοντά μου- ακούγονταν τόσο τρυφερές, όμορφες, δύσκολες, αλλά ταυτόχρονα πιο απλές και πιο ανθρώπινες. Γενικά τα πράγματα ήταν μεν πιο δύσκολα οικονομικά –βέβαια πιο δύσκολα από τώρα δεν μπορεί να ήταν-, αλλά ήταν όμως ακριβώς αυτό… uncomplicated. Μπορεί οι στόχοι να μην ήταν οι μεγάλες καριέρες, τα άπειρα χρήματα, τα γωνιακά γραφεία με θέα, οι επαύλεις, οι πισίνες και οι διακοπές στη Μύκονο, την Κυανή Ακτή και το Ντουμπάι, αλλά σίγουρα ήταν πιο ουσιαστικοί, πιο προσγειωμένοι και πιο επιτεύξιμοι. Να βρεις μια δουλειά, έναν άνθρωπο και να προσπαθείς όσο το δυνατόν καλύτερα να δώσεις αρχές και αξίες στα παιδιά σου. Η Αθήνα φάνταζε τόσο όμορφη, στις παλιές ταινίες με τον Φωτόπουλο, τον Αυλωνίτη, τον Χορν, την Αρώνη και την Βασιλειάδου –όχι δεν υπάρχει καμία συγγένεια, δυστυχώς! Πανέμορφα νεοκλασικά σπίτια, τεράστιοι δρόμοι –αν και χωματόδρομοι κυρίως-, δέντρα, εξοχή, μπακάλικα με κάτι γραφικούς μαγαζάτορες και μικρά περίπτερα στις άκρες των δρόμων. Ναι, ξέρω. Η ζωή δεν ήταν και δεν είναι ταινία.

Μια βόλτα στις γοητευτικές συνοικίες του ιστορικού κέντρου της Αθήνας –το Θησείο, το Μοναστηράκι, την Πλάκα, του Ψυρρή, την Ακρόπολη- αφήνει μια γλυκόπικρη, νοσταλγική για κάποιους, αίσθηση. Κάποια υπέροχα νεοκλασικά –μερικά ανακαινισμένα, μερικά εγκαταλελειμμένα-, κήποι με φοίνικες και όμορφα φυτά, πλακόστρωτα, γραφικά μαγαζάκια με εκείνες τις πινακίδες με την παλιομοδίτικη γραμματοσειρά και τις περικοκλάδες κάτω από το –ρ- και το –η-, ζαχαροπλαστεία με ψάθινες καρέκλες, καφενεδάκια, που μετά βίας χωρούσαν 10 άτομα, με μαντεμένια τραπέζια και μαρμάρινη επιφάνεια. Α ναι… και κάτι υπέροχα, ανεπανάληπτα αρχαία μνημεία, που μας κοιτούν τόσους αιώνες… αλλά πλέον λίγο ειρωνικά.

Πως θα θελα να είχα ζήσει σε εκείνη την Αθήνα. Κι ας μην είχα φούρνο μικροκυμάτων. Κι ας μην είχα αμάξι 155 αλόγων. Κι ας μην είχα ρούχα DKNY και Dolce & Gabbana. Κι ας μην είχα iPhone ή iPad ή ότι άλλο εφεύρουν στο μέλλον, έτσι ώστε να καλωδιωθούμε ακόμα περισσότερο. Θα τριγυρνούσα όμως με περισσότερη ασφάλεια στους δρόμους… έστω και τους χωματόδρομους. Θα κοιτούσα μιαν άλλη πόλη, πιο όμορφη και καλαίσθητη. Θα έβλεπα περισσότερα χαμόγελα στους δρόμους. Πιο πολύ κέφι, χαρά και ίσως δημιουργικότητα; Αντί όμως γι΄ αυτά βλέπω: τον Πάγκαλο στην τηλεόραση να βρίζει τους Έλληνες, τον Παπανδρέου να κεκεδίζει για το Μνημόνιο, κάτι ψευτό-celebrities να πιστεύουν ότι βρίσκονται στο Hollywood, απαίσιες, ακαλαίσθητες, κατάμαυρες πολυκατοικίες με χιλιάδες κεραίες τηλεόρασης στις ελεεινές ταράτσες τους, τσιμέντο, παντελή απουσία δέντρου, πρόσωπα κατάθλιψης, χαμηλωμένα και φοβισμένα, παιδιά 10 ετών με κινητά στ’ αυτί, κάτι Subaru Impreza να τρέχουν ιλιγγιωδώς στην Πατησίων –σαν να είναι Formula 1-, κόσμο να βρίζεται επειδή κάποιος πήρε τη θέση στάθμευσης του αλλουνού, Πακιστανούς να αρπάζουν αλυσίδες από τους λαιμούς ανυποψίαστων γυναικών, νταραβέρι ναρκωτικών στην Ομόνοια μέρα μεσημέρι, μαύρους να ουρλιάζουν σε στενά της Κυψέλης, έξω από μαγαζάκια με περούκες και κάτι 14χρονες μαύρες να κάνουν πιάτσα στην Σωκράτους. Αυτά βλέπω –εκτός των άλλων.

Κάποτε με έναν αξιοπρεπή μισθό μπορούσες να χτίσεις σπίτι, χωρίς κάποιος να σου ζητάει 200 ευρώ για να βάψει ένα δωμάτιο 1x3. Σήμερα για να χτίσεις σπίτι πρέπει να δουλεύεις περίπου 150 χρόνια και να κάνεις οικονομία για άλλα 203. Κάποτε έμπαινες στο πλοίο της γραμμής –και της υπομονής- για να πας στην Τήνο και πλήρωνες 2 δραχμές. Τώρα θέλεις περίπου 100 ευρώ –χωρίς υπερβολή. Κάποτε εμπιστευόσουν τον φίλο. Σήμερα είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα σε μαχαιρώσει –και όχι απαραίτητα πισώπλατα, που είναι και εύκολο. Κάποτε οι γάμοι κρατούσαν. Έστω και με πολλές –πολλές- υποχωρήσεις. Σήμερα οι γάμοι καταρρέουν εν μια νυκτί. Τις περισσότερες, δε, φορές άνευ λόγου. «Ασυμφωνία χαρακτήρων»… μα, χρυσοί μου άνθρωποι, πριν παντρευτείς, δεν την είχες συνειδητοποιήσει; Έπρεπε να ξοδέψεις 20.000 ευρώ για μια γαμήλια τελετή και μια δεξίωση σε 200 από τους πιο κοντινούς σου άγνωστους για να το ανακαλύψεις; Κάποτε ο ένας βοηθούσε τον άλλον. Σήμερα όταν είσαι στα γόνατα, το πιο πιθανό είναι να σε σπρώξουν για να πέσεις κάτω, κοιτώντας το πεζοδρόμιο.

