Εκουσίως αρνούμαι…

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News (http://www.greeknewsonline.com/)

 

…να ακούσω ειδήσεις. Δυστυχώς η κατάσταση στην Ελλάδα χειροτερεύει μέρα με τη μέρα και, επίσης δυστυχώς, εμείς, οι πολίτες, δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα, παρά να περιμένουμε μοιρολατρικά τις αποφάσεις της Μέρκελ, του Σόιμπλε, της Λαγκάρντ και των λοιπών επώνυμων και «ανώνυμων». Οι φράσεις «στον αέρα η 5η δόση», «στον αέρα η 80η δόση», «βουτιά στις αγορές», «φουντώνουν τα σενάρια χρεωκοπίας», «φουντώνουν τα σενάρια επιστροφής στη δραχμή», «λεφτά για 15 ημέρες ακόμα», «εγγυήσεις ζητούν οι ξένοι», «έχουμε αηδιάσει», «Greek fatigue» κ.λπ. έχουν πλέον ακουστεί τόσες πολλές φορές, που και να μην ανοίξω την τηλεόραση δεν πρόκειται να χάσω επεισόδιο. Έτσι κι αλλιώς δε νομίζω ότι θα υπάρχει happy end για την πατρίδα μας.

Λυπάμαι. Ειλικρινά λυπάμαι. Βιώνω αγωνία. Φόβο. Απίστευτη αβεβαιότητα. Σκέφτομαι μια πολύ καλή μου φίλη, που απολύθηκε την προηγούμενη βδομάδα και έχει δύο παιδιά και δάνειο. Σκέφτομαι όλους τους γνωστούς που δουλεύουν για 500 ευρώ, 10 ώρες το 24ωρο. Σκέφτομαι εκείνους που αναγκάζονται να κλείσουν τα μαγαζιά τους γιατί το ΦΠΑ σε λίγο θα ξεπερνά το ποσό που μένει στην τσέπη μας. Σκέφτομαι τα παιδιά που ξεκινούν τη σχολική χρονιά χωρίς βιβλία. Σκέφτομαι τα νοσοκομεία της περιφέρειας, που όχι μόνο δεν έχουν επαρκές προσωπικό, αλλά μερικές φορές ούτε χαρτί για να τυπώσουν εξιτήρια, όπως μου ανέφερε ο ίδιος ο εκδότης της Greek News. Σκέφτομαι νησιά, όπως τη Σκιάθο, που δεν έχουν παραρτήματα ΤΕΒΕ και κάποιος για να κάνει τη δουλειά του πρέπει να πάει στον Βόλο.

Αναρωτιέμαι τι έχει πραγματικά γίνει για τους πολίτες τα τελευταία 25 περίπου χρόνια; Τι έχει γίνει για εμάς; Εκτός από τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων –και μιλώ συγκεκριμένα για την Αττική Οδό, γιατί τα Ολυμπιακά ακίνητα ρημάζουν ανεκμετάλλευτα-, την Εγνατία και κάνα-δυο δρόμους εδώ κι εκεί, τι άλλο έχει γίνει; Α ναι. Προσλήφθηκαν 700.000 άνθρωποι στο Δημόσιο –οι περισσότεροι εκ των οποίων από τα παράθυρα. Οπότε είναι απόλυτα λογικό ο Δημόσιος Τομέας να έχει πάθει ελεφαντίαση. Ούτε ξέρουν πια πόσοι ακριβώς δουλεύουν, πόσοι διατηρούν γραφεία, χωρίς να υφίστανται ως υπάλληλοι, και τι είδους επιδόματα παίρνουν. Το ξέρατε ότι υπάρχει επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στη δουλειά; Το ξέρατε ότι υπήρχε επίδομα πλύσης των χεριών πριν την ανάληψη εργασίας; Το ξέρατε ότι υπάρχει επίδομα επανατοποθέτησης κεραίας στα τρόλεϊ; Το ξέρατε ότι εν έτει 2011 υπάρχει επίδομα πληροφορικής; Ή επίδομα παράδοσης-παραλαβής λεωφορείου; Μεγάλες στιγμές! Κι όμως υπάρχουν αυτή τη στιγμή δημόσιοι υπάλληλοι που λένε «μας πήραν τα λεφτά». Ποια λεφτά, ρε παιδιά; Το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης; «Θα πρέπει να πηγαίνω μισή ώρα νωρίτερα στη δουλειά μου», άκουσα πρόσφατα. Σοβαρά; Μεγάλη καταστροφή. Εμείς δηλαδή που δουλεύουμε 15 ώρες την ημέρα και δεν κάνουμε μεσημεριανή σιέστα, τι πρέπει να πούμε; Λίγη σοβαρότητα και συναίσθηση της κατάστασης δε θα έβλαπτε. Νομίζω…

Τι άλλο είδαμε; Α ναι τις φαεινές ιδέες Σημίτη με το Χρηματιστήριο, τις εκτοξεύσεις και κατόπιν τη φούσκα που έσκασε, τινάζοντας στον αέρα χιλιάδες νοικοκυριά, που στόχευσαν στο «εύκολο» κέρδος. Μόνο εύκολο δεν ήταν βέβαια, αφού ακόμα και τώρα, αμέτρητοι είναι οι εγκλωβισμένοι, που προτιμούν να αφήσουν τα λεφτά τους μέσα, από το να τα βγάλουν, χάνοντας χιλιάδες ευρώ. Είδαμε τις τράπεζες να δίνουν αβέρτα χρήμα, με πιστωτικές και δάνεια, οδηγώντας μας όλους σε τρελά φέσια –τα θέλαμε κι εμείς. Τώρα πλέον δε δίνουν πιστωτική κάρτα, ούτε για 800 ευρώ. Είδαμε με το ευρώ μια απίστευτη αύξηση τιμών, από δήθεν στρογγυλοποιήσεις και κατόπιν –προσφάτως- με τις απανωτές αυξήσεις του ΦΠΑ, να γίνεται πλέον ασύμφορος ακόμα και ο καφές το πρωί του Σαββάτου (στα 4.50 ευρώ!). Είδαμε πολλά…

Από τότε, λοιπόν, που διαλαλήσαμε στον κόσμο ότι δεν υπάρχουν λεφτά για να καλύψουμε τις ανάγκες μας, μπήκαμε σε έναν κυκεώνα μέτρων, παντελώς αναποτελεσματικών. Γιατί πραγματικά, μετά από 2 χρόνια, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα. Μα τίποτα. Πρώτα ήταν το καθεστώς των αποδείξεων, για να πατάξουν δήθεν τη φοροδιαφυγή. Όλοι λοιπόν μάζευαν τις αποδείξεις και τώρα το κράτος καλείται να πληρώσει εκατομμύρια ευρώ σε επιστροφές. Καλά να πάθουν. Μετά είδαμε την εκτόξευση του ΦΠΑ, που είχε φυσικά τον αντίθετο αντίκτυπο, αφού περίπου οι μισοί επιχειρηματίες ούτε καν τον πληρώνουν, τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο και ο καθένας μαζεύεται από όπου μπορεί, για να γλυτώσει. Κατόπιν άρχισαν οι έκτακτες εισφορές. Στο ΤΕΒΕ –που είναι το Ταμείο Ελευθέρων Επαγγελματιών- έχει γίνει μηνιαία προσαύξηση 10€, η οποία –λέει- θα πάει στον ΟΑΕΔ για τους ανέργους! Άκουσον-άκουσον! Ας μου εξηγήσει παρακαλώ ένας Νοήμων άνθρωπος, από πού κι ως πού ένας ελεύθερος επαγγελματίας πρέπει να πληρώνει έναν απολυμένο μισθωτό; Αν ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν έχει πια κανένα πελάτη και καθόλου δουλειά, ποιος θα τον πληρώσει; Κανείς!! Γιατί λοιπόν εγώ, ως ελεύθερος επαγγελματίας, πρέπει να πληρώσω τα σπασμένα του οποιουδήποτε απολυμένου; It’s a difficult situation all around, αλλά αυτό ξεπερνά τα όρια του παραλογισμού. Τώρα θα μπει και νέο φέσι στους ιδιοκτήτες ακινήτων, το οποίο θα ενσωματωθεί στα τιμολόγια της ΔΕΗ. Και τι γίνεται με εκείνους που νοικιάζουν σπίτια; Θα φεσωθούμε εμείς την εισφορά των ιδιοκτητών; Δε νομίζω! Η ΔΕΗ απειλεί τώρα με κινητοποιήσεις, αρνούμενη να εκδώσει λογαριασμούς με το νέο καθεστώς.

Για όσους δε γνωρίζουν και δε θα μπορούσαν να γνωρίζουν, αφού δε ζουν εδώ, τα πράγματα έχουν αγριέψει επικίνδυνα. Εκτός των άλλων, έχουμε και τους μετανάστες, οι οποίοι κοιτούν κατάματα πλέον έναν ορίζοντα εξαθλίωσης –ο οποίος όμως, όλως περιέργως, είναι πολύ καλύτερος από αυτόν που έχουν στη δική τους χώρα. Και επειδή ακριβώς σε χώρες, όπως το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν, η ανθρώπινη ζωή δεν έχει απολύτως καμία αξία, επιδίδονται σε κακουργηματικές πράξεις, ακόμα και φόνους –μερικούς εκ των οποίων δεν γνωρίζουμε ποτέ- για 100 ευρώ. Με 100 ευρώ μπορεί να θραφεί ένας στρατός Πακιστανών για περίπου 1 μήνα. Μετά, έχει ο Αλλάχ…

Το σενάριο επιστροφής στη δραχμή παίζει έντονα, παρά τις διαβεβαιώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και αν γίνει αυτό –παρόλο που έχω πει το αντίθετο στο παρελθόν-, οι επιπτώσεις θα είναι δυσμενέστατες, αφού οι καταθέσεις μας θα έχουν πλέον μηδαμινή σχεδόν αξία. Οι φτωχοί θα γίνουν considerably φτωχότεροι και οι πλούσιοι –εκείνοι που έχουν και καταθέσεις στο εξωτερικό- θα γίνουν ακόμα πλουσιότεροι. Οι τιμές αγαθών και υπηρεσιών θα εκτιναχθούν στα ύψη και οι μισθοί, όντας ήδη χαμηλότατοι, δε θα φτάνουν ούτε για τα βασικά. It’s funny. Αν σκεφτεί κανείς to chain reaction όλων αυτών.

Λένε για εκλογές. Δε ξέρω τι δύναται να επιτευχθεί με τις εκλογές. Δε ξέρω ο Σαμαράς τι μπορεί ή δε μπορεί να κάνει. Η αλήθεια είναι ότι έχω φτάσει σε ένα σημείο, στο οποίο δεν με ενδιαφέρει πια τίποτα. Έχω πάρει απόφαση για τον κατήφορο και είμαι προετοιμασμένη για όλα. Είναι αυτό το σοφό hope for the best, but expect the worst. Ζω τη μία μέρα μετά την άλλη, χωρίς να σκέφτομαι την μεθεπόμενη. Απλά δουλεύω για το σήμερα. Κοιτάω να καλύπτω τους λογαριασμούς, να βλέπω την οικογένεια και τους φίλους μου μια στο τόσο και τίποτε άλλο. Κι όμως… Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα σχεδίαζα διαφορετικά το μέλλον. Αλλά μου το κλέψανε και αυτό. Όπως και όλα τα άλλα.

Ποιος έχει μείνει πλέον στην Ελλάδα κάνοντας όνειρα; Κανείς. Τα όνειρα αφορούν πλέον μόνο και αποκλειστικά το εξωτερικό. Όλοι -οι πιο νέοι- άνθρωποι θέλουν να φύγουν, αν μπορούν. Όχι ότι τα πράγματα είναι ιδιαιτέρως εύκολα στην Ευρώπη, την Αμερική ή τα Εμιράτα. Γιατί και στην Ευρώπη το πρόβλημα της ανεργίας είναι σοβαρότατο και στην Αμερική τα πράγματα δεν είναι ακριβώς ρόδινα, ούτε είναι εύκολο ξαφνικά να μεταναστεύσεις –λόγω γραφειοκρατίας κυρίως-, ούτε στα Εμιράτα, που έχουν μπει δυναμικά στη λίστα των περιζήτητων κρατών για αναζήτηση εργασίας. Όσο για τους μεγαλύτερους ανθρώπους, το μόνο που σκέφτονται είναι πως θα βγει ο μήνας με τις συντάξεις των 300 ευρώ. Τι περαιτέρω μειώσεις θα υποστούν. Τι θα γίνει με τις αυξήσεις και τα τεράστια παιχνίδια που παίζονται στα φάρμακα. Για το τι θα γίνει αν αρρωστήσουν, αλλά δε ζουν στην Αθήνα, αλλά κάπου στην περιφέρεια. Από την άλλη φυσικά υπάρχουν και οι μεγαλοκαρχαρίες-πειρατές-επιχειρηματίες, που απομυζούσαν επί σειρά ετών το άρρωστο ελληνικό κράτος, βγάζοντας εκατομμύρια δραχμές, και κατόπιν ευρώ, από προμήθειες, επί της αγοράς όπλων, φαρμάκων κ.ο.κ. Δε φταίνε αυτοί βέβαια. Αυτοί μια χαρά τα έκαναν!

