«Νομοθέτες, δικαστές και εκτελεστές»

 

Όπως έχει πολλάκις αναλυθεί και ίσως δικαιολογηθεί –έστω και σε θεωρητικό επίπεδο- τα φαινόμενα βίας ενάντια σε πολιτικά πρόσωπα, και όχι μόνο, πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα τελευταία. Τόσο επικίνδυνα, που κάποιοι φοβούνται ότι σε δεδομένη στιγμή, που το μαχαίρι θα έχει όντως φτάσει στο κόκκαλο –άλλωστε ο Έλληνας δε θέλει και πολύ-, θα πραγματοποιηθεί εισβολή στην Βουλή με ίσως δραματικά αποτελέσματα και συνέπειες. Και δε θα είναι ούτε οργανωμένη αυτή η εισβολή, ούτε θα γίνει από κουκουλοφόρους.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος, που έπεσε προσφάτως θύμα επίθεσης, δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στους αντιπαθείς πολιτικούς. Το αντίθετο θα έλεγε κανείς. Παρόλα αυτά και επειδή ακριβώς ανήκει στο καζάνι των πολιτικών, έγινε αποδέκτης της οργής ενός νεαρού. Μετά τον Χατζηδάκη, τον Πάγκαλο, τον Βουλγαράκη κ.ο.κ. οι πιθανότητες υπαγορεύουν ότι το γαϊτανάκι της «αγανακτισμένης βίας» θα συνεχιστεί με ζήλο. Και η αλήθεια είναι ότι στην κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα τον τελευταίο χρόνο, η προοπτική ανάληψης μέτρων που θα αποτρέψουν αυτή τη στάση των πολιτών, απέναντι σε εκείνους που τους κυβερνούν, δεν φαντάζει εφικτή.

Ο Παπανδρέου προτρέπει μεν τους υπουργούς του να ξαναγίνουν μέρος αυτής της κοινωνίας, προσεγγίζοντας τους πολίτες, αλλά οι τελευταίοι δείχνουν τελευταία όλο και πιο έντονα ότι πλέον δεν επιθυμούν αυτή την προσέγγιση. Το σύνολο των πολιτικών αποτελεί κόκκινο πανί για την κοινωνία και όσο κανείς δεν τιμωρείται, τα πράγματα είναι σίγουρο ότι θα χειροτερεύουν. Το ερώτημα είναι αν είναι νομικώς ηθικό να γίνονται οι πολίτες νομοθέτες, δικαστές και εκτελεστές;

Η κατάσταση είναι ίσως περισσότερο πολύπλοκη από ότι παρουσιάζεται. Το θέμα δεν είναι ποιος θα φάει ένα γιαούρτι ή ένα αυγό στο κεφάλι. Το θέμα είναι μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει αυτή η συμπεριφορά και το κακό είναι ότι η φαντασία κάνει άσχημα σενάρια. Αν υποθέσουμε ότι αρχίσουν απολύσεις στο Δημόσιο, ότι οι μισθοί κοπούν στο ήμισυ, ότι το ΦΠΑ φτάσει στο 30% και η ανεργία στο 35-40%, ότι θα υποθηκεύσουμε την Ακρόπολη, ότι θα πουληθούν 20 νησιά και τα πλειοψηφικά μετοχικά πακέτα των κρατικών επιχειρήσεων, ότι όποιος καθυστερεί τις οφειλές του στο Δημόσιο ανεξαρτήτου ποσού θα μπαίνει φυλακή, ότι συνεχίσουν οι «απαλλαγές» στους πλούσιους, ότι συνεχίζει ακάθεκτο το πελατειακό κράτος, ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα επιβαρυνθούν ακόμα περισσότερο, ότι θα κλείσουν ακόμα περισσότερα μαγαζιά και ότι μια φραντζόλα ψωμί θα πάει 5 ευρώ… πολύ φοβάμαι ότι τότε οι συνέπειες θα είναι ολέθριες όχι μόνο για τα μέλη της κυβέρνησης και τους 300, αλλά και για όλους όσους έχουν στοχοποιηθεί ως υπαίτιοι για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατηφόρα της Ελλάδας. Νυν και πρώην.