Δεν υποτιμώ την αξία της τεχνολογίας, της εξέλιξης και της ευκολίας που έφεραν τα πολυάριθμα επιτεύγματα σε πολλούς τομείς. Δεν υποτιμώ τα αεροπλανάκια με turbo κινητήρες, που μου επιτρέπουν να έρχομαι στην Αμερική, όποτε θέλω. Ούτε τα ταχύπλοα που θα με πάνε στη Σαντορίνη σε 4.5 ώρες. Ούτε τα ψυγεία, που γεννάνε παγάκια, ούτε τα πλυντήρια, που θα μου κάνουν τα ρούχα αστραφτερά χωρίς να κουνήσω το δαχτυλάκι μου. Ούτε βέβαια τα κινητά, ώστε να μπορέσω να καλέσω την αστυνομία, αν μου την πέσουν στον Λυκαβηττό. Και γνωρίζω πάρα πολύ καλά ότι η ανάπτυξη και η εξέλιξη έχουν πολλά θετικά, αλλά ταυτόχρονα και πολλά αρνητικά. Δεν είναι φιλοσοφίες όλα αυτά. Εγώ αναφέρομαι περισσότερο στον ανθρώπινο παράγοντα. Εκείνος υπέστη την μεγαλύτερη αλλοίωση. Μια αέναη «τρεχάλα» στο χρήμα, τη μεγάλη ζωή, τα ψώνια. Ένα αέναο άγχος, για το μεγαλύτερο σπίτι, το γρηγορότερο αμάξι, τη δουλειά που θα παίρνεις τα περισσότερα, αλλά δουλεύοντας 10 ώρες την ημέρα, χωρίς να ζεις ουσιαστικά. Οι μεγαλύτερες ανάγκες, γέννησαν μεγαλύτερες απαιτήσεις. Και οι μεγαλύτερες φιλοδοξίες, γέννησαν περισσότερα λαμόγια. Και η δυσκολότερη ζωή, γέννησε εγκληματικότητα. Και η εγκληματικότητα γέννησε φόβο. Και ο φόβος αποτελεί τροχοπέδη. Στην αισιοδοξία, στο όνειρο, στην εμπιστοσύνη, στη δημιουργικότητα.

Δεν θέλω, λοιπόν, να κοιτάξω το χθες. Δεν θέλω να σκέφτομαι πια τι ωραία που ήταν κάποτε. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι ουσιαστικά δεν είχα ανησυχίες. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι ο κόσμος ήταν καλύτερος. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι κάποτε οι άνθρωποι χαμογελούσαν. Δεν θέλω να συγκρίνω το χθες με το σήμερα. Ούτε το σήμερα θα μετατραπεί σε χθες, αν το αναλογιστώ ή το συγκρίνω. Ούτε ο τρόπος ζωής θα γυρίσει πίσω. Περισσότερο χρήσιμο είναι να μηδενίσεις το κοντέρ και να δεις τι μπορείς να κάνεις ΤΩΡΑ και όχι να φαντασιώνεσαι την γοητεία του παρελθόντος. Τι μπορείς να κάνεις τώρα, για να γίνουν τα πράγματα λίγο καλύτερα. Λίγο πιο ανθρώπινα, δεδομένων όμως των σημερινών παραμέτρων. Όχι των χτεσινών, που δεν πρόκειται να ξανάρθουν ποτέ –και αυτό είναι σίγουρο. Γιατί ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω.

Έχει προσπαθήσει κανείς να κρατήσει τους δείκτες ενός ρολογιού; Η πίεση που ασκεί αυτός ο μικρός μεταλλικός δείκτης των λεπτών στο δάκτυλο είναι αδιανόητη…

A scary world

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Το 2011 ξεκίνησε και συνεχίζει ως μια δύσκολη χρονιά, για τις ζωές όλων μας. Η μετάλλαξη των συνθηκών ζωής, των αναγκών, αλλά ακόμα και του περιβάλλοντος έχει αρχίσει και παίρνει επικίνδυνες και ανεξέλεγκτες διαστάσεις, που μόνο φόβο δύνανται να προκαλέσουν σε εκείνους που έχουν το θάρρος να κοιτούν λίγο πιο μπροστά από το σήμερα.

300.000 άνθρωποι συμμετείχαν στη μεγαλύτερη -των τελευταίων δεκαετιών- διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη βρετανική πρωτεύουσα, διαμαρτυρόμενοι για τις περικοπές στις οποίες έχει προχωρήσει η κυβέρνηση με στόχο τη βελτίωση της οικονομίας της χώρας. Η διαδήλωση αυτή ήταν ιδιαιτέρως ταραχώδης, αφού περίπου 200 άτομα συνελήφθησαν, ενώ προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές σε μαγαζιά και τράπεζες. Πριν μερικούς μήνες όλοι θυμόμαστε την εξίσου εντυπωσιακή διαδήλωση λονδρέζων, και όχι μόνο, φοιτητών που κατέλαβαν το κτίριο του συντηρητικού κόμματος, διαμαρτυρόμενοι για τις περικοπές στην παιδεία, αλλά και την δραματική αύξηση στα δίδακτρα των πανεπιστημίων. Ενώ, ως εικόνα, δε θα ξεχάσουμε τη ρήψη γιαουρτιών στο βασιλικό αυτοκίνητο των Καρόλου και Καμίλας, γύρω στα Χριστούγεννα (το γιαούρτι είναι εντέλει πολύ δημοφιλές και εκτός ελληνικών συνόρων).

Μερικές φορές όταν πραγματοποιούνται στην Αθήνα διαδηλώσεις, καταστροφές και άγριες συμπλοκές με τα ΜΑΤ, είναι σίγουρο ότι κάποιοι από εμάς πιστεύουμε πως μόνο εδώ συμβαίνουν αυτά. Η αλήθεια όμως είναι ότι ειδικά αυτή την περίοδο δεν συμβαίνουν όλα αυτά μόνο εδώ. Συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο. Και μάλιστα σε ορισμένες χώρες –βλέπε Μέση Ανατολή- τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Γενικά μιλώντας λοιπόν το 2011 εξελίσσεται σε μια δύσκολη χρονιά σε πολλές γωνίες του πλανήτη.