Αυτή είναι η απόλυτα ακριβής εικόνα της Ελλάδας του σήμερα. Έχω άδικο που αρνούμαι εκουσίως…;

Η αβάσταχτη γοητεία της Ανατολής

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News http://www.greeknewsonline.com/

Κάτω από τη μεγάλη μεταξένια τέντα, με τα υπέροχα χρώματα, που λαμπύριζαν στις τελευταίες ηλιαχτίδες, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, ήταν στρωμένα κάτι τεράστια τραπέζια, με χρυσοποίκιλτες πιατέλες και κανάτες, μοσχομυριστά φαγητά και γλυκά, στα οποία δε νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να αντισταθεί. Οι φοίνικες λικνίζονται στον λίβα, αλλά από τις τέντες διαχέονται παγωμένες πνοές αέρα. Η θάλασσα σκάει στα 10 μέτρα και πριν προλάβεις να ανοιγοκλείσεις τα μάτια, ο ήλιος έχει βυθιστεί στα κατακόκκινα νερά του αραβικού κόλπου και ο ορίζοντας αποκτά μια απόκοσμη όψη. Δεν έχει κύμα, αλλά η θάλασσα ακούγεται, και σε συνδυασμό με την ανατολίτικη μουσική σε κάνει να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι πραγματικά σε μια άλλη άκρη της γης. Εκεί που οι συνήθειες, η κουλτούρα, η μουσική, η ενδυμασία, τα ήθη, τα έθιμα, η θρησκεία –προφανώς- και οι άνθρωποι είναι παντελώς διαφορετικοί.

Η γοητεία του τοπίου και του σκηνικού είναι αδιαμφισβήτητη. Είναι το ασυνήθιστο, το εξωτικό, το αναχρονιστικό, το μυστηριώδες και το άγνωστο ταυτόχρονα. Στα 500 περίπου μέτρα το Burj Al Arab μόλις αχνοφαίνεται, εξαιτίας της ζέστης -περίπου στους 47 Κελσίου- και της υγρασίας –στα 94%. Το μάτι και ο εγκέφαλος προσπαθούν να απαθανατίσουν ολόκληρη αυτή την εικόνα, γιατί καμιά φωτογραφία δεν μπορεί να την αποτυπώσει σε όλο της το μεγαλείο. Η πανσέληνος δε θα αργήσει να φανεί…

Κάτω από την μεγάλη τέντα είναι στρωμένες ροτόντες των 12, με περίτεχνα κηροπήγια, λινά τραπεζομάντηλα και fine china. Εκστασιασμένοι Αμερικανοί, πιο συγκρατημένοι Γάλλοι, ακόμα πιο συγκρατημένοι Γερμανοί, αρκετοί εκτός-τόπου-και-χρόνου Βρετανοί και μία Ελληνίδα –με λίγο ειρωνικό και αφάνταστα κριτικό βλέμμα, αλλά και ακόμα πιο κριτική διάθεση- είναι έτοιμοι να απολαύσουν το festivity. Για εκείνους που δεν κατάλαβαν, πρόκειται για το Iftar, το βραδινό γεύμα των Μουσουλμάνων, κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού.

Ήμουν πάντα οπαδός της ανεξιθρησκείας. Ο καθένας άλλωστε έχει το δικαίωμα να πιστεύει στον δικό του Θεό, όποιος κι αν είναι αυτός. Μπορεί αυτός ο Θεός να μην εμπίπτει καν σε κάποιο θρησκευτικό δόγμα, αλλά να είναι απλά κάποια ανώτερη δύναμη. ΟΚ. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο και δεν με ενδιέφερε ποτέ ως τώρα να προβώ σε κριτική για κάποια συγκεκριμένη θρησκεία. Το Ραμαζάνι όμως προκαλεί. Προκαλεί περίεργα. Οι Μουσουλμάνοι γενικά προκαλούν. Με την οργή τους, τα ξεσπάσματα, τη βία που ασκούν, την υποκρισία, την έλλειψη ενδιαφέροντος για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ακριβώς έτσι όπως το λέω. Όλα όμως εξηγούνται και τίποτα απολύτως δεν είναι αναίτιο.

Σκληρά λόγια; Όχι. Είναι εξ απαλών… σε σχέση με αυτά που διάβαζα στις τοπικές εφημερίδες για τον Χριστιανισμό και με αυτά που άκουσα από ντόπιους, στους οποίους και παρίστανα την αδαή ξανθιά. Οφείλω να ομολογήσω ότι οι εφημερίδες των Εμιράτων –τουλάχιστον οι 2 γνωστότερες που διάβαζα- έχουν τεράστια δυναμική. Πολύ καλή αρθρογραφία, δυνατές απόψεις, εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία, παγκόσμια κάλυψη και προσφέρουν ένα πραγματικά ενδιαφέρον ανάγνωσμα. Είναι, δε, αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίον προσπαθούν να εμφυσήσουν το Ραμαζάνι σε κάθε πολίτη, κάθε ηλικίας και κάθε εθνικότητας.

Για να γίνω σαφέστερη, στα Εμιράτα κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού απαγορεύεται να τρως και να πίνεις –ακόμα και νερό- δημοσίως. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους κατοίκους. Αφορά και τους τουρίστες. Κανείς δεν τρώει, ούτε πίνει, ούτε καν μασά τσίχλα μέχρι τη δύση του ηλίου. Ναι, ξέρω. Ακούγεται εξωφρενικό. Όχι μόνο η καταπίεση που ασκείται στον επισκέπτη, αλλά και ο παραλογισμός του “concept”. Ειδικά αν σκεφτείς ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας οι θερμοκρασίες σκαρφαλώνουν μέχρι τους 50 βαθμούς Κελσίου. Ο παραλογισμός βέβαια είναι διττός. Νηστεία όλη μέρα, αλλά στις 18.55 βουτάμε στα τραπέζια. Αλλά και τριττός θα έλεγε κανείς. Γιατί ο τουρίστας να μην μπορεί να φάει και να πιεί; Μα, για να μην βάζει σε πειρασμό εκείνον που νηστεύει. Are they that weak? Obviously. Ακόμα και τα εστιατόρια, που ήταν ανοιχτά μόνο για take away, είχαν σκεπασμένα τα φαγητά… για να μη φαίνονται! Τραγελαφικό.

Δεν παρατηρώ τους τουρίστες, παρατηρώ τους ντόπιους. Βέβαια σε ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων, επάνω στη διάσημη Jumeirah Beach, δε θα δεις πολλούς ντόπιους. Τους βλέπεις όμως σε οποιοδήποτε άλλο μέρος. Στους δρόμους, έξω από καφενεία, στο μετρό, σε εργοτάξια –σχεδόν ολόκληρο το Εμιράτο του Ντουμπάι εξακολουθεί να είναι εργοτάξιο. Και είναι όλοι ίδιοι. Έχουν το ίδιο πεινασμένο βλέμμα, το ίδιο πεινασμένο ύφος, την ίδια στερημένη ψυχοσύνθεση, που καθρεφτίζεται στα άδεια τους μάτια. Προσπαθούν να νιώσουν απέχθεια για τους Δυτικούς, γιατί αυτό τους έχουν επιβάλλει. Προσπαθούν να νιώσουν καλύτερα, σκεπτόμενοι τους «άπιστους». Προσπαθούν να σηκώσουν κεφάλι, αλλά εις μάτην. Είναι τόσο διάχυτη αυτή η στέρηση, που σου τρυπάει τη σκέψη. Οι γυναίκες, δε, είναι ως γνωστόν καλυμμένες από την κορφή ως τα νύχια είτε με τσαντόρ είτε με μπούρκα είτε με νικάμπ είτε τζιλμπάμπ… Whatever. Από κάτω όμως διακρίνεις τα Louboutin, βλέπεις τα Armani γυαλιά και τις χρυσές Louis Vuitton. Μερικοί πιστεύουν πως οι γυναίκες στη Μέση Ανατολή είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Μέγα λάθος. Οι γυναίκες έχουν τεράστια δύναμη. Γίνονται, δε, συχνά αγενέστατες, φωνασκούν, ακόμα και βρίζουν χυδαία δημοσίως. Αυτό όμως δε βοηθά σε τίποτα. Το στερημένο και δυστυχισμένο βλέμμα δε φεύγει ποτέ από τα μάτια. Βλέπεις τους ντόπιους –που ουσιαστικά δεν είναι, αφού μόνο το 15% των κατοίκων του Ντουμπάι είναι ντόπιοι- να κινούνται με μια καταπατημένη ψυχολογία και να κοιτούν τους Δυτικούς με φθόνο. Έναν περίεργο φθόνο όμως. Δεν είναι ακριβώς ο φθόνος για την ελευθερία ή την ελευθεριότητα, που οι «απέναντι» απολαμβάνουν…

Στον αντίποδα, αυτό που αντικρίζει το μάτι είναι η αλματώδης οικοδομική ανάπτυξη, που προκαλεί δέος. Ενάμισι χρόνο είχα να επισκεφτώ το Εμιράτο κι όμως είδα δεκάδες νέα κτίρια, συμπεριλαμβανομένου του υψηλότερου στον κόσμο Burj Khalifa, νέες μαρίνες, νέες κοινότητες και νέα εργοτάξια. Και όλα αυτά πάνω στην άμμο. Αν το σκεφτεί κανείς είναι τρελό. Και ακόμα πιο τρελό είναι το κόστος που καταβάλλει το Εμιράτο –όπως και αυτό του Άμπου Ντάμπι- για το πότισμα και τα λιπάσματα που απαιτούν οι χιλιάδες φοίνικες και τα ατέλειωτα εκτάρια γκαζόν, δέντρων και φυτών, που δροσίζουν την όψη της πόλης.

Και εντέλει δεν έχω καταλήξει. Η «Ανατολή» προσπαθεί να εκδυτικισθεί, αλλά ταυτόχρονα μισώντας τη Δύση ή η «Ανατολή» προσπαθεί να ξεπεράσει τη Δύση και στην προσπάθειά της αυτή γίνεται ακόμα πιο «δυτική»; Does that make any sense? Πάντως ένα είναι το σίγουρο. Ότι ασχολούνται διαρκώς. Οι εφημερίδες ασχολούνται διαρκώς με τη Δύση. Και δεν είναι δημοσιογραφικό το ενδιαφέρον και η κάλυψη. Το «ενδιαφέρον» είναι επικριτικό, ειρωνικό, ακόμα και απαξιωτικό πολλές φορές. Ποιος ο λόγος όμως να νιώθεις απαξίωση για κάτι που προσπαθείς με νύχια και με δόντια να μιμηθείς; Ποιος ο λόγος να νιώθεις απαξίωση γενικά. Το πιο απλό είναι να μην ασχολείσαι. Η κάθε γωνιά του πλανήτη έχει τη δική της γοητεία και τη δική της μοναδική προσωπικότητα και το τι αρέσει ή ταιριάζει στον καθένα είναι εντελώς υποκειμενικό.

Η πτήση Μπαχρέιν-Αθήνα ήταν απολαυστική. Για ένα και μόνο λόγο. Με το που άρχισαν να μπαίνουν οι Έλληνες στο αεροπλάνο, δημιουργήθηκε αυτή η ευχάριστη βαβούρα, που μου είχε ομολογουμένως λείψει. Η λέξη «μ*****» ακούστηκε εντός δεκαλέπτου τουλάχιστον 15 φορές, ακούστηκαν γαργαριστά γέλια, φωνές, αποσκευές που έμπαιναν και έβγαιναν από τις θήκες, σπρωξίματα, νευριασμένα βλέμματα για τη «χαμένη» θέση στο παράθυρο κ.ο.κ. Εντέλει η έκφραση «Ελληνάρας» δεν πρέπει καθ’ οιονδήποτε τρόπο να είναι αρνητική. Ο Ελληνάρας δεν πολυσκοτίζεται, γελάει δυνατά, χαίρεται, φωνάζει, γκρινιάζει, αλλά δεν είναι στερημένος. Το βλέμμα του Έλληνα δεν είναι στερημένο. Το βλέμμα του Έλληνα έχει μια ανεξήγητη και αδιανόητη ταυτόχρονα περηφάνια, είναι λίγο ακατάδεκτο, σπιρτόζικο, σκεπτόμενο, λίγο ειρωνικό, λίγο μπλαζέ. Το αστείο είναι ότι είναι ακούσια έτσι. Βγαίνει από μέσα. Δεν έχει εμφυσηθεί από κανέναν. Είναι… στο DNA και δεν έχει να κάνει με την οικονομική άνεση του καθενός. Η χώρα της ελευθερίας -ΟΚ της ασυδοσίας- είναι πολύ γλυκιά εντέλει. Ο καιρός είναι υπέροχος. Η θάλασσα είναι μοναδική. Ο πολιτισμός είναι ασύλληπτος. Τι κι αν είμαστε το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης; Τι κι αν «τους κουράσαμε»;

Η Μέση Ανατολή θα έχει πάντα τη γοητεία του εξωτικού. Οι φοίνικες, οι κελεμπίες, η μουσική, το φαγητό, οι καμήλες… Αλλά για όποιον αποφασίσει να ζήσει εκεί, θα πρέπει να ξέρει να χειριστεί την έλλειψη ελευθερίας, που στην Ευρώπη και την Αμερική θεωρούμε ως δεδομένη. Και δεν είναι μόνο θέμα θρησκείας. Είναι θέμα νοοτροπίας η καταπίεση. Εξ ου και το αιώνια «πεινασμένο» βλέμμα. Like I said. Τίποτα δεν είναι αναίτιο…

Summer pause…

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Στην Ελλάδα ποτέ δε βαριόμαστε! Είναι αλήθεια. Πάντα κάτι θα συμβαίνει. Έτσι, για να βρισκόμαστε σε εγρήγορση. Θέλουμε, δε θέλουμε. Από τη μία πλευρά είναι αστείο και από την άλλη τραγικό. Από τη μια, δημιουργεί μια αφόρητη αίσθηση κούρασης –οι απεργίες, οι καταστροφές, το μνημόνιο, η ατάκα του Πάγκαλου, τα σαρδάμ του Πρωθυπουργού, το εξυπναδίστικο ύφος του Σαμαρά και ο βαρετός πλέον Τσίπρας με τα παλαιοκομμουνιστικά του- και, από την άλλη, αβάσταχτης αβεβαιότητας, αλλά και τάσεις ναυτίας. Οι Αμερικανοί φίλοι μου με ρωτούν διαρκώς «τι γίνεται εκεί κάτω; ζείτε; υπάρχετε;» και πάντα νιώθω το ίδιο άβολα. Για κάποιον περίεργο λόγο νιώθω ότι οφείλω να απολογηθώ για την εικόνα της Ελλάδας στον κόσμο. Γιατί αν η όλη κατάσταση ήταν «κεκλεισμένων», it would be OK. Αλλά, δεν είναι. Ούτε OK, ούτε κεκλεισμένων.