Και το ζήτημα δεν είναι αν όλο αυτό είναι ηθικώς νόμιμο ή νομικώς ηθικό, αλλά αν υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί, γιατί δε νομίζω να υπάρχει νοήμων άνθρωπος, που να επαινεί κατ’ ουσίαν τέτοιου είδους πράξεις. Γιατί άλλο είναι να λέμε «καλά του ‘κανε του κλέφτη» και άλλο να στηρίζουμε πραγματικά αυτή την κίνηση βίας, ευχόμενοι να ήμασταν εμείς στη θέση του δράστη και ευχόμενοι τα χειρότερα για την σωματική κατάσταση του θύματος. Είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει χώρα στην οποία να μην έχουν αισθανθεί οι πολίτες έτσι, έστω και σε μεμονωμένες στιγμές. Το θέμα είναι πως ακριβώς το εκδηλώνεις και τι κάνεις εσύ με τη σειρά σου για να βελτιώσεις μια κατάσταση στην οποία ουσιαστικά έχεις συμβάλλει κι εσύ. Με άλλον τρόπο, βέβαια…

Η ζωή του χθες, του αύριο, του ποτέ…

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News 18/04/2011

 

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να παίρνουμε μαθήματα από το παρελθόν, για να μην επαναλάβουμε τα λάθη μας. Κάποιοι λένε ότι πρέπει να κάνουμε αναδρομές –όχι φαντασιακές, ούτε υπνωτισμού- σε αυτά που έχουμε κάνει και περάσει, γιατί αυτό θα μας βοηθήσει για ένα καλύτερο αύριο. Κάποιοι λένε ότι κοιτώντας αναλογιζόμενοι το χθες, θα οργανώσουμε καλύτερα το σήμερα, αλλά και το μέλλον. Ρομαντική παρελθοντολογία, φιλοσοφία τσέπης ή valuable lessons to live by;

Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν θέλω να κοιτάξω το χθες. Δεν θέλω να κοιτάξω το παρελθόν. Δεν θέλω να αναλώνομαι σε αναδρομές, που ουσιαστικά δεν έχουν κανένα νόημα. Ο καθένας γνωρίζει πολύ καλά τη ζωή του, τα λάθη, τις αδυναμίες, τα πλεονεκτήματα και τα επιτεύγματά του. Τι έχει ζήσει. Τι έχει ακούσει. Τι έχει μάθει. Δεν θέλω να κοιτάξω πίσω, γιατί πιο πίσω τα πράγματα ήταν καλύτερα. Πολύ καλύτερα. Και φοβάμαι –ειλικρινά και βαθιά- ότι αυτές οι πιο όμορφες εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Και ότι το μέλλον –όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και όλου του κόσμου- προβλέπεται τόσο σκοτεινό, δύσκολο και ασαφές, που αν κάνεις μια προσπάθεια να το συγκρίνεις με το παρελθόν, ενδεχομένως να καταλήξεις με βαριάς μορφής κατάθλιψη.

Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι θα ήθελε να ζήσει την Αθήνα του ’50 ή του ’60. Οι ιστορίες της γιαγιάς μου –που ήταν και θα είναι πάντα κοντά μου- ακούγονταν τόσο τρυφερές, όμορφες, δύσκολες, αλλά ταυτόχρονα πιο απλές και πιο ανθρώπινες. Γενικά τα πράγματα ήταν μεν πιο δύσκολα οικονομικά –βέβαια πιο δύσκολα από τώρα δεν μπορεί να ήταν-, αλλά ήταν όμως ακριβώς αυτό… uncomplicated. Μπορεί οι στόχοι να μην ήταν οι μεγάλες καριέρες, τα άπειρα χρήματα, τα γωνιακά γραφεία με θέα, οι επαύλεις, οι πισίνες και οι διακοπές στη Μύκονο, την Κυανή Ακτή και το Ντουμπάι, αλλά σίγουρα ήταν πιο ουσιαστικοί, πιο προσγειωμένοι και πιο επιτεύξιμοι. Να βρεις μια δουλειά, έναν άνθρωπο και να προσπαθείς όσο το δυνατόν καλύτερα να δώσεις αρχές και αξίες στα παιδιά σου. Η Αθήνα φάνταζε τόσο όμορφη, στις παλιές ταινίες με τον Φωτόπουλο, τον Αυλωνίτη, τον Χορν, την Αρώνη και την Βασιλειάδου –όχι δεν υπάρχει καμία συγγένεια, δυστυχώς! Πανέμορφα νεοκλασικά σπίτια, τεράστιοι δρόμοι –αν και χωματόδρομοι κυρίως-, δέντρα, εξοχή, μπακάλικα με κάτι γραφικούς μαγαζάτορες και μικρά περίπτερα στις άκρες των δρόμων. Ναι, ξέρω. Η ζωή δεν ήταν και δεν είναι ταινία.