Η Ελλάδα βρίσκεται στα χειρότερά της, ενώ κάποιοι λένε ότι αυτά που περνάμε τώρα είναι παιδική χαρά μπροστά σε εκείνα που έχουμε να δούμε τα επόμενα χρόνια. Έχουμε κάνει όμως επανειλημμένες αναφορές και αναλύσεις για την κοινωνία, την οικονομία και την πολιτική και έχουμε εμπεδώσει την κατάσταση που επικρατεί, τόσο στα εσωτερικά της Ελλάδας, όσο και στις σχέσεις της με άλλες –γειτονικές και μη- χώρες. Τουτέστιν δεν χρειάζεται να τα επαναλάβουμε.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε μια εξίσου περίεργη περίοδο. Τα οικονομικά των χωρών της ευρωζώνης δεν είναι ιδιαιτέρως ανθηρά, κάτι που έχει κάνει τις κυβερνήσεις σχεδόν όλων των χωρών να προχωρήσουν σε περικοπές σε όλους τους τομείς, ενώ σε πολλές χώρες, βλέπε Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία κ.λπ. γίνονται διαρκώς διαδηλώσεις και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στα μέτρα λιτότητας που αναγκάζονται να πάρουν οι τοπικές κυβερνήσεις.

Στην Αμερική τα πράγματα έχουν αρχίσει να φαίνονται λίγο καλύτερα, όσον αφορά τον τομέα της απασχόλησης. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα (Μάρτιος 2011) για λογαριασμό του Υπουργείου Εργασίας, δημιουργήθηκαν 216.000 νέες θέσεις εργασίας και αυτό οδήγησε στη μείωση της ανεργίας στο 8,8%. Με την παγκόσμια οικονομία σε αναταραχή και τις τιμές βενζίνης και τροφίμων να ανεβαίνουν επικίνδυνα, οι οικονομολόγοι ανέμεναν καρτερικά τον αντίκτυπο στον τομέα της απασχόλησης. Όμως από ότι φαίνεται τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα. Βέβαια ο αριθμός εκείνων που είναι μακροχρόνια άνεργοι (δηλαδή χωρίς εργασία για πάνω από 27 εβδομάδες) είναι ακόμα αρκετά υψηλός, αφού ξεπερνά τα 6 εκατομμύρια. Όμως η αλήθεια είναι ότι υπάρχει αμυδρή βελτίωση.

Η Μέση Ανατολή από την άλλη είναι καζάνι που βράζει. Από το Λίβανο, στην Αίγυπτο και από το Ομάν και το Μπαχρέιν μέχρι την Τυνησία και τώρα τη Λιβύη έχουν χαθεί αμέτρητες ζωές στο όνομα της δημοκρατίας και της καλύτερης ποιότητας ζωής. Αυτός ο βασανισμένος κατά τα άλλα κόσμος εξεγέρθηκε ενάντια στις μακροχρόνιες απολυταρχίες και διεκδικεί πλέον έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Ηγέτες που να μπορούν να εκλέξουν, μισθούς με τους οποίους μπορούν να ζήσουν, ελευθερία και καλύτερο βιοτικό επίπεδο.

Πολλές φορές παρακολουθούμε ειδήσεις και βλέπουμε τα δρώμενα σε αυτές τις μακρινές χώρες και νομίζουμε ότι τα πράγματα διαφέρουν σε σχέση με εμάς. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν διαφέρουν καθόλου. Φαντάζουν διαφορετικά, αλλά είναι ίδια. Κι εκείνοι ενάντια στη διαφθορά πολεμούν. Ενάντια σε ηγέτες που τους εκμεταλλεύτηκαν και συνεχίζουν να το κάνουν. Κι εκείνοι διεκδικούν μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά τους. Παιδιά που στις περισσότερες χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής έχουν μεγαλώσει με όπλα στα χέρια. Γεννήθηκαν σε σκηνές. Ζουν στη λάσπη. Έχω πολλές φορές σκεφτεί γιατί υπάρχει τέτοια εξαθλίωση στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή και, πέραν των περιβαλλοντικών παραγόντων που σίγουρα επηρεάζουν την οικονομία και κατά συνέπεια τις τοπικές κοινωνίες, έχω λάβει την εξής απάντηση από πολιτικούς αναλυτές και καθηγητές οικονομικών: «Γιατί έτσι έχουν αποφασίσει κάποιες χώρες της Δύσης». Σχεδόν ανατριχιαστική είναι αυτή η απάντηση και η αλήθεια ή το ψέμα που βρίσκεται πίσω της.

Συνεχίζοντας την μικρή μας βόλτα, περνάμε στα γεγονότα που έλαβαν χώρα πρόσφατα στην Ιαπωνία. Ένας αδιανόητα ισχυρός σεισμός, που όχι μόνο προκάλεσε το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, τον τραυματισμό άλλων τόσων, την καταστροφή σπιτιών, του οδικού δικτύου, ηλεκτροδότησης κ.λπ., αλλά και ένα δραματικό ατύχημα στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Αυτό ίσως ήταν το χειρότερο από όλα. Τα θύματα και οι ζημιές είναι σίγουρα κάτι θλιβερό. Η ραδιενέργεια όμως και οι επιπτώσεις της στην υγεία όχι μόνο της τοπικής κοινωνίας, αλλά και της παγκόσμιας κοινότητας, είναι a category of its own. Μια αλλαγή στην πνοή του ανέμου και η ραδιενέργεια πετάει στο Βανκούβερ… και κατόπιν στις μεσοδυτικές πολιτείες… και κατόπιν στην Ευρώπη.

Η ραδιενέργεια και πιο συγκεκριμένα το ιώδιο-131 καλύπτει την βλάστηση και επομένως «ταΐζει» τα ζώα που βόσκουν και το μεταφέρουν κατόπιν στο γάλα τους. Επίσης, επικάθεται σε νωπά τρόφιμα, τα οποία «ανεξέλεγκτα» δύνανται να κυκλοφορήσουν σε οποιαδήποτε μεριά του πλανήτη και να καταναλωθούν από ανύποπτους πολίτες. Η ραδιενέργεια προκαλεί αλλοιώσεις στο DNA, γενετικές ανωμαλίες, ενώ επικάθεται άμεσα στον θυρεοειδή αδένα, μεταλλάσσοντας τα κύτταρα και προκαλώντας καρκίνο. Τέλος, το στρόντιο όπως και το πλουτώνιο –ραδιενεργά υλικά- εισέρχονται «αθόρυβα» στον ανθρώπινο οργανισμό και επικάθονται στα οστά, τα οστικά κύτταρα και τους πνεύμονες, προκαλώντας ζημιά στους ζωντανούς ιστούς. Πόσες τερατογεννέσεις δεν έχουμε δει στην Ιαπωνία, μετά το Ναγκασάκι; Το χειρότερο από όλα τα παραπάνω είναι ότι η ραδιενέργεια δεν είναι ένα τσουνάμι που θα φέρει θάνατο και θα σαρώσει τα πάντα… για μια μέρα. Η ραδιενέργεια ταξιδεύει και ζει, δρώντας στον ανθρώπινο οργανισμό, για πολλά, πολλά χρόνια.