Ο τελευταίος τραγέλαφος οπτικοποιήθηκε με την εικόνα των ταξιδιωτών που κουβαλούσαν τις βαλίτσες τους στην Αττική Οδό, με 40 βαθμούς Κελσίου, γιατί οι ειδεχθείς ταξιτζήδες αποφάσισαν να κλείσουν τους δρόμους και τα λιμάνια, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Δεν άφηναν τα τουριστικά λεωφορεία να παραλάβουν τουρίστες από τα κρουαζιερόπλοια. Κάποιοι έχασαν τις πτήσεις τους, γιατί προφανώς δεν μπορούσαν να περπατήσουν στο λιοπύρι για να φτάσουν από τον αυτοκινητόδρομο στο αεροδρόμιο. Το κέντρο της Αθήνας μετετράπη πάλι σε θέατρο σκιών. Το Σύνταγμα και οι παρακείμενοι δρόμοι έκλεισαν, με αποτέλεσμα τα διπλά λεωφορεία (με τις φυσούνες), τα τρόλεϊ (!) και ΟΛΑ τα αυτοκίνητα να «διοχετεύονται» μέσω Κολωνακίου. Αυτό κι αν ήταν αστείο. Η οδός Κανάρη και η Πλατεία Φιλικής Εταιρείας, όπως είναι γνωστό, μετά βίας χωρούν από ένα αμάξι σε κάθε λωρίδα. Είναι σίγουρα κωμικό, λοιπόν, να βλέπει κάποιος αυτά τα τεράστια οχήματα να ελίσσονται στους μικροσκοπικούς δρόμους. Είχε πλάκα να παρατηρείς τον κόσμο, Έλληνες και ξένους, να προσπαθούν να καταλάβουν την παράνοια. Την ίδια παράνοια που πρέπει να εξηγήσω κι εγώ στους Αμερικανούς φίλους μου.

Μερικές φορές σε κάποια πράγματα δεν υπάρχει χώρος για σχόλια. Απλά κοιτάς. Χαμογελάς. Προσπερνάς. Αν μπορείς. Αν δεν σε επηρεάζει άμεσα δηλαδή. Η Αθήνα έχει –παρά τα όσα κυκλοφορούν στα media σε όλον τον κόσμο- αρκετούς τουρίστες. Πολλούς Αμερικανούς, Γερμανούς, Κινέζους, Κορεάτες και Γάλλους. Εγώ προσωπικά τους θαυμάζω. Εγώ μπορεί και να μην ερχόμουνα με όλα αυτά που θα έβλεπα στις τηλεοράσεις. Το ΠΑΜΕ που κλείνει τα λιμάνια, οι Αγανακτισμένοι, οι πορείες, ο πετροπόλεμος, τα χημικά, η καταστρεμμένη πόλη, οι παρανοϊκοί ταξιτζήδες, οι φορτηγατζήδες, οι φαρμακοποιοί, whoever. Δεν θα πήγαινα σε μια χώρα που φαίνεται -και technically είναι- προβληματική. Κι όμως! Εκείνοι –όλοι αυτοί που έφυγαν από τη χώρα τους για να έρθουν εδώ να περάσουν καλά- με συγκινούν. Και όταν τύχει να τους πάρουν κάποια street interview, λένε «εντάξει είναι ακριβά, έχετε προβλήματα, αλλά είναι πανέμορφα!». Wow! OK! Όχι ότι δεν ξέρω πως η χώρα μου είναι πανέμορφη. Αλλά όσο όμορφος κι αν είναι ένας τόπος, αν υπάρχει θέμα ταλαιπωρίας ή ακόμα και ασφάλειας, δεν πας. Αλλά εκείνοι είναι ακάθεκτοι.

Ο Έλληνας, από την άλλη, περνάει ένα λίγο περίεργο καλοκαίρι. Κάποιοι προτιμούν να μην πάρουν άδεια. Κάποιοι έχουν πάρει άδεια, αλλά δεν έχουν κανονίσει τίποτα ακόμα. Κάποιοι δε θα κανονίσουν τίποτα, γιατί το budget είναι πολύ περιορισμένο. Κάποιοι είναι ήδη σε διακοπές. Είναι όπως είπαμε την άλλη φορά. Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα κόσμου που ζει μια απόλυτα κανονική ζωή. Σα να μην τρέχει τίποτα. Σίγουρα υπάρχει αυτοσυγκράτηση, αλλά όχι ότι δε θα παίξουν καλοκαιρινές διακοπές. Άλλωστε οι διακοπές δε χρειάζεται να είναι σε 5άστερο, με ιδιωτική πισίνα, αστακούς και beluga. Μπορεί να είναι σε ένα δωμάτιο πλάι στο κύμα. Και δεν πειράζει αν φτιάξεις μια μακαρονάδα μόνος σου το μεσημέρι και δεν την πληρώσεις 8 ευρώ στην ταβέρνα. Δεν πειράζει αν φας στο ταρατσάκι, με ησυχία και θέα το Αιγαίο ή το Ιόνιο. Όλα στο μυαλό είναι άλλωστε…

Η Ελλάδα είναι συνυφασμένη με το καλοκαίρι. Αυτή η αίσθηση της καλοκαιρινής ραστώνης έχει μια ιδιαίτερη υφή εδώ. Μόνο εδώ. Για κάποιον πολύ περίεργο λόγο. Ίσως επειδή όπου κι αν γυρίσεις υπάρχει θάλασσα. Ίσως επειδή η ζέστη σε αποκοιμίζει λίγο και το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να πας σε έναν καφενέ και να ζητήσεις ένα παγωμένο φραπέ. Ας χτυπιέται ο ταξιτζής στο Σύνταγμα. Ο ταξιτζής που κλέβει ανελέητα τον τουρίστα και του παίρνει 60 ευρώ για να τον πάει από την Ομόνοια στο Σύνταγμα. Ο ταξιτζής που κοτσάρει διπλή ταρίφα στις 9 το πρωί. Ο ταρίφας που χρεώνει τη βαλίτσα 2 ευρώ (λες και την κουβαλάει στον ώμο του). Ο ταρίφας που πειράζει το ταξίμετρο για να βγάλει 10 ευρώ παραπάνω (που θα τα πάρει στον τάφο του). Ας χτυπιέται λοιπόν. Είναι το τελευταίο που με απασχολεί. All I want to do is lay back in a café and enjoy my coffee, cookie and ice water!

Πιστεύω πως ο κόσμος λίγο κουράστηκε με τα σενάρια καταστροφολογίας που μας πασάρουν καθημερινά. Το σκηνικό έχει, δε, γίνει λίγο ύποπτο. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας εξαθλιώσουν ψυχικά, έτσι ώστε όταν θα μας πουν ότι έχουν ήδη πουλήσει το Αιγαίο, τα πετρέλαια, τον χρυσό και το φυσικό αέριο, εμείς θα είμαστε σε τέτοια ελεεινή κατάσταση που δυστυχώς δεν θα μπορούμε και δε θα θέλουμε πια να αντιδράσουμε. Εκεί έχω καταλήξει. Αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να περάσει στον Έλληνα αυτό. Ήδη αυτή η «ανακαψίλα» που επικρατούσε πριν 3 εβδομάδες έχει ξεθωριάσει. Κι ας είναι μία στις δύο φράσεις των πολιτικών και των δημοσιογράφων «επιλεκτική χρεωκοπία». Δε νομίζω ότι κανείς έχει καταλάβει αυτό τον γρίφο και είμαι σίγουρη ότι κανείς σχεδόν δεν ενδιαφέρεται κιόλας μεσ’ το καλοκαίρι. Η Βουλή λέει δε θα κάνει διακοπές. Στις 5 Αυγούστου ο ΓΑΠ θα κάνει πάλι διαγγέλματα. Ποιος θα τον παρακολουθήσει δεν ξέρω.

Την προηγούμενη βδομάδα στο ΟΑΚΑ μαζεύτηκε 77.000 κόσμος για να δουν από κοντά και πάλι τους Πυξ Λαξ. «Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα, μη μ’ αφήνεις τώρα, που είναι όλα πιο δύσκολα»… Μια αξέχαστη συναυλία –παρά τα προβληματάκια στον ήχο- στη μνήμη του Μάνου Ξυδούς, που μας «άφησε μόνους» στις 13 Απριλίου του 2010. Sold out συναυλίες όμως ήταν και όλων εκείνων που ήρθαν στην Ελλάδα φέτος το καλοκαίρι. Των 30 seconds to Mars, το «The Wall Live» με τον Roger Waters των Pink Floyd–που ήρθε για 1 και τελικά έκανε 3 εμφανίσεις-, των Bon Jovi και πολλών ακόμα. Το επίσης εντυπωσιακό είναι ότι όλα –μα όλα- τα εισιτήρια για την παράσταση Ριχάρδος ο 3ος στην Επίδαυρο με πρωταγωνιστή τον Kevin Spacey σε σκηνοθεσία Sam Mendes εξαντλήθηκαν εντός 24ώρου!

Θα μου πείτε που κολλάνε όλα αυτά. Όλα κολλάνε. Το καλοκαίρι κανείς απολύτως δεν ασχολείται ούτε με τον ΓΑΠ, ούτε με τον Πάγκαλο, ούτε με τον Τσίπρα, ούτε με τον Σαμαρά, ούτε με την Τρόικα, ούτε με το Μνημόνιο. Όταν μπαίνει ο Ιούλιος, το μυαλό του Έλληνα ταξιδεύει. Μπορεί να είναι στην Αθήνα, αλλά είναι «αλλού». Μπορεί να μην έχει πάει διακοπές, αλλά ταξιδεύει με τη σκέψη. Κάνει βόλτες. Κι ας μην κάτσει σε ταβέρνα. Κάνει το μπάνιο του στην παραλία, στη ψάθα και το καρεκλάκι. Κι ας φέρνει κάτι να τσιμπήσει από το σπίτι. Δεν τον χαλάει. Θα την βρει την άκρη. Αλλά με «εσάς όλους στην Πλατεία Συντάγματος» δε θα ασχοληθεί. Προς το παρόν τουλάχιστον.

Το καλοκαίρι πατάμε pause. Ονειρευόμαστε. Τη θάλασσα, τα τζιτζίκια, τον ήλιο, το κύμα, το μελτέμι, την χρυσή άμμο, τα κρυστάλλινα νερά, το χαμόγελο, τον ελληνικό καφέ στη βεράντα, τη βόλτα κάτω από τον αστρόφωτο ουρανό, το αστέρι που πέφτει, το ολόγιομο φεγγάρι, τις ψαρόβαρκες, τον τηγανιτό γαύρο, τη χωριάτικη, την εφημερίδα την Κυριακή στην παραλία, τα αλμυρίκια, τα βοτσαλάκια, τη ξεκούραση. Σωματική και πνευματική. Αυτό κάνουμε.