Μια βόλτα στις γοητευτικές συνοικίες του ιστορικού κέντρου της Αθήνας –το Θησείο, το Μοναστηράκι, την Πλάκα, του Ψυρρή, την Ακρόπολη- αφήνει μια γλυκόπικρη, νοσταλγική για κάποιους, αίσθηση. Κάποια υπέροχα νεοκλασικά –μερικά ανακαινισμένα, μερικά εγκαταλελειμμένα-, κήποι με φοίνικες και όμορφα φυτά, πλακόστρωτα, γραφικά μαγαζάκια με εκείνες τις πινακίδες με την παλιομοδίτικη γραμματοσειρά και τις περικοκλάδες κάτω από το –ρ- και το –η-, ζαχαροπλαστεία με ψάθινες καρέκλες, καφενεδάκια, που μετά βίας χωρούσαν 10 άτομα, με μαντεμένια τραπέζια και μαρμάρινη επιφάνεια. Α ναι… και κάτι υπέροχα, ανεπανάληπτα αρχαία μνημεία, που μας κοιτούν τόσους αιώνες… αλλά πλέον λίγο ειρωνικά.

Πως θα θελα να είχα ζήσει σε εκείνη την Αθήνα. Κι ας μην είχα φούρνο μικροκυμάτων. Κι ας μην είχα αμάξι 155 αλόγων. Κι ας μην είχα ρούχα DKNY και Dolce & Gabbana. Κι ας μην είχα iPhone ή iPad ή ότι άλλο εφεύρουν στο μέλλον, έτσι ώστε να καλωδιωθούμε ακόμα περισσότερο. Θα τριγυρνούσα όμως με περισσότερη ασφάλεια στους δρόμους… έστω και τους χωματόδρομους. Θα κοιτούσα μιαν άλλη πόλη, πιο όμορφη και καλαίσθητη. Θα έβλεπα περισσότερα χαμόγελα στους δρόμους. Πιο πολύ κέφι, χαρά και ίσως δημιουργικότητα; Αντί όμως γι΄ αυτά βλέπω: τον Πάγκαλο στην τηλεόραση να βρίζει τους Έλληνες, τον Παπανδρέου να κεκεδίζει για το Μνημόνιο, κάτι ψευτό-celebrities να πιστεύουν ότι βρίσκονται στο Hollywood, απαίσιες, ακαλαίσθητες, κατάμαυρες πολυκατοικίες με χιλιάδες κεραίες τηλεόρασης στις ελεεινές ταράτσες τους, τσιμέντο, παντελή απουσία δέντρου, πρόσωπα κατάθλιψης, χαμηλωμένα και φοβισμένα, παιδιά 10 ετών με κινητά στ’ αυτί, κάτι Subaru Impreza να τρέχουν ιλιγγιωδώς στην Πατησίων –σαν να είναι Formula 1-, κόσμο να βρίζεται επειδή κάποιος πήρε τη θέση στάθμευσης του αλλουνού, Πακιστανούς να αρπάζουν αλυσίδες από τους λαιμούς ανυποψίαστων γυναικών, νταραβέρι ναρκωτικών στην Ομόνοια μέρα μεσημέρι, μαύρους να ουρλιάζουν σε στενά της Κυψέλης, έξω από μαγαζάκια με περούκες και κάτι 14χρονες μαύρες να κάνουν πιάτσα στην Σωκράτους. Αυτά βλέπω –εκτός των άλλων.