Σκεφθείτε ότι ήμαστε ακόμα στον Απρίλιο. Λένε ότι σε μερικά χρόνια οι τιμές των τροφίμων θα έχουν φτάσει σε τέτοια δυσθεώρητα ύψη, που μόνο οι εξαιρετικά πλούσιοι θα έχουν τη δυνατότητα πλέον να ζουν. Λένε ότι η τιμή του πετρελαίου θα ανέβει τόσο πολύ, που κάποιες χώρες θα αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες τους σε βασικούς τομείς. Μιλάμε για μεταφορές, ηλεκτροδότηση κ.ο.κ. Λένε πως με την υπερθέρμανση του πλανήτη σε λίγο θα πληρώνουμε για να αναπνέουμε έστω και ψήγμα οξυγόνου. Κάποια σίγουρα φαντάζουν μακρινά. Μήπως όμως δεν είναι;

Η τιμή του πετρελαίου έχει ήδη ανέβει επικίνδυνα. Παλιά με ένα 20άρικο γέμιζες περίπου τα ¾ του ρεζερβουάρ. Τώρα μετά βίας φτάνει στο ¼. Και αυτό ισχύει σε όλες τις χώρες. Η άνοδος των τροφίμων είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους εξεγέρθηκαν οι λαοί στις χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Και αυτό –όπως έχουμε ξαναπεί- δεν είναι κάτι που τα ΜΜΕ ήθελαν να κυκλοφορήσει ευρέως. Οι κλιματικές αλλαγές και συνεπώς η άνοδος των τιμών των τροφίμων έχει κουκουλωθεί τεχνηέντως. Η «πράσινη» δράση δεν έχει κριθεί ακόμα ως επιτακτική ανάγκη και έτσι καταναλώνονται ανεξέλεγκτα τεράστια μεγέθη ενέργειας και φυσικών πηγών, που όσο περνά ο καιρός μειώνονται επικίνδυνα. Οι εκπομπές διοξειδίου σε συνδυασμό με το πρόσφατο πυρηνικό ατύχημα αποτελούν θανατηφόρο συνδυασμό για την υγεία όλου του πλανήτη, αφού όπως είπαμε μια αλλαγή της πνοής του ανέμου αρκεί για να σκορπίσει παντού ο κίνδυνος, σε ανθρώπους, ζώα και φυτά.

Και όλα αυτά μας κάνουν να σκεφτόμαστε. Έτσι ήταν ο κόσμος που φανταστήκαμε μικροί; Έτσι είναι ο κόσμος που θέλουμε για τα παιδιά μας; Έτσι είναι ο κόσμος που θέλουμε να ζούμε; Άραγε όλα αυτά τα προκαλέσαμε εμείς; Με την απληστία μας; Αγνοώντας εκουσίως τους κινδύνους; Στοχεύοντας πάντα και μόνο στο χρήμα; Ή μήπως όλα αυτά ήταν η προδιαγεγραμμένη πορεία της Ανάπτυξης, που κανείς όμως δεν είχε την διαστροφική οπτική για να προβλέψει;



Άψυχοι εγκέφαλοι

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News (28/03/2011)

Οι πολιτικοί εντέλει –ίσως μηδενός εξαιρουμένου- στην Ελλάδα μπορούν εύκολα να προσομοιαστούν με όντα από άλλο πλανήτη, αφού καθίσταται σαφές ότι δεν έχουν ουδεμία επαφή με την πραγματικότητα. Όλοι αυτοί στην Πλατεία Συντάγματος μοιάζουν σα να είναι αποκομμένοι από το σύγχρονο κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι, κινούμενοι ως ανεξάρτητες μονάδες σε ένα δικό τους χωροχρόνο. Κάποιοι από αυτούς έχουν καταλάβει ότι κάτι ίσως δεν πάει καλά –χωρίς όμως να είναι και απόλυτα σίγουροι- και δεν πολυκυκλοφορούν. Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι δεν έχουν καταλάβει ότι αποτελούν κόκκινο πανί για το σύνολο της κοινωνίας και κινούνται φυσιολογικά ανάμεσά μας, σα να μη συμβαίνει τίποτα.

Ο πάντα διακριτικός, λεπτεπίλεπτος και φειδωλός στα λόγια κύριος Πάγκαλος βρέθηκε προσφάτως στα Καλύβια Αττικής, όπου και δέχτηκε στοχευμένη επίθεση με γιαούρτια. Ο εν λόγω, που κατά τη διάρκεια της πολιτικής του θητείας έχει προσβάλλει την ελληνική κοινωνία –όχι μόνο εντός, αλλά και εκτός συνόρων-, από ότι φαίνεται δεν έχει καμία συναίσθηση των λεχθέντων του –όχι ότι είχε ποτέ- και επιπλέον πλασάροντας και την γυναίκα του στην πολιτική γίνεται ακόμα πιο προκλητικός και θρασύς. Δεν είναι μόνο η εμφάνιση που προδίδει άνθρωπο χωρίς μέτρο, αλλά και το στόμα που τρέχει πολύ πιο γρήγορα από το μυαλό.

Ο κύριος Πάγκαλος όμως δεν είναι ο μόνος που έχει δεχτεί κατάμουτρα το κατά τα άλλα θρεπτικότατο προϊόν. Ο Γιώργος Βουλγαράκης (ό,τι νόμιμο είναι και ηθικό!), ο Αλέκος Αλαβάνος (ο εκατομμυριούχος σοσιαλιστής των βορείων προαστίων), ο Νικήτας Κακλαμάνης (ο κύριος Τίποτα του Κολωνακίου), ο Πάνος Μπεγλίτης (γιαούρτια και μπουκάλια), ο Χρήστος Πρωτόπαπας, ο Γιώργος Αλογοσκούφης, ο Κώστας Καραμανλής, ο Κίμων Κουλούρης και πολλοί ακόμα έχουν ταπεινωθεί με γιαούρτωμα, αλλά και έχουν υποστεί κατά καιρούς φραστικές και όχι μόνο επιθέσεις από τον κόσμο.