Αυτή την περίοδο, «κύριοι» πολιτικοί, δεν ασχολείται κανείς μαζί σας. Κι ας χτυπιέστε στα κανάλια. Κι ας νομίζετε ότι δήθεν είστε στο προσκήνιο επειδή είστε σημαντικοί –εδώ γελάνε. Κανείς δεν ασχολείται με τις βλακώδεις αναλύσεις σας. Στα «κασετοφωνάκια» που παίζετε από τον χειμώνα χάλασε ο ιμάντας. Κι εμείς βλέπουμε μόνο κάτι στόματα να ανοιγοκλείνουν. Give it a rest. Αφήστε μας λίγο να πάρουμε ανάσα…

Γράμμα από τη Σέριφο

«Μπροστά στη ράχη της Σέριφος, όταν ανεβαίνει ο ήλιος, τα πυροβόλα όλων των μεγάλων κοσμοθεωριών παθαίνουν αφλογιστία. Ο νους ξεπερνιέται από μερικά κύματα και λίγες πέτρες - κάτι παράλογο ίσως, παρ' όλα αυτά ικανό να φέρνει τον άνθρωπο στις πραγματικές του διαστάσεις. Επειδή, τι άλλο θα του ήτανε πιο χρήσιμο για να ζήσει; Αν του αρέσει να ξεκινά λάθος, είναι γιατί δεν θέλει ν' ακούσει. Ερήμην του το Αιγαίο λέει και ξαναλέει, εδώ και χιλιάδες χρόνια, με το στόμα του φλοίσβου, σ' ένα μήκος ακτών απέραντο: αυτός είσαι!»

Οδυσσέας Ελύτης

Την ώρα που θα δημοσιεύονται αυτές οι γραμμές, ο κυκλαδίτικος ήλιος θα μου χαϊδεύει το πρόσωπο και η θαλασσινή αύρα θα κάνει τα αλμυρίκια να χορεύουν πλάι στα σμαραγδένια νερά. Η Σέριφος είναι για μένα τα τελευταία 10 χρόνια ένα παραδεισένιο καταφύγιο ηρεμίας, απόλυτης χαλάρωσης και ευεξίας μυαλού και σώματος. Είναι το νησί που σκέφτομαι κατά τις μελαγχολικές και βροχερές νύχτες του χειμώνα και με κάνει να χαμογελώ. Μόνο με τη σκέψη… ότι σε λίγους μήνες θα βρίσκομαι και πάλι εκεί. Είναι το νησί που δεν έχει τίποτα και που όμως έχει τα πάντα. Τα δικά μου «πάντα». Κάποιος κάποτε μου είχε πει ότι μετά από δύο εβδομάδες διακοπών αδειάζει τελείως το κεφάλι. Και είναι αλήθεια. Αλλά είναι κάτι που μου συμβαίνει μόνο εκεί. Το επίπεδο των σκέψεων και των συνειρμών κατεβαίνει τόσο δραματικά, που πρέπει να καταβάλλω ιδιαίτερη προσπάθεια για να αναλογιστώ κάποιον ή κάτι. Εις μάτην…

Τα δικά μου «πάντα». Ένα παραδοσιακά κυκλαδίτικο κτίσμα. Πάλλευκο με μπλε παράθυρα. Ένας πεντακάθαρος βυθός με χρυσή άμμο. Αλμυρίκια ως το κύμα. Ανάλαφρη διάθεση. Χωρίς δήθεν. Χωρίς στήσιμο. Εκεί που θα χαμογελάσουν όταν καθίσω. Εκεί που νιώθω οικεία. Εκεί που φυσούν ανελέητα τα μελτέμια. Εκεί που το τοπίο είναι γυμνό. Χωρίς πράσινο και φιοριτούρες. Έτσι, ξερό. Άγονο. Χωρίς φτιασίδια. Ειλικρινές. Να σε κοιτά στα μάτια. Και να σου λέει «Εγώ αυτό είμαι. Αν θες, αγάπησε με έτσι, γιατί δεν έχω να προσφέρω κάτι άλλο». Έτσι σε κοιτά η Σέριφος. Στα μάτια. Δεν κρύβεται πίσω από πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες, μπαρ με πορτιέρηδες, γκουρμέ εστιατόρια και κράτηση ξαπλώστρας με 100 ευρώ την ημέρα.

Είναι το νησί με τις 72 δαντελωτές παραλίες, που θα κάτσεις στην άμμο με την ψάθα. Είναι το νησί με τα μπαράκια που έχουν αιώρες πλάι στο κύμα και εσύ χαζεύεις τα αστέρια και τις ψαρόβαρκες που ταλαντεύονται, κάνοντας εκείνον τον υπέροχο νανουριστικό ήχο. Είναι το νησί με την πιο όμορφη χώρα των Κυκλάδων. Εκείνη που μοιάζει σα μέδουσα, έχοντας απλώσει τα πλοκάμια της στον λόφο. Εκείνη με την όμορφη πλατεία και το καφέ του Στράτου. Είναι το νησί που κουβαλά μια ιδιαίτερη ιστορία και παρελθόν. Είναι το νησί για το οποίο λέγεται πως το υπέδαφος διασχίζεται από άκρη ως άκρη από υπόγειες σπηλιές με κοιτάσματα αιματίτη, μαγνητίτη, σίδερου, χαλκού και χρυσού, ακόμα και τώρα. Είναι το νησί με την περίεργη, απόκοσμη, μυστηριώδη αύρα, που αν είσαι δεκτικός, σε κυριεύει και δεν σ’ αφήνει να φύγεις. Ούτε να την λησμονήσεις.

Την ώρα που το καράβι στρίβει στο απάνεμο συνήθως λιμάνι, είναι η στιγμή της απόλυτης ευτυχίας. Ίσως είναι και κάτι που δεν εξηγείται με λέξεις. Είναι σαν την αγκαλιά ενός φίλου από τα παλιά. Που σε καλωσορίζει. Που σου χαμογελά. Που σου απλώνει το χέρι. Εκείνου που έχει μοιραστεί μαζί σου μυστικά και σου χει πει να τα φυλάξεις για σένα. Εκείνου που σου έχει πει αστεία, όταν ήσουν στεναχωρημένος. Εκείνου που χάρηκε με τη χαρά σου. Είναι ένα απάνεμο κρησφύγετο, πανέμορφο, γραφικό και ζεστό. Ένας και μοναδικός παραλιακός δρόμος, με μικρά μπαράκια, ταβερνούλες στο κύμα και μικρά ξενοδοχεία στη σειρά. Και στο βάθος μια τεράστια κρυστάλλινη παραλία. Η πιο ωραία θέα είναι όταν βουτήξεις και γυρίσεις προς την στεριά, για να αντικρίσεις τη Χώρα. Το πρωί. Το απομεσήμερο. Το ηλιοβασίλεμα. Και τα άγρια γύρω βουνά. Με τα διάσπαρτα λευκά σπιτάκια. Κάποτε –όχι πριν πολλά χρόνια- ο παραλιακός δρόμος ήταν ακόμα χωμάτινος. Ίσως ήταν πιο όμορφα τότε.

Απομεσήμερο στο Γάνεμα. Αγαπημένη παραλία. Ένας υπέροχος κολπίσκος και μια μεγάλη ακτή με χρυσόμαυρη άμμο και τεράστια μαύρα βότσαλα. Λεία. Πανέμορφα. Η πιο ωραία θέση είναι κάπου στη μέση. Μέχρι εκεί που βαριούνται να περπατήσουν οι άλλοι. Και η πιο ωραία ώρα είναι στις 9.30 το πρωί, όταν δεν είναι κανείς. Όταν νιώθεις ότι το απέραντο αιγαιοπελαγίτικο γαλάζιο είναι δικό σου. Μόνο δικό σου. Και η θάλασσα δική σου είναι. Και δεν σε ενοχλεί κανείς. Και δεν ακούς κανέναν. Παρά μόνο κάτι περίεργους ήχους όταν βουτάς στα γαλαζοπράσινα νερά. Είναι εκεί που τα ψάρια δεν είναι και πολύ συνηθισμένα στην ανθρώπινη εισβολή και απλά βλέπουν κάτι μεγάλο για τροφή. Και τίποτα. Για μίλια μακριά δεν βλέπεις τίποτα. Παρά μόνο ουρανό και θάλασσα που σε κάποιο σημείο γίνονται ένα. Και κάπου εκεί είναι που απορείς. Με την απίστευτη ομορφιά που απλώνεται μπροστά σου. Και υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι δεν μπορείς να αντέξεις αυτή την αδιανόητη αίσθηση ελευθερίας, που σου χαρίζει ένας τόπος τόσο μοναδικός.

Η περασμένη βδομάδα ήταν πολύ δύσκολη. Αυτή η ανελέητη βία που ζήσαμε –κάποιοι από κοντά και κάποιοι από τις τηλεοράσεις- ήταν εφιαλτική. Ακόμα σκέφτομαι τις εικόνες με τους κουκουλοφόρους να σπάνε τα μάρμαρα, τις βιτρίνες και τα μαγαζιά και τους αστυνομικούς να χτυπάνε με τα γκλοπ τους πολίτες και να εκτοξεύουν αδιανόητες ποσότητες χημικών. Την όψη της πλατείας Συντάγματος και της ολικής καταστροφής που υπέστη επί δύο ημέρες. Ακόμα σκέφτομαι πόσο ντράπηκα, εγώ η ίδια, από την εικόνα αυτή της Ελλάδας. Και έναν καημένο, εξωγήινο πρωθυπουργό να λέει «ξέρω ότι κάποιοι διαμαρτύρονται αυτή την ώρα εκεί έξω»… Την ώρα που μαινόταν ένας πόλεμος παραλογισμού, μόλις μερικά μέτρα από τη Βουλή. Δε θα ξεχάσω τα ματωμένα κεφάλια κάποιων ηλικιωμένων. Τα βουρκωμένα μάτια ενός φρουρού στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Δε θα ξεχάσω τις φωτιές μπροστά από το Χίλτον και τους τουρίστες να προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς γίνεται. Ντροπή. Πραγματική ντροπή.

Κι όμως. Φτάνει ένα σημείο, πέραν του οποίου μπουχτίζεις. Λες «δεν μπορώ άλλο». «Δεν αντέχω άλλο. Τη μιζέρια. Την καταστροφολογία. Τον Παπανδρέου. Τον Πάγκαλο. Το ΔΝΤ. Την Τρόικα. Τα λεφτά που δεν υπάρχουν. Το ξεπούλημα.» Δε θέλω να πέσω σε κατάθλιψη. Αρνούμαι να υποκύψω σε αυτό το ελεεινό συναίσθημα απαισιοδοξίας και απελπισίας, στο οποίο προσπαθούν να μας βυθίσουν. Αρνούμαι να φυλάω τα χρήματά μου μπας και… Αντιστέκομαι στη μιζέρια.

Με τα χέρια ανοιχτά επιπλέω στα καταπράσινα, δροσερά νερά. Και κλείνω τα μάτια. Ο ήλιος καίει κι εγώ έχω ξεχάσει. Η θάλασσα με χαϊδεύει και με νανουρίζει. Είναι αυτή η αίσθηση του natural high. Δε θέλω να ακουμπήσω τα πόδια στον βυθό. Θέλω να συνεχίσω να επιπλέω. Χωρίς να κουνιέμαι. Να αφεθώ στο ελαφρύ κυματάκι και στο ανεπαίσθητο ρεύμα που με τραβά προς τα μέσα. Το κεφάλι έχει αδειάσει. Έχει παραλύσει. Numb. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Τίποτα δε με προβληματίζει πλέον. Τίποτα. Υπάρχει ένα κενό σκέψης και μνήμης. Ούτε εσύ είσαι εκεί. Και πίστεψέ με θα ήθελες να ήσουν. Αλλά το ρεύμα σε έχει ήδη παρασύρει πιο βαθιά και δε θα κάνω προσπάθεια να σε προσεγγίσω. Δεν υπάρχει άλλωστε λόγος. Θα ευχηθώ να γίνεις σαν εκείνα τα μπουκάλια που ταξιδεύουν χιλιάδες μίλια, πριν ξεβρασθούν σε μια εξωτική ακτή. Εκείνα που έχουν τον χάρτη ενός κρυμμένου θησαυρού. Μεταφορικού ή κυριολεκτικού. Εκείνα που μεταφέρουν ένα μοναδικό μήνυμα, που καρμικά θα προσεγγίσει μόνο εκείνον που είναι γραφτό να προσεγγίσει.

Η αύρα της Σερίφου είναι μαγική. Σε μαγνητίζει. Σου τραβά τις σκέψεις. Σε ηρεμεί. Σε αποστασιοποιεί. Σε βυθίζει σε έναν πολυπόθητο λήθαργο. Σα μέθη, χωρίς αλκοόλ. Δοκίμασε τη θάλασσα. Αφουγκράσου τον άνεμο. Άγγιξε την πέτρα… Δεν υπάρχει περίπτωση να μην το νιώσεις!

Ουδέν μονιμότερον του Μεσοπρόθεσμου

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Χθες, Τρίτη 28 Ιουνίου, για άλλη μια φορά το κέντρο της Αθήνας έγινε πεδίο μάχης (κλισέ φράση, αλλά αντικατοπτρίζει πλήρως την πραγματικότητα). Βασικά, αν το καλοσκεφτούμε, η κατάσταση αυτή έχει γίνει βαρετή και απείρως κουραστική. Οι αγανακτισμένοι, οι κουκουλοφόροι, τα ΜΑΤ, ο πετροπόλεμος, τα μέτρα που ανακοινώνονται, τα μέτρα που εφαρμόζονται κι ας μην έχουν ανακοινωθεί, οι δηλώσεις των 300, οι δήθεν διενέξεις, τα τανκς του Πάγκαλου (?), ο Βενιζέλος ως νέος τσάρος, η συναίνεση, το δήθεν (δηλαδή αυτό που θα διαρκέσει μέχρι το 2015) Μεσοπρόθεσμο (που αποτελεί και τη νέα λέξη που έγινε της μόδας).