Τα περισσότερα από τα άνωθι περιστατικά έλαβαν χώρα ενόσω οι κύριοι αυτοί κυκλοφορούσαν αμέριμνοι σε καφετέριες, συγκεντρώσεις, ομιλίες, έβγαιναν βόλτα στους δρόμους κ.λπ. Κάποιος μπορεί βέβαια να πει «Και τι να κάνουν; Να μείνουν κλεισμένοι στα σπίτια τους και να μη βγαίνουν ποτέ;». Ναι, ακριβώς αυτό. Να μη βγαίνουν ποτέ. Γιατί όλοι αυτοί, νυν και πρώην, έφαγαν. Γιατί όλοι τους, νυν και πρώην, αποτελούν για την ελληνική κοινωνία καταχραστές του δημοσίου χρήματος. Γιατί η Ελληνική Βουλή έγινε εντέλει άντρο εκείνων «που δεν κατάλαβαν τίποτα». Εκείνων χωρίς συναίσθηση. Εκείνων που ουσιαστικά δεν είναι κομμάτια αυτής της κοινωνίας. Εκείνων που ο κόσμος ψηφίζει αναγκαστικά, γιατί δεν υπάρχουν άλλοι.

Οι Έλληνες πλέον βλέπουν τους πολιτικούς σαν ξένα σώματα, ειδεχθή, μίζερα και ανίκανα να τους εμπνεύσουν, να τους δώσουν έστω και ένα ψήγμα ελπίδας, έστω και μια υποψία χαμόγελου, γιατί όλοι τους κινούνται σαν άψυχοι εγκέφαλοι, που εκούσια αποκόπηκαν από την κοινωνία. Και όταν αποκόπτεσαι από την κοινωνία σημαίνει ουσιαστικά ότι δε θέλεις να αποτελείς μέρος της. Ίσως γιατί δεν σου αρέσει, ίσως γιατί τη θεωρείς μίζερη. Ίσως γιατί θεωρείς ότι είσαι πολύ πιο πάνω από αυτή. Άλλωστε ο «συμπαθέστατος» κύριος Πάγκαλος δεν αποκάλεσε τους δημοσίους υπαλλήλους «κοπρίτες» και «τεμπέληδες»; Την ίδια στιγμή που ο ίδιος δουλεύει νυχθημερόν; Με διαφορετικό βέβαια τρόπο.

Τις προάλλες επίσης ο ίδιος πολιτικός εξέφρασε εξίσου ανοιχτά –αφού έχει ξεπεραστεί πλέον το θέμα του σεβασμού απέναντι στην ελληνική κοινωνία- σε πρωινή ειδησεογραφική εκπομπή ότι «Γιατί; Γνωρίζετε εσείς καμία κυβέρνηση που να πραγματοποίησε ό,τι υποσχέθηκε προεκλογικά;». Αλίμονο! Νομίζω ότι έχουμε πάψει πλέον να πιστεύουμε, όχι μόνο οτιδήποτε διαγγέλλουν οι πολιτικοί προεκλογικά, αλλά και μετεκλογικά. Πόσες φορές και αν έχουμε ακούσει τον κύριο Παπανδρέου και τον κύριο Παπακωνσταντίνου να δηλώνουν ότι δεν θα επιβληθούν νέα μέτρα; Φευ! Κάθε φορά που επιστρέφουν από τα ταξιδάκια τους, κάτι καινούριο έχουν να ξεφουρνίσουν στον κόσμο. Για να μην αναφερθούμε στον προηγούμενο κουρασμένο πρωθυπουργό που διεκήρυττε περί διαφάνειας, σεμνότητας και ταπεινότητας, για να αντιληφθούμε κατόπιν ότι έκανε πράξη το ακριβώς αντίθετο. Οπότε… κύριε Πάγκαλε δεν χρειάζεται να δηλώνετε τα αυτονόητα. Πρώτον γιατί τα γνωρίζουμε ήδη και δεύτερον γιατί απλά τονίζετε ακόμα περισσότερο το θρασύ και ανάλγητο προφίλ σας. Όλοι σας τα ίδια σκέφτεστε, απλά οι άλλοι έχουν την στοιχειώδη συναίσθηση να μην τα ξεστομίζουν.

Το ξέρουμε πολύ καλά ότι οι εποχές αλλάζουν. Ο κόσμος της παρούσας δεκαετίας δεν έχει καμία σχέση με τον κόσμο της περασμένης κ.ο.κ. Το αυτό ισχύει και για τους πολιτικούς προφανώς, αφού αποτελούν μέρος –έστω και ξένο- αυτής της κοινωνίας. Δεν ξέρω αν το κλισέ «κάθε πέρσι και καλύτερα» ισχύει για όλα τα κράτη του κόσμου όμως. Προσωπικά από τα ταξίδια που πραγματοποιώ επανειλημμένως σε διάφορες χώρες έχω διαπιστώσει ότι σε αρκετές από αυτές τα πράγματα έχουν βελτιωθεί. Παρόλο που παντού οι συνθήκες ζωής αλλάζουν, παρόλο που παντού τα πράγματα έχουν γίνει πιο σκληρά και πιο ανελέητα, σε διάφορους τομείς, η αλλαγή στον κόσμο είναι εμφανής. Λόγου χάρη, οι Γάλλοι έχουν γίνει λιγότερο σωβινιστές, περισσότερο ευγενείς και περισσότερο φιλόξενοι με τους τουρίστες. Στην Αγγλία η εξυπηρέτηση στα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις έχει γίνει πιο θερμή. Στις Βρυξέλλες το ίδιο. Επίσης, στην Ιταλία το επίπεδο οργάνωσης και εξυπηρέτησης έχει βελτιωθεί πάρα πολύ. Για την Αμερική δεν σχολιάζω, γιατί από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να την επισκέπτεται, ήμουν πάντα απόλυτα ικανοποιημένη από την οργάνωση και την ταχύτητα εξυπηρέτησης, σε πάρα πολλούς τομείς. Μάλιστα βλέπω σήμερα στην Ελλάδα ορισμένες κινήσεις που οι Αμερικανοί έχουν υιοθετήσει εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια.

Σίγουρα ο κόσμος, όπως ανέφερα πιο πάνω, έχει γίνει σκληρότερος, από άποψη συνθηκών ζωής. Η εγκληματικότητα έχει αλλάξει πρόσωπο. Οι πόλεμοι έχουν αλλάξει ύφος, λόγο και τρόπο διεξαγωγής. Οι ανάγκες έχουν αλλάξει. Αυτό σημαίνει ότι και ο κόσμος πρέπει –αναγκάζεται δηλαδή- να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Στην Ελλάδα όμως ο κόσμος αντί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, προσπαθώντας να αντισταθμίσει τα αρνητικά με θετική δράση, απλά ακολούθησε την κατηφόρα και μάλιστα όχι μόνο με ευκολία, αλλά και με μεγάλη χαρά. Ο κόσμος έχει γίνει αγενής, μίζερος, χωρίς όραμα, φοβισμένος, χωρίς πυξίδα, χωρίς προσανατολισμό, κοιτώντας πάντα και μόνο τον εαυτό του. Έχει χαθεί παντελώς η αίσθηση του «εμείς». Το «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε σήμερα και αύριο έχει ο Θεός» έχει γίνει σλόγκαν to live by. Και όλα αυτά ξεκίνησαν από τον γνωστό λαοπλάνο που ανέλαβε τα ηνία της χώρας, 3 δεκαετίες πριν. Τότε ήταν που ο πολιτικός ξεκίνησε να ονομάζεται λαμόγιο, καρεκλοκένταυρος, «να φάμε», να διορίσουμε, να πληρώσουμε για ψήφους κ.λπ. Τώρα πλέον οι πολιτικοί μας απλά και ασυναίσθητα αποστασιοποιήθηκαν από την κοινωνία. Άλλωστε ο ίδιος ο τωρινός πρωθυπουργός τριγύριζε ανά την Ευρώπη και την Αμερική διακηρύττοντας ότι δεν ξέρει από πού να μας συμμαζέψει. Ότι ναι, υπάρχει διαφθορά και ότι το καλύτερό μας σπορ είναι η φοροδιαφυγή. Ναι, το έκανε. Σαν να μην ήταν Έλληνας. Σαν να μην ένιωθε μέσα του ότι βγαίνοντας έξω έπρεπε να υποστηρίξει τη χώρα του και την ελληνική κοινωνία. Το ίδιο ακριβώς δεν κάνει και ο Παπακωνσταντίνου; Όλο χαμόγελα όταν είναι έξω και όταν επιστρέφει, η διάθεση και το ύφος του είναι πάντα στο ναδίρ. Λες και αρέσκεται να μας «τιμωρεί». Οπότε είναι απόλυτα λογικό να γίνεται τάχιστα ένας από τους λιγότερο συμπαθείς πολιτικούς αυτή τη στιγμή. Δεν είναι μόνο ο ρόλος του, αλλά και το ύφος του. Το απόλυτα παγωμένο και αποστασιοποιημένο.

Ο Θέμος Αναστασιάδης έγραψε την περασμένη Κυριακή στο Πρώτο Θέμα: «Όποιος πολιτικός φοβάται να βγει από το σπίτι του, σημαίνει ότι πρέπει να αποχωρήσει από την πολιτική». Σωστό. Αλλά όχι αρκετό. Το θέμα δεν είναι το «φύγε εσύ, έλα εσύ». Γιατί, σύμφωνα με τις πιθανότητες και ο επόμενος το ίδιο θα είναι. Το θέμα είναι να αλλάξει συθέμελα το πολιτικό ήθος σε αυτόν τον τόπο και οι εκπρόσωποι του λαού να είναι και να λειτουργούν ως αυθεντικά κομμάτια αυτής της κοινωνίας. Αυτό είναι το –πρώτο- θέμα.

Ξαφνική, μαζική και ταυτόχρονη επίθεση

Έχουμε χρόνια που ακούμε την κλισέ φράση «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι», αλλά υπάρχουν βάσιμες αμφιβολίες για το αν η πλειοψηφία του κόσμου έχει καταλάβει τον άνωθι συσχετισμό. Και αυτό γιατί, ειδικά τα τελευταία 10 χρόνια, η αστυνομία είναι μάλλον θύμα, παρά θύτης. Όσοι ήταν παρόντες σε πορείες ή επεισόδια μπορούν σίγουρα να διαβεβαιώσουν ότι η αστυνομία «απαντά»… δεν «απευθύνει τον λόγο» και ότι έχει δεχθεί απίστευτες, όχι μόνο λεκτικές, αλλά και επιθέσεις με διαφόρων ειδών -αυτοσχέδια και μη- όπλα.

Το τελευταίο δράμα παίχτηκε χτες (1η Μαρτίου) το απόγευμα (δεν είχε νυχτώσει ακόμα) σε ένα περίπτερο στο Μενίδι και στη συνέχεια στον Κηφισό, στο ύψος του Ρέντη. Κινηματογραφική ληστεία με Καλάζνικοφ σε περίπτερο, ώρα 6.30 το απόγευμα, σε συνοικία με κόσμο, εργαζόμενους, γυναίκες, παιδιά… Οι ληστές επιβαίνουν σε τζιπ μεγάλου κυβισμού και αρχίζουν τρελή πορεία, καταδιωκόμενοι από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ, που πραγματικά και ομολογουμένως αποτελεί μια άκρως επιτυχημένη πρωτοβουλία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Σε κάποια στροφή, το τζιπ παρκάρει δεξιά, οι επιβαίνοντες κατεβαίνουν και στήνουν ενέδρα στους αστυνομικούς, οι οποίοι έχουν καλέσει για ενίσχυση. Τα περιπολικά δεν έφτασαν ποτέ και μόλις οι αστυνομικοί έστριψαν δέχτηκαν ακατάπαυστα τα πυρά των δραστών. Δύο παλικάρια 20 και 23 ετών έχασαν τη ζωή τους, ενώ δύο νοσηλεύονται, με σταθερή την κατάσταση της υγείας τους.

Το προηγούμενο –επίσης πρόσφατο- τραγικό συμβάν έλαβε χώρα στις 23 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια της πραγματικά μεγαλειώδους πορείας, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα. Νιώσαμε αληθινά περήφανοι για τη λαοθάλασσα που διαδήλωσε ειρηνικά –αναφαίρετο συνταγματικό δικαίωμα-, ενάντια στα σκληρά μέτρα –που πλήττουν κυρίως τη μεσαία τάξη και ειδικά τους συνταξιούχους-, ενάντια στη διαφθορά και την υποκρισία της πολιτικής σκηνής και ενάντια σε μια κυβέρνηση, τα κίνητρα της οποίας παραμένουν σκοτεινά, όσον αφορά την είσοδο στο διαβόητο μνημόνιο. Όμως η αληθινά απίστευτη ενέργεια της πορείας αυτής εντέλει αμαυρώθηκε.