Τι σημαίνει Μεσοπρόθεσμο. Παρεμβάσεις ύψους 28 δισεκατομμυρίων ευρώ, για τα οικονομικά έτη από το 2011 μέχρι και το 2015. Δηλαδή, εξορθολογισμός μισθολογικών δαπανών, μειώσεις λειτουργικών δαπανών, καταργήσεις και συγχωνεύσεις δημοσίων οργανισμών, αναδιοργάνωση των ΔΕΚΟ, μειώσεις στις δαπάνες για την Παιδεία, την Άμυνα και την Υγεία, αλλά και νέα φορολογικά μέτρα.

Ο Όλι Ρεν, με αυστηρότατες δηλώσεις, υπογράμμισε ότι αν δεν ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, η Ελλάδα ουσιαστικά θα κηρύξει πτώχευση, αφού σε πρακτικό επίπεδο δε θα εκταμιευθεί η 5η δόση και τουτέστιν θα πραγματοποιηθεί στάση πληρωμών μισθών και συντάξεων. Και επίσης ότι δεν υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο. Βέβαια πολλοί είναι οι πολιτικοί που υποστηρίζουν ότι αυτή ακριβώς η έλλειψη εναλλακτικής λύσης και ο φόβος της κήρυξης πτώχευσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο εκβιασμού της Ευρώπης, για την εξεύρεση μέσης λύσης.

Εντωμεταξύ η χώρα βρίσκεται υπό κλοιό ασφυκτικών απεργιών. Η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα ανά δίωρα, κάθε μέρα –που σημαίνει ότι δε μπορούμε ούτε να δουλέψουμε · ούτε εμείς, ούτε τα καταστήματα, οι τράπεζες κ.ο.κ. Τα καράβια για 3 συνεχόμενες ημέρες είναι δεμένα στα λιμάνια της χώρας, που σημαίνει προφανώς ότι εν μέσω θέρους πάλι ταλαιπωρούνται οι ταξιδιώτες, Έλληνες και ξένοι. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ είναι σε 24ωρες απεργίες, που συνεπάγεται πλήρη παράλυση του δημόσιου τομέα και των συγκοινωνιών. Εντωμεταξύ τα εμπορικά επιμελητήρια ετοιμάζονται για αγωγές, κατά της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, αφού η ζημιά που υπόκεινται τα μαγαζιά –και μάλιστα σε τέτοιους καιρούς- είναι για μερικούς ανυπολόγιστη. Με λίγα λόγια, φαγωνόμαστε και μεταξύ μας. Το οποίο είναι λογικό. Αλλά ίσως είναι και κάτι που επιδιώκουν. Το ποιοι, το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά.

Αυτή τη στιγμή (Τετάρτη 29/06/2011) η λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου είναι αποκλεισμένη. Όπως είναι και το Σύνταγμα και η Λεωφόρος Αμαλίας. Φωτιές καίνε απέναντι από το Καλλιμάρμαρο –ελπίζουμε ότι δε θα μπουν μέσα για να σπάσουν τα μάρμαρα, τα οποία εν συνεχεία να χρησιμοποιήσουν για όπλα. Μερική ρίψη χημικών έκανε η Αστυνομία, κάνοντας τους προσυγκεντρωμένους στην συγκεκριμένη περιοχή να κινηθούν προς το Σύνταγμα. Χθες (Τρίτη) περίπου 300 ήταν οι τραυματίες, ενώ εντύπωση έκανε ένα συγκεκριμένο συμβάν. Από την έκρηξη μιας χειροβομβίδας κρότου-λάμψης, ένας πολίτης έχασε το δάχτυλό του. Όταν έγινε αντιληπτό, ξαφνικά σταμάτησαν όλοι –ΜΑΤ, πολίτες και κουκουλοφόροι- και άρχισαν να ψάχνουν για το χαμένο δάχτυλο, με φακούς και αναπτήρες, καθότι ήταν νύχτα. Όταν το δάχτυλο βρέθηκε, αυτόματα όλοι μαζί ξαναξεκίνησαν τις μάχες.

Χθες το βράδυ την παράσταση στη Βουλή έκλεψε η Βάσω Παπανδρέου, η οποία και είπε ότι θα ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο γιατί προτιμά –λέει- το μαχαίρι από το πιστόλι. Εννοώντας ουσιαστικά ότι είτε ψηφιστεί είτε όχι, το αποτέλεσμα θα είναι εξίσου καταστροφικό για τους πολίτες και για τη χώρα. Η Αριστερά δήλωσε ότι θα το καταψηφίσει. Η Δημοκρατική Συμμαχία θα ψηφίσει κατά συνείδηση και ο Σαμαράς έχει δηλώσει από μέρες ότι δεν πρόκειται να το υπερψηφίσει, γιατί είναι άδικο για την κοινωνία και αναποτελεσματικό για την οικονομία. Αναμένουμε λοιπόν την ψήφο, που θα πραγματοποιηθεί στις 2 το μεσημέρι.

Εντωμεταξύ, ολοένα και περισσότεροι συγκεντρώνονται στην Πλατεία Συντάγματος από διάφορα μέρη της Αθήνας –όπου πραγματοποιούνται προσυγκεντρώσεις. Ενώ για τις 5 Ιουλίου κανονίζεται συγκέντρωση και των ελεύθερων επαγγελματιών, οι οποίοι θα διαμαρτυρηθούν για τα άδικα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου, που τους βάζουν όλους στο ίδιο τσουβάλι. Τον μεγαλογιατρό του Κολωνακίου και της Κηφισιάς με τον περιπτερούχο της Πλατείας Βάθης.

Στην Wall Street Journal χθες η Ελλάδα είχε βγει στις Μικρές Αγγελίες. Οι πανέξυπνοι Αμερικάνοι είχαν βάλει πινέζες σε παραλίες και περιοχές που θα μπορούσαν να είναι προς πώληση. Και οι Πορτογάλοι βγήκαν χθες και δια μέσου της κυβέρνησής τους δήλωσαν ότι θα λάβουν πολύ πιο σκληρά μέτρα από αυτά που θα τους επιβάλλει η Τρόικα, για να δείξουν ότι δουλεύουν γρήγορα και σοβαρά. Βέβαια πολύ μεταξύ μας, τους Πορτογάλους τους παίρνει να εφαρμόσουν πιο σκληρά μέτρα, αφού το κόστος ζωής εκεί είναι απείρως (και όταν λέω απείρως, το εννοώ) χαμηλότερο από αυτό της Ελλάδας. Εδώ αν συνεχίσουν να κόβουν μισθούς και επιβάλλουν νέα φορολογία, θα αρχίσουμε ο ένας να τρώει τις σάρκες του άλλου. Χωρίς υπερβολή.

Γίνεται αντιληπτό ότι η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να κοντρολάρει ούτε τα εγχώρια, ούτε τα διεθνή Μέσα, καθώς όλος ο κόσμος πιστεύει ότι η Ελλάδα είναι ήδη διαλυμένη. Και φυσικά όλη η ιστορία ξεκίνησε με τα καραγκιοζιλίκια του πρωθυπουργού στις αρχές –και όχι μόνο- της περασμένης χρονιάς, όταν γύριζε ανά τον κόσμο –στην κυριολεξία- και περιλαλούσε ότι είμαστε τεμπέληδες, ότι δεν υπάρχει σωτηρία, ότι η κατάσταση δεν σώζεται κ.ο.κ. Αφού, λοιπόν, κατάφερε να μας βάλει στο διεθνές στόχαστρο, τώρα δεν κάνει καν προσπάθεια να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Το αστείο είναι ότι πολλές χώρες είναι σε χειρότερη μοίρα από εμάς, όσον αφορά τα ελλείμματα -τα δημοσιονομικά και του προϋπολογισμού-, αλλά καμία από αυτές δεν έχει στοχοποιηθεί έτσι σφόδρα. Αυτό σίγουρα μας βάζει ή τουλάχιστον πρέπει να μας βάλει σε υποψία.

Τι γίνεται τώρα, θα αναρωτηθεί κάποιος. Αν μεν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο, η Ελλάδα σίγουρα βαδίζει γρήγορα και αδιαμφισβήτητα στο κενό. Καθότι τα νοικοκυριά δεν πρόκειται να τα βγάλουν πέρα. Σε καμία των περιπτώσεων. Αν δεν ψηφιστεί, η Ελλάδα θα μπει σε καραντίνα –όπως λέγεται-, για να αποφευχθεί η εξάπλωση της καταστροφής στις διεθνείς αγορές. Δεν ξέρω πρακτικά τι σημαίνει αυτό. Δεν μπορώ πάντως να φανταστώ ότι θα μας αφήσουν στο έλεος της μοίρας μας. Από την άλλη δεν ξέρω, μήπως και αυτό είναι το καλύτερο. Γιατί αν δεν πιάσεις πάτο, δεν πρόκειται και να ανέβεις. Όσο, δε, προσφέρουν δάνεια, τόσο θα μεγαλώνει το χρέος απέναντι στο ΔΝΤ και την Ευρώπη και βάσει της μέχρι τώρα εμπειρίας απλά θα συνεχίσει ο φαύλος αυτός κύκλος. Έλλειψη ανάπτυξης, μεγαλύτερο χρέος, ανεργία. Το γνωστό τρίπτυχο δηλαδή.

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι χωρισμένη στα 3. Οι αγανακτισμένοι είναι στο Σύνταγμα και σύμφωνα με αυτούς που έχουν κατέβει, λίγοι είναι οι συμμετέχοντες που πραγματικά έχουν οικονομικό πρόβλημα. Κάτι το οποίο είναι ολίγον οξύμωρο. Από την άλλη, υπάρχει η μερίδα του κόσμου –και είναι μεγάλη- που πηγαίνει κανονικά στις δουλειές τους, ζώντας φυσικά με τον φόβο του αύριο, αλλά και ταυτόχρονα καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια να ζήσει τη ζωή του κανονικά. Η τρίτη μερίδα του κόσμου απαρτίζεται από εκείνους, που από ότι φαίνεται δεν τους ενδιαφέρει καθόλου τι συμβαίνει στη χώρα, γιατί ξέρουν πως ό,τι και να γίνει θα καταφέρουν να επιβιώσουν, με πιο πιθανή λύση τη «διαφυγή» -με την καλή έννοια- στο εξωτερικό.

Bottom line, δεν πιστεύω ότι η κυβέρνηση –ή η αντιπολίτευση for what matters- αυτή τη στιγμή είναι σε θέση να σώσει τη χώρα ή να κοντρολάρει την κατάσταση. Το Μεσοπρόθεσμο πρέπει αναγκαστικά να ψηφιστεί, για να πάρουμε την 5η δόση και από εκεί και πέρα να γίνει τουλάχιστον μια προσπάθεια να μειωθεί η ταχύτητα προς την κατηφόρα. Μια ενδεχόμενη στάση πληρωμών, μια κήρυξη πτώχευσης και μια πιθανή έξοδος από την ευρωζώνη θα ήταν άμεσα καταστροφικά για τη χώρα μας. Η οποιαδήποτε, δε, λύση –είτε μεσοπρόθεσμη είτε μακροπρόθεσμη- δεν πρόκειται να αποφέρει άμεσα αποτελέσματα, καθώς ο αντίκτυπος των μέτρων δε θα φανεί αυτοστιγμής.

Σε μερικές μόνο ώρες θα ξέρουμε την ταχύτητα της κατηφόρας…

15 Ιουνίου 2011

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Ζήσαμε μια πολύ περίεργη εβδομάδα. Ως χώρα, ως πολίτες και ως οντότητα στον διεθνή χάρτη. Το αστείο είναι ότι δε νομίζω να κατάλαβαν πολλοί τι ακριβώς έγινε και βάζω στοίχημα ότι ακόμα ούτε και άνθρωποι εντός της κυβέρνησης κατάλαβαν ή γνώριζαν τι έγινε. Η 15η Ιουνίου είχε κηρυχτεί ως ημέρα πανελλαδικής απεργίας –η οποία περιελάμβανε και τους δημοσιογράφους. Η απεργία όμως των τελευταίων ανεστάλη γύρω στις 12 το μεσημέρι, λόγω της έκτακτης επικαιρότητας.

Η ημέρα ξεκίνησε με τη γνωστή συγκέντρωση των Αγανακτισμένων στην Πλατεία Συντάγματος. Όμως σύντομα –λες και δεν το περιμέναμε να γίνει- εμφανίστηκαν οι γνωστοί-άγνωστοι, που άρχισαν και πάλι τον πόλεμο με τα ΜΑΤ, τις τράπεζες, τα παρακείμενα υπουργεία και ξενοδοχεία, καθώς και με τις βιτρίνες των κοντινών καταστημάτων. Περίπου εκείνη τη χρονική στιγμή ανεστάλη και η απεργία των ΜΜΕ και πλέον μπορούσαμε όλοι να δούμε τι ακριβώς ελάμβανε χώρα στο Σύνταγμα.