Εκείνο που συντάραξε το βλέμμα και την ψυχή μας δεν ήταν η καταστροφή του κέντρου της Αθήνας για μια ακόμα φορά, ούτε οι χιλιάδες συμμετέχοντες. Η εικόνα του πεσμένου στα γόνατα αστυνομικού όμως –που σίγουρα έχει οικογένεια, παιδιά, μάνα και πατέρα- που δέχτηκε δολοφονική επίθεση με μολότοφ στο κεφάλι (!) ήταν αδιαμφισβήτητα ανατριχιαστική. Είδαμε τον άνθρωπο να πετάει με τρόμο το κράνος από το κεφάλι του και σε κατάσταση υστερίας να προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά που έκαιγε γύρω από το λαιμό του. Η επανάληψη, δε, της σκηνής από την τηλεόραση έκανε την εικόνα ακόμα πιο εφιαλτική. Ποιος ξέρει τι ακριβώς σκεφτόταν ο άνθρωπος αυτός, ενόσω φλεγόταν. Την οικογένειά του. Αν ο μισθός που παίρνει αξίζει όλα εκείνα που υπομένει και στα οποία υποβάλλεται κάθε φορά που πρέπει να διατηρήσει την τάξη σε μια πορεία ή εκδήλωση. Το σίγουρο είναι ότι σκέφτηκε το θάνατο… αν μη τι άλλο.

Κατόπιν, παρακολουθήσαμε ακόμα μια δολοφονική επίθεση με μολότοφ, στα πόδια αυτή τη φορά ενός δημοσιογράφου, τον οποίο έσπευσαν άμεσα να βοηθήσουν οι γύρω συνάδελφοι και ο κόσμος.

Και όλα αυτά μας έφεραν στο μυαλό άσχημες θύμησες. Μάιος 2010. Marfin Bank, οδός Σταδίου. Τότε που δολοφονήθηκαν 3 νέοι άνθρωποι. Τρεις εργαζόμενοι σε τράπεζα. Έτσι. «Και λοιπόν? Δεν μας ενδιαφέρει ποιος είναι μέσα. Να καούν. Δουλεύουν σε τράπεζα». Αυτά είχαν ακουστεί τότε από τους –όχι δολοφόνους (!)- κουκουλοφόρους, που πέταξαν τις μολότοφ μέσα στην τράπεζα, εντός της οποίας πέθαναν οι 3 αυτοί άνθρωποι –εκ των οποίων η μια εγκυμονούσα- από ασφυξία. Το «αστείο» είναι ότι παρά το γεγονός ότι υπήρχαν μάρτυρες, εκείνοι οι δράστες δεν πιάστηκαν ποτέ. Δεν ακούστηκε ποτέ τίποτα γι’ αυτούς. Απλά συνέχισαν να υπάρχουν μέσα στο πλήθος. Όπως εκείνος που πιάστηκε κατά τη διάρκεια της πορείας, αλλά αφέθηκε ελεύθερος, παρά το γεγονός ότι κρατούσε τόξο με βέλος και είχε τσεκούρι στην τσάντα του. Κατά τα άλλα όμως, στη φυλακή μπορεί να είναι κάποιος με ένα χρέος 1.000 ευρώ στην εφορία, αλλά χωρίς δικτυωμένο δικηγόρο.

Οι κακοποιοί άφαντοι λοιπόν. Όπως άφαντοι είναι και όλοι οι ένοχοι σε αυτό το κράτος. Ποτέ κανείς δεν φταίει σε τίποτα. Όλα είναι πάντα μια κακή συγκυρία. Όλα θα μπορούσαν να αποφευχθούν, αλλά δε…

Η ρίζα του προβλήματος είναι αλλού όμως. Σύμφωνα με καταγγελίες αστυνομικών –συμπεριλαμβανομένου του γραμματέα της Ένωσης Αστυνομικών Αττικής-, δεν υπάρχουν αρκετά περιπολικά για να καλύψουν τη «δράση» στην Αθήνα, ενώ πολλά από αυτά δεν υπόκεινται σε κανέναν απολύτως τεχνικό έλεγχο (δήθεν λόγω περικοπών), πολλές φορές οι ίδιοι οι αστυνομικοί αναγκάζονται να αγοράζουν μόνοι τους –με δικά τους χρήματα- τον εξοπλισμό τους, η πλειοψηφία της ομάδας ΔΙΑΣ δεν φοράει καν αλεξίσφαιρα γιλέκα, ενώ οι μισθοί τους φτάνουν μετά βίας τα 700 ευρώ. Ανήμποροι και ουσιαστικά απροστάτευτοι μπροστά σε θρασύτατους κακοποιούς, βλέπουν τον θάνατο to breathe down their neck. Η αστυνομία λοιπόν δεν έχει γίνει το στόχαστρο μόνο των απανταχού αντιεξουσιαστών (και πράσινα άλογα… στην κυριολεξία), κομμουνιστών, αναρχικών, αντικαπιταλιστών κ.ο.κ., αλλά, από ότι καθίσταται σαφές, και του ίδιου του κράτους. Γιατί το κράτος πρώτο από όλους οφείλει να φροντίσει, να εκπαιδεύσει και να θωρακίσει το Σώμα που προστατεύει τους πολίτες αυτής της κοινωνίας. Μια πολύ πετυχημένη φράση είπε ο Γραμματέας της Ένωσης Αστυνομικών. «Όσοι είναι εναντίον μας, βαφτίζονται Δημοκράτες και όσοι μας υποστηρίζουν, αποκαλούνται Φασίστες»…

Το συμπέρασμα όμως νομίζω πως βγαίνει αβίαστα. Ποιος είναι το «γουρούνι»? Ποιος είναι ο «δολοφόνος»? Εκείνος που προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη? Ή εκείνος που επιτίθεται εκουσίως με Καλάζνικοφ, βόμβες, τόξα, τσεκούρια, καδρόνια και κομμάτια μάρμαρου με ξεκάθαρο στόχο να σκοτώσει ή να προκαλέσει τουλάχιστον σοβαρή σωματική βλάβη? Γιατί ο κουκουλοφόρος με το τόξο, το τσεκούρι και τη μολότοφ είναι ακριβώς στην ίδια κατηγορία με τον χτεσινό ληστή-δολοφόνο.

Τα πράγματα όμως επί συνόλω είναι τόσο διαλυμένα σε αυτή τη χώρα, που η αστυνομία μπορεί να είναι και το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει την κυβέρνηση… και ίσως την κάθε κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός μας ταξιδεύει ανά τον κόσμο μέρα παρά μέρα (αμφιβάλω πραγματικά αν έχει καθίσει στην Αθήνα για περισσότερες από 3 συνεχόμενες ημέρες), ο υπουργός οικονομικών κάθε φορά που πάει στο εξωτερικό, επιστρέφει με νέο σετ –ακόμα πιο αυστηρών- μέτρων, οι μετανάστες συνεχίζουν την απεργία πείνας (κάτι το όποιο προσωπικά με αφήνει ΠΑΓΕΡΑ αδιάφορη) στο υπό κατάληψη μέγαρο Υπατία, το κέντρο της Αθήνας έχει μετατραπεί σε γκέτο χειρότερο από το South Bronx ή το Harlem, οι τρομοκράτες και οι απανταχού κακοποιοί δρουν ανεξέλεγκτα, οι συνεχείς –από τα Χριστούγεννα- απεργίες μας έχουν τσακίσει τα νεύρα, η ανεργία σκαρφαλώνει κοντά στο 15%, ο ΦΠΑ στα 23% -με προοπτική ανόδου το 2012-, οι εξώσεις παρουσιάζουν έκρηξη –αφού ο κόσμος δεν έχει να πληρώσει ούτε ενοίκιο, ούτε κοινόχρηστα, ούτε ΔΕΗ-, οι Γερμανοί επιμένουν να πουλήσουμε την Ακρόπολη και κάνα νησάκι (3.000 έχουμε… τι να τα κάνουμε?), οι Τούρκοι θα φτάσουν σε λίγο στην Πάτρα –για να δουν αν κουνιούνται οι βάρκες στον Κορινθιακό-, οι Μουσουλμάνοι ονειρεύονται δικό τους κράτος στη Θράκη, η βενζίνη πατάει το 2ευρω σε λίγο –αφού τα αντανακλαστικά των βενζινοπωλών μας είναι ακαριαία- και σε λίγο μπορεί και να έχουμε κύμα μεταναστών από Λιβύη –αφού μπορούμε να τους θρέψουμε.

Βουλιάζει το κράτος και βουλιάζει και το έθνος μαζί. Είναι σαν να έχουμε δεχτεί ξαφνική, μαζική και ταυτόχρονη επίθεση από παντού. Ακόμα και εκ των έσω. Δεν εξηγείται αλλιώς...



Το μαύρο πέπλο της ανεργίας

Δημοσίευση στην ιστοσελίδα http://www.statesmen.gr/

«Φως στο τούνελ» για την οικονομία, την ανάπτυξη και την ανεργία βλέπει ο κύριος Παπακωνσταντίνου. Παρόλα αυτά μας είναι ασαφής, όσο και ακατάληπτη η πηγή αυτού του φωτός. Καθώς δεν μπορούμε να δούμε ούτε που στηρίζεται, ούτε από πού αντλεί αισιοδοξία.

Σύμφωνα με πρόσφατες μετρήσεις, τα ποσοστά ανεργίας στην Ελλάδα ανέβηκαν κατά 2 μονάδες εντός του Δεκεμβρίου 2010, ενώ στην παρούσα κυμαίνονται περί τα 14% (επίσημα εγγεγραμμένοι). Σύμφωνα με τις δυσοίωνες προβλέψεις, το ποσοστό αυτό θα φτάσει τα 22% μέχρι τα τέλη του 2011, δηλαδή, σε απτό και κατανοητό αριθμό, τους 1.150.000 ανθρώπους. Αν σε αυτή την εξαιρετικά δυσάρεστη προοπτική προσθέσουμε τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, που έχουν φτάσει τα 65 έτη, τη μείωση μισθών, την υιοθέτηση ευέλικτης εργασίας και ωραρίου, τη νέκρωση της αγοράς και των επιχειρήσεων και τη μηδενική ανάπτυξη, τότε έχουμε ένα πικρό κοκτέιλ, το οποίο υποχρεούνται να γευτούν οι νέοι άνθρωποι κυρίως.

Ναι, εκείνοι που μόχθησαν στα πανεπιστημιακά έδρανα για πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Εκείνοι που πέρασαν από αμέτρητες δουλειές, με χιλιάδες απλήρωτες υπερωρίες. Εκείνοι που άκουσαν ειρωνικά, υπαινικτικά και απειλητικά σχόλια για την ποιότητα της εργασίας τους. Εκείνοι που είδαν προϊσταμένους να τους «υποκλέπτουν» τη δόξα του δικού τους κόπου, παρουσιάζοντάς την ως δική τους. Εκείνοι που είχαν δικτυωμένους προϊστάμενους, με πολύ λιγότερα προσόντα και ταλέντα από αυτούς. Εκείνοι που κυνήγησαν δουλειές, εκείνοι που απολύθηκαν, εκείνοι που παραιτήθηκαν λόγω απαράδεκτων εργασιακών συνθηκών, εκείνοι που είχαν ολιγόμηνες συμβάσεις και βρέθηκαν στο δρόμο.

Και μετά αναρωτιόμαστε. Γιατί οι νέοι θέλουν να φύγουν; Γιατί να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να δώσουν τα φώτα τους αλλού; Γιατί δε μένουν να πολεμήσουν, για να σώσουν τον τόπο αυτό;

Οι παραπάνω δεν είναι παρά ρομαντικές ερωτήσεις, που προέρχονται μάλλον από εκείνους που δεν ξέρουν «εκ των έσω» τι σημαίνει να παλεύεις –στην κυριολεξία- για να βρεις και να κρατήσεις μια δουλειά. Για εκείνους που επιλέγουν να αγνοούν ότι οι λογαριασμοί τρέχουν, η ζωή και η ακρίβεια καλπάζουν και ότι ο νέος δεν έχει την πολυτέλεια να κοιτάζει τους τοίχους περιμένοντας έως και χρόνια για να βρει μια δουλειά της προκοπής, με μοναδικό σκοπό στη ζωή του να «σώσει την Ελλάδα». Ειδικά δε επειδή η Ελλάδα –αυτοί που την κυβερνούν δηλαδή- δεν θέλει να τους πετάξει ούτε καν ένα μισοφουσκωμένο σωσίβιο.

Και δεν είναι μόνο το θέμα της μείωσης προσλήψεων, δηλαδή της αδυναμίας εύρεσης θέσεως εργασίας. Είναι και εκείνη η γνωστή ελληνική κουλτούρα –που καλλιεργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Να πατάμε και να εξαφανίζουμε όποιον αξίζει και μπορεί να κάνει πράγματα, επειδή «χαλάει την πιάτσα».

Καλύτερα να λείπουν λοιπόν οι ρομαντικές αναρωτήσεις και ας κάνουν οι νέοι άνθρωποι ό,τι νομίζουν καλύτερο. Αν στο εξωτερικό η δουλειά, η μόρφωση και το ήθος αναγνωρίζεται, αμείβεται και χαίρεται σεβασμού, τότε εκεί θα πρέπει να κατευθυνθούν. Όχι ότι τα πράγματα είναι εύκολα στο εξωτερικό, αλλά τουλάχιστον υπάρχει ηθική και υλική ανταμοιβή. Η ζωή έγινε ιδιαίτερα σκληρή και ο ρομαντισμός δεν έχει πλέον θέση πουθενά.