Κατόπιν, είδαμε να κυκλοφορούν διαδικτυακά βίντεο με κουκουλοφόρους που έβγαιναν από κλούβες της αστυνομίας, αλλά και κάποιον ένστολο που μετέφερε καδρόνια εντός του Εθνικού Κήπου. Ο Αρχηγός της Αστυνομίας υποστήριξε ότι ήταν κάποιος αλλοδαπός, ο οποίος είχε πληρωθεί για να προμηθεύσει τους κουκουλοφόρους με καδρόνια. Δε ξέρω πια που κρύβεται η αλήθεια και που είναι το ψέμα. Αυτό όμως για το οποίο είμαι απόλυτα σίγουρη είναι ότι όποιος πιστεύει πως οι κουκουλοφόροι δρουν αυτόνομα είναι αφελής και αλαφροΐσκιωτος. Οι γνωστοί-άγνωστοι είναι πολύ-πολύ γνωστοί, βαλτοί και φυσικά κατευθυνόμενοι. Αυτοί που τους κατεύθυναν νόμιζαν ότι έτσι θα «σπάσει» ο κόσμος στο Σύνταγμα. Το κόλπο όμως δεν έπιασε. Ο κόσμος ήταν εκείνος που τους έδιωξε. Ο κόσμος ήταν εκείνος που κατόπιν καθάρισε την πλατεία από τα μπουκάλια, τα καδρόνια και τα μάρμαρα, για να επανέλθει μέχρι αργά το βράδυ και πάλι μπροστά στη Βουλή.

Κατόπιν είδαμε τη «ζεστή» υποδοχή που επεφύλαξε ο κόσμος στις υπουργικές λιμουζίνες, με κατεύθυνση τη Βουλή. Με νεράντζια, μπουκάλια και ανοιχτές παλάμες. Η Αθήνα όμως ήταν φρούριο εκείνη την ημέρα. Ακόμη πολλοί αναρωτιούνται που βρέθηκαν όλοι αυτοί οι εκατοντάδες αστυνομικοί, που φύλασσαν το κέντρο της πόλης. Δεν άλλαξε βέβαια τίποτα. Και φυσικά ο κόσμος δεν είχε άδικο, με αυτή τη γελοία εικόνα που παρουσιάζουν πλέον όλα τα κόμματα και όλοι μηδενός εξαιρουμένου οι πολιτικοί. Η μεν αριστερά δήθεν δε συμμετέχει σε καμία συζήτηση. Ο Σαμαράς ονειρεύεται την πρωθυπουργία, αλλά ξέρουμε όλοι πολλοί καλά από το παρελθόν του ότι θα ήταν πολύ επικίνδυνος για κάτι τέτοιο. Και ο Παπανδρέου, ένα αναποφάσιστο έρμαιο.

Και κάπου εκεί χάσαμε τη μπάλα –λαϊκιστί. Κάπου εκεί δεν καταλάβαμε και πολύ καλά τι έγινε, αφού ξαφνικά ετέθη θέμα εκλογών. Ξαφνικά ετέθη θέμα ανασχηματισμού. Ξαφνικά κυκλοφόρησε η περίπτωση κυβέρνησης εθνικής ενότητας –μετά από πρόταση της Αντιπολίτευσης-, η οποία δεν θα είναι υπό τον Γιώργο Παπανδρέου. Δήθεν ακούσαμε ότι ο Πρωθυπουργός δεν ενδιαφέρεται για την «καρέκλα». Ξαφνικά μάθαμε για χρεωκοπία τον Ιούλιο. Ξαφνικά μάθαμε ότι υπάρχουν λεφτά μόνο για 15 μέρες και ότι σύντομα θα κηρυχτεί στάση πληρωμών στο Δημόσιο. Και εξίσου «ξαφνικά» βγήκε ο Πρωθυπουργός και μας ενημέρωσε ότι θα προχωρήσει σε σφοδρό ανασχηματισμό με λιτό σχήμα και κατόπιν ο Παπακωνσταντίνου, που υποστήριξε ότι όλα όσα ακούγονται είναι στη σφαίρα –λέει- της δημοσιογραφικής φαντασίας. Αλλά μετά από λίγο άρχισαν οι παραιτήσεις –πρώτα του Φλωρίδη και κατόπιν του Νασιώκα-, ενώ η ανεξαρτητοποίηση Λιάνη είχε προηγηθεί. Ενώ μετά άρχισαν όλοι να βγαίνουν και να κάνουν κάτι ακατάληπτες δηλώσεις, λες και μας ενδιέφερε το «μακρύ και το κοντό» του καθενός.

Και ο κόσμος απόρησε δικαίως. Ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν τελικά –επί συνόλω; Τι γελοία εικόνα είναι αυτή που βλέπουμε; Με εκβιασμούς, πολιτικά παιχνίδια, κρυφές συνεννοήσεις και προσυνεννοημένες και προγραμματισμένες κινήσεις; Γιατί δε νομίζω πως πιστεύει κανείς ότι όλα αυτά που έγιναν ήταν τυχαία. Ούτε το timing, ούτε οι ίδιες οι κινήσεις. Όλες οι κινήσεις. Η δήθεν προθυμία για απομάκρυνση από την πρωθυπουργία. Η δήθεν ενότητα και η συνεννόηση. Αλλά κατόπιν η ανάκληση των λεχθέντων. Ωραία εικόνα. Και δεν μιλώ για την εικόνα μας στο εξωτερικό. Αυτή την έχουμε χάσει προ πολλού. Μιλώ για την εικόνα ενός πρωθυπουργού και μιας ελεχθείσας κυβέρνησης απέναντι στον κόσμο.

Μα πραγματικά είναι δυνατόν να έφευγε ο ΓΑΠ από την πρωθυπουργία; Είναι δυνατόν στην Ελλάδα να σχηματιζόταν κυβέρνηση ενότητας; Υπήρχε περίπτωση να βρεθεί λύση την οποία να σεβαστούμε όλοι; Μα φυσικά και όχι. Οι πολιτικοί αρχηγοί ζητούν εκλογές. Μα τι άλλο θα ζητούσαν; Η καρέκλα μας καίει. Ενδιαφέρεται για εμάς κανείς; Και όσο λένε ότι τους καίει το μέλλον της Ελλάδας, τόσο πιο ανόητοι φαίνονται και τόσο πιο δύσπιστοι γινόμαστε εμείς.

Την επομένη μέρα –Σάββατο- ανακοινώθηκε ο περιβόητος –για να μην πω διαβόητος- ανασχηματισμός, που μόνο ανασχηματισμός δεν ήταν. Ήταν ακριβώς τα ίδια πρόσωπα με άλλα ρούχα. Ιδιαίτερα λιτό το σχήμα… Μόλις 8 λιγότεροι υπουργοί και ένα σωρό υφυπουργοί σε κάθε υπουργείο. Α! Και να μην ξεχνάμε. Τώρα η Ελλάδα διαθέτει πλέον 2 αντιπροέδρους –που κάνουν περίπου για 4. Ναι, το ξέρω. Ίσως και να είναι καυστικό το σχόλιο. Αλλά μήπως δεν είναι αλήθεια; Ένας πολιτικός πρέπει να είναι και να φαίνεται εγκρατής. Εγκρατής. Και εμείς στα συγκεκριμένα πρόσωπα δεν βλέπουμε απολύτως καμία εγκράτεια. Ο κύριος Πάγκαλος ιδιαιτέρως είναι ΚΑΙ λαλίστατος. Τουλάχιστον ο Ευάγγελος έχει ευφράδεια λόγου και σίγουρα φαίνεται κομμάτι πιο σοβαρός.

Και αναρωτιόμαστε. Για πολλά πράγματα πλέον. Όπως για το που ακριβώς κολλάει ο Παπακωνσταντίνου στο Υπουργείο Περιβάλλοντος. Γιατί ο Πάγκαλος –γνωστό βαρίδι για την κυβέρνηση- παρέμεινε στο κυβερνητικό σχήμα; Ο Γερουλάνος τι ακριβώς έχει προσφέρει στον τουρισμό, ώστε να παραμείνει στη θέση του; Ο Ραγκούσης πως την πάτησε έτσι; Επίσης αναρωτιόμαστε για το τι ακριβώς ελέχθη μεταξύ Σαμαρά και ΓΑΠ, έτσι ώστε να οδηγηθούμε στο ναυάγιο μιας Ενότητας που δεν επετεύχθη ποτέ; Και αναρωτιόμαστε τι ακριβώς θέλει να πετύχει ο ΓΑΠ, πέραν από μερικούς ακόμα μήνες στην εξουσία. Γιατί ας μη γελιόμαστε. Εκλογές δε θα κέρδιζε. Όχι ότι αν ήταν στο χέρι του κόσμου, θα κέρδιζε ο Σαμαράς. Αν ήταν στο χέρι μας, κανένας από δαύτους δε θα περνούσε το κατώφλι της Βουλής. Θα μου πείτε δικαίως «κάποιος δεν πρέπει να κυβερνήσει;». «Une société à la dérive», όπως είπε και ο Κορνήλιος Καστοριάδης ή με άλλα λόγια «Ακυβέρνητη Κοινωνία» -εξαιρετικό ανάγνωσμα που κυκλοφόρησε και στα Ελληνικά από τις Εκδόσεις Ευρασία, à propos.

Εμάς, λοιπόν, που μας αφήνει όλο αυτό το –ας μου επιτραπεί η έκφραση- καραγκιοζιλίκι; Γιατί για κάτι τέτοιο πρόκειται. Ενότητα, μετά όχι, παραιτήσεις, δηλώσεις, συναντήσεις στο Σούνιο –Νίκος Παπανδρέου, Σιφουνάκης, ΓΑΠ και Πάγκαλος- δήθεν σφοδροί ανασχηματισμοί, δήθεν λιτά σχήματα και ένα μεσοπρόθεσμο που αν δν ψηφιστεί τον βγάζουμε, δεν τον βγάζουμε τον Ιούλιο. Εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Να μην το πάρουμε στα σοβαρά, γιατί αν το πάρουμε, θα καταλήξουμε όλοι μαζί στο Δαφνί; Να μεταναστεύσουμε όλοι μαζί στην Αυστραλία; Να μπουκάρουμε στη Βουλή και όποιον πάρει ο χάρος; Τι; Που να στραφούμε για ένα ψήγμα αισιοδοξίας; Σε ποιον να στραφούμε για να μας πει έναν λόγο που θα μας κάνει πιο σίγουρους για το μέλλον; Τέτοια απαξίωση απέναντι σε πολιτικά πρόσωπα πρώτη φορά νομίζω βιώνει η χώρα. Όπως και πιστεύω είναι η πρώτη φορά στα διεθνή χρονικά, που μια κυβέρνηση αναιρεί εαυτόν εντός λίγων ωρών. Φεύγω, δε φεύγω. Παίζω, δεν παίζω. Κι εμείς πιόνια. Σε ένα παιχνίδι σκακιού, που δυστυχώς ξέρουμε ότι έχει χαθεί.



Η φιλοδοξία της καρέκλας

Αμφιβάλω αν εντέλει κατάλαβε κανείς τι έγινε χθες. Ξαφνικά ετέθη θέμα εκλογών. Ξαφνικά ετέθη θέμα ανασχηματισμού. Ξαφνικά κυκλοφόρησε η περίπτωση κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η οποία δεν θα είναι υπό τον Γιώργο Παπανδρέου. Δήθεν ακούσαμε ότι ο Πρωθυπουργός δεν ενδιαφέρεται για την «καρέκλα». Ξαφνικά μάθαμε για χρεωκοπία τον Σεπτέμβριο. Ξαφνικά μάθαμε ότι υπάρχουν λεφτά μόνο για 15 μέρες. Και εξίσου «ξαφνικά» βγήκε ο Πρωθυπουργός και μας ενημέρωσε ότι θα προχωρήσει σε ανασχηματισμό και ο Παπακωνσταντίνου ότι όλα όσα ακούγονται είναι στη σφαίρα –λέει- της δημοσιογραφικής φαντασίας.

Εμείς εντέλει δεν καταλάβαμε πως προέκυψαν όλα αυτά. Εμείς είχαμε μείνει κάπου στην πορεία στο Σύνταγμα. Κατόπιν είδαμε βίντεο με κουκουλοφόρους που έβγαιναν από κλούβες της αστυνομίας. Μετά είδαμε τη γνωστή καταστροφή της Αθήνας και είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι αναρωτηθήκαμε για το τι έχει μείνει για να καεί ή γιατί τα φτιάχνουμε αφού θα ξανακαούν. Φυσικά η ιστορία με τους κουκουλοφόρους –οι οποίοι είναι 100% κατευθυνόμενοι- ήταν αναμενόμενη. Κάποια μέρα θα συνέβαινε και αυτό. Για να σπάσει λίγο ο κόσμος. Μόνο που αυτή τη φορά το κόλπο δεν έπιασε και ο κόσμος επανήλθε δριμύτερος στη θέση του στην πλατεία Συντάγματος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν εκείνοι που έδιωξαν τους κουκουλοφόρους. Επίσης αναμενόμενη ήταν και η ρίψη μπουκαλιών, νεραντζιών και άλλων αντικειμένων στις υπουργικές λιμουζίνες. Και φυσικά ο κόσμος δεν έχει άδικο, με αυτή τη γελοία εικόνα που παρουσιάζουν πλέον όλα τα κόμματα. Η μεν αριστερά δήθεν δε συμμετέχει σε καμία συζήτηση. Ο Σαμαράς ονειρεύεται την πρωθυπουργία, αλλά ξέρουμε όλοι πολλοί καλά από το παρελθόν του ότι θα ήταν πολύ επικίνδυνος για κάτι τέτοιο. Και ο Παπανδρέου μια δηλώνει ότι δεν τον ενδιαφέρει ο θώκος και ότι μπορεί να προχωρήσει σε κυβέρνηση ενότητας –όχι ότι αυτό αποτελεί ιδανική λύση- και μετά βγαίνει και εκβιάζει για μια ακόμα φορά τη Βουλή, λέγοντας ότι θα κάνω ανασχηματισμό και θα ζητήσω ψήφο εμπιστοσύνης.

Και ο κόσμος απορεί. Ποιοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν –επί συνόλω; Τι γελοία εικόνα είναι αυτή που βλέπουμε; Με εκβιασμούς, πολιτικά παιχνίδια, κρυφές συνεννοήσεις και προσυνεννοημένες και προγραμματισμένες κινήσεις; Γιατί δε νομίζω πως πιστεύει κανείς ότι όλα αυτά που έγιναν χθες ήταν τυχαία. Ούτε το timing, ούτε οι ίδιες οι κινήσεις. Όλες οι κινήσεις. Η δήθεν προθυμία για απομάκρυνση από την πρωθυπουργία. Η δήθεν ενότητα και η συνεννόηση.

Μα πραγματικά είναι δυνατόν να έφευγε ο ΓΑΠ από την πρωθυπουργία; Είναι δυνατόν στην Ελλάδα να σχηματιζόταν κυβέρνηση ενότητας; Υπήρχε περίπτωση να βρεθεί λύση την οποία να σεβαστούμε όλοι; Μα φυσικά όχι. Οι πολιτικοί αρχηγοί ζητούν εκλογές. Μα τι άλλο θα ζητούσαν; Η καρέκλα μας καίει. Ενδιαφέρεται για εμάς κανείς; Για εμάς που σήμερα καλούμαστε να επιστρέψουμε στις δουλειές μας χωρίς να ξέρουμε αν υπάρχει αύριο για αυτή τη χώρα;

Ο «παραλογισμός» του «θεάτρου»

Δημοσίευση στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα http://www.statesmen.gr/

Η ένταξη στο ευρώ, οι κοινές νομισματικές, αγροτικές και λοιπές πολιτικές και εν γένει αυτή η «σύμπνοια» που –δήθεν- διέπει την Ευρώπη, αναρωτιέμαι πολλές φορές αν έχει κάνει καλό στην Ελλάδα. Ναι, σίγουρα πήραμε πολλές επιδοτήσεις. Όμως εντέλει αυτές οι επιδοτήσεις πήγαν υπέρ πίστεως πολιτικών, από ότι έγινε σαφές. Από την άλλη, το ευρώ μας τσάκισε, καθότι πλέον αυτό που ήταν κάποτε οι 345 δραχμές με τίποτα δεν αντιστοιχεί στο σημερινό 1 ευρώ. Η έστω υποτυπώδης βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας εξαφανίστηκε. Από τις πολλές στρογγυλοποιήσεις, οι τιμές πήγαν στα ύψη. Η αγροτική πολιτική έπαψε να έχει την αυτονομία και συνεπώς την ευελιξία της. Και φυσικά ας μην ξεχνάμε ότι ποτέ –μα ποτέ- δεν είχαμε απολύτως καμία υποστήριξη, ούτε εγγύηση για την κατάσταση στο Αιγαίο. Α! όχι ξέχασα! Είχαμε. Ήταν τα υποβρύχια που έγερναν, τα Mirage και τα F16! Και εντέλει καπελωθήκαμε και το μνημόνιο για να καλύψουμε αυτά που όλοι «τρώγα-ΜΕ?» όλα αυτά τα χρόνια.

Έρχεται, λοιπόν, ο Γερμανός –ο οποιοσδήποτε Γερμανός- τώρα και μας λέει τεμπέληδες, μας λέει να πουλήσουμε νησιά (πρώτος παραλογισμός), μας λέει να κόψουμε συντάξεις (δεύτερος παραλογισμός), μισθούς, επιδόματα και διακοπές (τρίτος παραλογισμός). Ναι. Πρόκειται για τον ίδιο Γερμανό που πριν από 70 περίπου χρόνια κατέστρεψε στην κυριολεξία όλη την Ευρώπη (τέταρτος παραλογισμός), σκότωσε εκατομμύρια αθώους ανθρώπους, στο όνομα της Αρίας Φυλής (πέμπτος παραλογισμός) και εντέλει δεν μας πλήρωσε και τίποτα, γιατί δεν έγινε και τίποτα. Και επειδή γνωρίζω και εκ των έσω τη Γερμανία, ας ξεκαθαρίσουμε επιτέλους ότι οι Έλληνες –ακόμα και βάσει επίσημων Στατιστικών Μελετών- δουλεύουν πολύ περισσότερο από τους Γερμανούς.

Οι ίδιοι Γερμανοί με την παρέα τους –που εμείς βέβαια καλέσαμε- ήρθαν για 2 μέρες εδώ, κατανόησαν δήθεν πλήρως το επίπεδο και τις συνθήκες διαβίωσης που επικρατούν στην Ελλάδα –με την αδιανόητη ακρίβεια και τους χαμηλότατους μισθούς-, μελέτησαν το πολιτικό και φορολογικό σύστημα, καθώς και τους δημόσιους οργανισμούς, και προέβησαν στις εξής πανέξυπνες λύσεις. Να κόψουμε λέει τις συντάξεις –για τις οποίες οι άνθρωποι έχουν ήδη φορολογηθεί και τις οποίες φυσικά έχουν δουλέψει-, να αυξήσουμε τους φόρους –να πάνε που? Που σε λίγο θα πληρώνουμε το οξυγόνο που αναπνέουμε-, να πληρώνουν λέει οι υψηλόμισθοι φόρο αλληλεγγύης –δηλαδή στην Ελλάδα ο ένας θα πληρώνει τον άλλον, για να βγούμε από την κρίση-, να εφαρμόσουμε διαφορετικό αφορολόγητο για τον ελεύθερο επαγγελματία –που ουσιαστικά σε αυτόν στηρίζεται η ανάπτυξη- και να κατεβάσουμε τον βασικό μισθό –πόσο ακόμα, που στην Αμερική 500 ευρώ παίρνει κάποιος που δουλεύει part time 10 ώρες τη βδομάδα. Αυτά, εκτός όλων των άλλων.

Το τραγελαφικό είναι ότι με όλα τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί, το έλλειμμα στον προϋπολογισμό όχι μόνο δεν κατέβηκε, αλλά ανέβηκε κιόλας! Αυτό όμως δεν πτόησε τα εξυπνοπούλια της τρόικας, που επανήλθαν δριμύτεροι με χειρότερα μέτρα, τα οποία είμαστε σίγουροι ότι θα αποδώσουν στο λεπτό. Πριν καν εφαρμοστούν!

Λένε διαρκώς πόσα μπορούμε να αντέξουμε και πόσα θα αντέξουμε. Το θέμα δεν είναι πόσα μπορούμε να αντέξουμε. Ποτέ κανείς δεν είναι εις θέσιν να ξέρει τα όριά του. Ένα πιάτο φακή θα βρούμε να φάμε. Το ερώτημα είναι το εξής. Εκεί θέλουν να μας φτάσουν; Πίσω στην Κατοχή; Ίσως για να βγει μια νέα Συνθήκη Λωζάννης ή Σεβρών, για να μοιράσουμε καλύτερα το Αιγαίο, τη Θράκη, τη Μακεδονία και τη Βόρεια Ήπειρο; Αυτό ισχύει ουσιαστικά, έτσι δεν είναι; Για να τελειώσει πλέον το θέατρο, βγείτε να το ομολογήσετε τουλάχιστον!



Η κατανόηση του όρου «πολιτικό κόστος»

Δημοσίευση στην δημοσιογραφική ιστοσελίδα http://www.statesmen.gr/

Ακούμε διαρκώς τον πρωθυπουργό –αλλά και πληθώρα βουλευτών της κυβέρνησης- να μιλά περί πολιτικού κόστους. Και για να είμαι ακριβής, επαναλαμβάνει τη φράση: «Δεν φοβόμαστε το πολιτικό κόστος». Και ειλικρινά αρκετοί από εμάς έχουμε αρχίσει να αναρωτιόμαστε για το αν οι 300 γνωρίζουν και κατανοούν την φράση πολιτικό κόστος, καθώς και τη χρήση, την έννοια και τη χροιά της. Ταυτόχρονα, επιβεβαιώνουμε πως όλοι αυτοί που εμείς έχουμε ψηφίσει δεν είναι –όπως έχουμε ξαναπεί- πραγματικά κομμάτια αυτής της κοινωνίας, αλλά λειτουργούν σα ξεκάρφωτα όντα, χωρίς αίσθηση, συναίσθηση και κατανόηση της κατάστασης, την οποία όλοι εμείς οι υπόλοιποι βιώνουμε.

Τι σημαίνει πολιτικό κόστος; Είναι δύσκολη η κατανόηση του όρου, εμείς έχουμε χαζέψει ή προσπαθούν με τη βία να μας χαζέψουν; Είναι διττή η σημασία του ή μήπως πίσω από τις λέξεις δεν κρύβεται απολύτως τίποτα, παρά το προφανές; Όταν η φράση πολιτικό κόστος εξέρχεται από το στόμα της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης ή οποιουδήποτε κόμματος σημαίνει κάτι πολύ απλό. Ειδικά όταν κείτεται στο συγκείμενο «δεν φοβόμαστε…». «Δεν φοβάμαι το πολιτικό κόστος» σημαίνει ότι «δεν με ενδιαφέρει αν θα με ξαναψηφίσετε».

Μεταξύ μας, δεν μας ενδιαφέρει ούτε εμάς –έτσι όπως έχουν φτάσει τα πράγματα- να ψηφίσουμε τον οιονδήποτε από όσους βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Πλατεία Συντάγματος. Η αλήθεια είναι ότι αν ήταν στο χέρι μας, δε θα θέλαμε ούτε και να τους ξαναδούμε. Και αυτούς, αλλά και τους προηγούμενους. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό.

Το θέμα, κύριοι της Πλατείας Συντάγματος, δεν είναι ο πρωθυπουργικός ή ο βουλευτικός θώκος, ο οποίος δεν σας ενδιαφέρει αν θα τον επανακτήσετε. Το θέμα δεν είναι αν θα ξαναβγείς στην εξουσία. Το θέμα δεν είναι αν θα θελήσει ή όχι ο κόσμος να σε ξαναψηφίσει, βάσει των αποφάσεών σου. Το ποιόν, το ήθος και τις πρακτικές των πολιτικών των τελευταίων δεκαετιών τις έχουμε ζήσει και αυτή τη στιγμή βιώνουμε τον σφοδρότατα αρνητικό τους αντίκτυπο. Το τελευταίο, λοιπόν, πράγμα για το οποίο πρέπει να κάνετε λόγο είναι το πολιτικό κόστος, αφού για εμάς είστε αναγκαίο κακό και όχι λύση, ούτε καν επιλογή.

Το θέμα -πολύ απλά- είναι να ληφθούν οι σωστές, συνετές, αλλά και με αυτοπεποίθηση αποφάσεις που θα βγάλουν την Ελλάδα από το αδιέξοδο, που εσείς προκαλέσατε. Εκτός αν με τη φράση «δεν φοβάμαι το πολιτικό κόστος» υπονοείτε ουσιαστικά μια άλλη διαβόητη φράση: «το νίπτω τας χείρας μου». Μετάφραση: εγώ θα πάρω ό,τι αποφάσεις νομίζω, ως κυβέρνηση, και ό,τι είναι να γίνει ας γίνει. Θα πουλήσω νησιά, θα υποθηκεύσω την Ελλάδα για 40 χρόνια, θα πάω το ΦΠΑ στο 50%, θα κόψω στο 1/3 των συντάξεων, θα αυξήσω κατά 50% τους φόρους, θα ορίσω ως κατώτατο μισθό τα 100 ευρώ, θα καταργήσω εντελώς το αφορολόγητο, θα κόψω τα εφάπαξ, θα τσακίσω τον ελεύθερο επαγγελματία και θα διαλύσω τις ελπίδες των νέων για δουλειά, αλλά δεν με ενδιαφέρει αν με ξαναψηφίσετε. Αυτό δεν εννοείτε; Όχι; Η συναίσθηση των λεχθέντων που λέγαμε...

ESC… ESC*…

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

 

Ψάχνοντας απελπισμένα για μια διέξοδο. Από την Αθήνα, τους αγανακτισμένους, τους μετανάστες, την ακρίβεια, τα γκρι κτίρια, την κίνηση, την αγένεια, τις κλεψιές, τις δολοφονίες, το άγχος του parking, το «πολιτικό κόστος», τη γκρίνια, την τρόικα, τον ΦΠΑ, τον Παπακωνσταντίνου, τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά και τον υπόλοιπο θίασο των απίστευτα θλιβερών προσώπων και καταθλιπτικών καταστάσεων που ζούμε.

Ως από μηχανής… μια πρόσκληση του Ιονίου Πανεπιστημίου για το Φεστιβάλ Οπτικοακουστικών Τεχνών στο πανέμορφο νησί των Φαιάκων, το οποίο και είχα να επισκεφτώ πάρα πολλά χρόνια. Τα Επτάνησα για εμάς τους Αθηναίους πέφτουν λίγο μακριά και με την μετακόμιση του αεροδρομίου από το Ελληνικό στα Σπάτα, τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο. Παρόλα αυτά, πρόκειται για νησιά άμετρου φυσικού κάλλους, με μοναδικές παραλίες, εκπληκτική κουζίνα, πράσινο και ένα ενετικό distant flair, που τους προσδίδει μια ιδιαίτερη και νοσταλγική γοητεία.

Με χαρά –όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται- ανακάλυψα πως δε θυμόμουν απολύτως τίποτα από το νησί. Δεν θυμόμουν τα υπέροχα κτίρια με τις φαινομενικά κατεστραμμένες προσόψεις, που δίνουν όμως στην πόλη ένα πολύ ξεχωριστό στυλ. Δεν θυμόμουν τα βενετσιάνικα μνημεία, με τα υπέροχα αγάλματα που στολίζουν τις μεγαλύτερες πλατείες την πόλης. Δεν θυμόμουν το Λιστόν, με τα δεκάδες καφέ και τα εστιατόρια στις τεράστιες τοξωτές στοές. Δεν θυμόμουν το Κανόνι με την εκπληκτική θέα στο μοναστήρι της Βλαχέρνας και το Ποντικονήσι. Δε θυμόμουν την εξαίσιας φυσικής ομορφιάς Παλαιοκαστρίτσα.

Έχοντας γυρίσει δεκάδες νησιά, μπορώ να πω με σιγουριά πως η Κέρκυρα είναι ένα από τα γοητευτικότερα. Ίσως είναι η αρχιτεκτονική. Ίσως είναι η έντονη επιρροή Ενετών, Γάλλων και Άγγλων. Ίσως είναι τα δαιδαλώδη παραδοσιακά καντούνια. Ίσως είναι η τραγουδιστή εκφορά του λόγου των ντόπιων. Ίσως είναι οι πολύ φιλόξενοι κάτοικοι. Ίσως είναι η υπέροχη τοπική κουζίνα. Ίσως είναι οι μαγευτικές παραλίες. Δεν ξέρω αν μπορώ να το προσδιορίσω και ίσως this is part of its charm.

Η πόλη της Κέρκυρας είναι σα μια μεσαιωνική πολιτεία. Μερικές φορές περπατώντας, νιώθεις πως είσαι στη Φλωρεντία. Τη Σιένα. Ακόμα και τη Νάπολη ή τη Σικελία. Βενετσιάνικα φρούρια, παλιές εκκλησιές –από τον 16ο αιώνα-, σημαντικά μνημεία εντυπωσιακής αρχιτεκτονικής, αλλά και μοναδικές πλατείες -όπως η Σπινιάδα-, το Μον Ρεπό, το σπίτι του Σολωμού, η Δημόσια Βιβλιοθήκη και το Δημαρχείο. Τριγυρνώντας στα καντούνια, χαζεύεις την ζωή των ανθρώπων. Τετραώροφα και πενταώροφα παμπάλαια κτίρια, με ξύλινα παντζούρια και σκουριασμένους μεντεσέδες, με φθαρμένες προσόψεις, απλωμένα ρούχα σε σκοινιά που ενώνουν το ένα σπίτι με το απέναντι, πολλά μικρά μαγαζιά με τοπικά προϊόντα, σουβενίρ, ακριβές μπουτίκ, εστιατόρια χαμένα σε ξεχασμένες πλατείες.

Το Λιστόν αποτελεί ίσως τον πιο δημοφιλή πόλο έλξης ντόπιων και ξένων. Η οικοδόμησή του, που ξεκίνησε μεταξύ 1807 και 1814 σε σχέδια του Γάλλου μηχανικού Ματιέ ντε Λεσέψ –που ήταν ο πατέρας του κατασκευαστή της Διώρυγας του Σουέζ-, βασίστηκε στα πρότυπα της διάσημης οδού De Rivoli του Παρισιού. Αργότερα, όπως διάβασα, οι Βρετανοί επέκτειναν τις τοξοστοιχίες και προσέθεσαν ορόφους, οι οποίοι σήμερα φιλοξενούν σπίτια και γραφεία. Θεωρείται, δε, και είναι φυσικά η πιο ακριβή περιοχή της πόλης. Από εκεί ακριβώς περνούν οι διάσημες Φιλαρμονικές του νησιού, αλλά και οι λιτανείες του Αγίου Σπυρίδωνα. Το πιο περίεργο από όλα βέβαια είναι η προέλευση της ονομασίας «Λιστόν» (που γράφεται έτσι ακριβώς). Στη βενετσιάνικη διάλεκτο Lista σημαίνει φαρδύς και ίσιος δρόμος περιπάτου. Ταυτόχρονα όμως σημαίνει και Ξύλινος Πήχης, στον οποίο αναγράφονταν κατάλογοι. Έτσι, λοιπόν, όπως έχει επικρατήσει το Λιστόν έλαβε αυτή την ονομασία, αφού εκεί ήταν ανηρτημένος ένας κατάλογος με τα ονόματα των ευγενών –το περίφημο libro d’ oro-, οι οποίοι είχαν το δικαίωμα να απολαμβάνουν τον περίπατό τους στον πανέμορφο αυτό δρόμο!

Πολύ κοντά στην πόλη βρίσκεται το Κανόνι, από όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει τη μαγευτική θέα του μοναστηριού της Βλαχέρνας. Από εκεί ξεκινούν και τα καραβάκια που με 2.50 ευρώ σε πάνε στο Ποντικονήσι –ονομασία που φυσικά δεν έχει καμία σχέση με ποντίκια, αλλά με το λιλιπούτειο μέγεθός του. Θεωρείται φυσικό μνημείο, γι’ αυτό και απαγορεύεται η είσοδος και η παραμονή εκεί, για να μην καταστραφεί το περιβάλλον. Το μοναστήρι που βρίσκεται εκεί –η Μεταμόρφωση του Σωτήρος- ανοίγει τις πύλες του στο κοινό μόνο στις 6 Αυγούστου! Σύμφωνα με τους μύθους, το Ποντικονήσι ήταν στην πραγματικότητα το καράβι του Οδυσσέα, το οποίο κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας ο Ποσειδώνας μετέτρεψε στον καταπράσινο βράχο που βλέπουμε όλοι σήμερα! Και μας αρέσουν οι μύθοι…

Η θέα από το Κανόνι κόβει την ανάσα, καθώς τα σμαραγδένια νερά του Ιονίου λαμπυρίζουν στον καυτό ήλιο, τα καταπράσινα δέντρα φτάνουν μέχρι το νερό, τα καϊκάκια που πηγαινόρχονται είναι σα να ίπτανται και στο βάθος ο θρυλικός βράχος. Εκεί ακριβώς, στην μικρή πλατεία με το κανόνι, που χρονολογείται από το 1798, μπορεί κανείς να παρακολουθήσει και τις προσγειώσεις και απογειώσεις των αεροπλάνων, μόλις μερικά μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στο παρακείμενο διεθνές αεροδρόμιο του νησιού.

Στο βόρειο μέρος του νησιού υπάρχει ένα πολύ περίεργο χωριό, χτισμένο στις καταπράσινες πλαγιές του Παντοκράτορα. Το χωριό αυτό είναι… φάντασμα, αφού κανείς δε μένει πλέον εκεί. Στα λιθόστρωτα μονοπάτια ακούγονται παιδικές φωνές και θαρρείς ότι κάποιος γέροντας θα φανεί από την παλιά εκκλησιά ή από κάποιο πέτρινο αρχοντικό. Αλλά εις μάτην. Πριν 30 περίπου χρόνια το άλλοτε πλούσιο κεφαλοχώρι εγκαταλείφθηκε. Σύμφωνα με κάποια εκδοχή, όλοι οι κάτοικοι προσβλήθηκαν από κάποια λοιμώδη ασθένεια και όσοι γλύτωσαν μετακόμισαν. Σήμερα, μια βόλτα στα χορταριασμένα σοκάκια είναι ένα μυστηριώδες ταξίδι στο χρόνο. Εντυπωσιακά αρχοντικά με θυρεούς και σκαλιστά οικόσημα, το ροζ καμπαναριό της εκκλησιάς που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού, τα γκρίζα κτίρια με τα παράθυρα που χάσκουν στο κενό. Περίεργη τοποθεσία, σε μια αθέατη από τη θάλασσα πλαγιά του βουνού, εξαιρετικά δύσβατη και δυσπρόσιτη.

Το Μον Ρεπό βρίσκεται σε μια εξίσου εντυπωσιακή τοποθεσία, με απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα. Ναι, είναι εκεί που έζησε η Αυτοκράτειρα της Αυστροουγγαρίας Ελισάβετ… also known as Σίσσυ! Ένα πανέμορφο παλάτι, με υπέροχους κήπους και 2.000 διαφορετικά είδη φυτών, ανοίγματα αποικιακού ρυθμού με έντονα όμως ελληνικά και νεοκλασικά στοιχεία. Εκείνο όμως που δεσπόζει είναι το εξαίσιο άγαλμα του Αχιλλέα. Το «Αχιλλέας Θνήσκων», όπως λέγεται, που φιλοτεχνήθηκε από τον Χέρτερ. Ενώ, αργότερα ο Κάιζερ τοποθέτησε ένα ακόμα άγαλμα του Αχιλλέα, αυτή τη φορά κολοσσιαίο, στο μπροστινό μέρος του κτήματος.

Πάντως ο επίλογος αυτής της εικονικής βόλτας θα είναι γλυκόπικρος, ως είθισται, αφού παρατήρησα διάφορες «αξιοπερίεργες» καταστάσεις κατά τη διάρκεια της διαμονής μου.

Πρώτον, πως από ότι φαίνεται αυτή η αίσθηση πανικού που έχει κυριεύσει εμάς τους Αθηναίους σχετικά με την οικονομική κρίση, την τρόικα, την ακρίβεια και όλα αυτά τα πανέμορφα, δεν έχει αγγίξει την περιφέρεια. Και όπως είπε ένας φίλος και συνεργάτης: «Για εμάς δεν κάνει διαφορά. Με λίγα ζούσαμε. Με λίγα θα ζούμε. Εσείς γιατί τρελαίνεστε έτσι εκεί κάτω;». Και είναι αλήθεια. Αν παρατηρήσει κανείς πως ζουν και πως συμπεριφέρονται οι άνθρωποι της περιφέρειας και μετά τους συγκρίνει με τους Αθηναίους, σίγουρα θα νιώσει ότι οι τελευταίοι πάσχουν από μανιοκατάθλιψη, to say at least.

Δεύτερον, -και αυτό ήταν κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα- ήταν ότι το νησί έπηζε από τουρίστες. Στην κυριολεξία. Τα κρουαζιερόπλοια έδεναν το ένα μετά το άλλο. Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικανοί, Γερμανοί (οι οποίοι παρεμπιπτόντως μας έχουν κουράσει πάρα πολύ με τους παραλογισμούς στους οποίους συχνά προσφεύγουν. Βλέπε: «Πουλήστε νησιά»), Ιταλοί και πολλοί Σκανδιναβοί. Τα εστιατόρια ήταν γεμάτα και τα μπαράκια το ίδιο. Ενώ και οι παραλίες το ΣΚ ήταν γεμάτες κόσμο.

Άφησα το χειρότερο για το τέλος όμως. Δεν είναι ότι κρατώ αυτό από το ταξίδι. Είναι όμως ενδεικτικό της ψυχολογίας των ανθρώπων κάποιων τμημάτων της περιφέρειας. Ο ταξιτζής –και δεν ήταν ο μόνος από τον όποιο ελέχθη η επόμενη ατάκα- που μας μετέφερε από το αεροδρόμιο στο πανεπιστήμιο μας είπε: «Έτσι όπως μας έχουν ξεχασμένους –για να μην πούμε καμιά άλλη λέξη- καλύτερα να μας ξανάδιναν στους Ιταλούς. Και ακόμα καλύτερα, ας ήταν η Κέρκυρα ανεξάρτητο κράτος. Ποτέ δεν καταλάβαμε την Ένωση με την Ελλάδα. Η Ελλάδα μας έχει ξεχάσει. Τίποτα δεν έχουν κάνει. Τίποτα δεν έχουν βελτιώσει. Η πόλη έχει συμπεριληφθεί στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO για την ταυτότητα και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Αλλά νομίζετε ότι συγκίνησε κανέναν αυτό; Όχι…». Και… όχι… η αλήθεια είναι ότι δε νομίζουμε πως συγκίνησε κάποιον αυτό. Όπως τελευταία κανείς δεν συγκινείται με τίποτα. Η ιστορία, ο πολιτισμός και η μοναδική κουλτούρα αυτού του τόπου δεν φαίνεται να εμπνέει και να συγκινεί πλέον κανέναν. Και είναι τόσο κρίμα…

*(escape)