Κάποτε με έναν αξιοπρεπή μισθό μπορούσες να χτίσεις σπίτι, χωρίς κάποιος να σου ζητάει 200 ευρώ για να βάψει ένα δωμάτιο 1x3. Σήμερα για να χτίσεις σπίτι πρέπει να δουλεύεις περίπου 150 χρόνια και να κάνεις οικονομία για άλλα 203. Κάποτε έμπαινες στο πλοίο της γραμμής –και της υπομονής- για να πας στην Τήνο και πλήρωνες 2 δραχμές. Τώρα θέλεις περίπου 100 ευρώ –χωρίς υπερβολή. Κάποτε εμπιστευόσουν τον φίλο. Σήμερα είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα σε μαχαιρώσει –και όχι απαραίτητα πισώπλατα, που είναι και εύκολο. Κάποτε οι γάμοι κρατούσαν. Έστω και με πολλές –πολλές- υποχωρήσεις. Σήμερα οι γάμοι καταρρέουν εν μια νυκτί. Τις περισσότερες, δε, φορές άνευ λόγου. «Ασυμφωνία χαρακτήρων»… μα, χρυσοί μου άνθρωποι, πριν παντρευτείς, δεν την είχες συνειδητοποιήσει; Έπρεπε να ξοδέψεις 20.000 ευρώ για μια γαμήλια τελετή και μια δεξίωση σε 200 από τους πιο κοντινούς σου άγνωστους για να το ανακαλύψεις; Κάποτε ο ένας βοηθούσε τον άλλον. Σήμερα όταν είσαι στα γόνατα, το πιο πιθανό είναι να σε σπρώξουν για να πέσεις κάτω, κοιτώντας το πεζοδρόμιο.

Δεν υποτιμώ την αξία της τεχνολογίας, της εξέλιξης και της ευκολίας που έφεραν τα πολυάριθμα επιτεύγματα σε πολλούς τομείς. Δεν υποτιμώ τα αεροπλανάκια με turbo κινητήρες, που μου επιτρέπουν να έρχομαι στην Αμερική, όποτε θέλω. Ούτε τα ταχύπλοα που θα με πάνε στη Σαντορίνη σε 4.5 ώρες. Ούτε τα ψυγεία, που γεννάνε παγάκια, ούτε τα πλυντήρια, που θα μου κάνουν τα ρούχα αστραφτερά χωρίς να κουνήσω το δαχτυλάκι μου. Ούτε βέβαια τα κινητά, ώστε να μπορέσω να καλέσω την αστυνομία, αν μου την πέσουν στον Λυκαβηττό. Και γνωρίζω πάρα πολύ καλά ότι η ανάπτυξη και η εξέλιξη έχουν πολλά θετικά, αλλά ταυτόχρονα και πολλά αρνητικά. Δεν είναι φιλοσοφίες όλα αυτά. Εγώ αναφέρομαι περισσότερο στον ανθρώπινο παράγοντα. Εκείνος υπέστη την μεγαλύτερη αλλοίωση. Μια αέναη «τρεχάλα» στο χρήμα, τη μεγάλη ζωή, τα ψώνια. Ένα αέναο άγχος, για το μεγαλύτερο σπίτι, το γρηγορότερο αμάξι, τη δουλειά που θα παίρνεις τα περισσότερα, αλλά δουλεύοντας 10 ώρες την ημέρα, χωρίς να ζεις ουσιαστικά. Οι μεγαλύτερες ανάγκες, γέννησαν μεγαλύτερες απαιτήσεις. Και οι μεγαλύτερες φιλοδοξίες, γέννησαν περισσότερα λαμόγια. Και η δυσκολότερη ζωή, γέννησε εγκληματικότητα. Και η εγκληματικότητα γέννησε φόβο. Και ο φόβος αποτελεί τροχοπέδη. Στην αισιοδοξία, στο όνειρο, στην εμπιστοσύνη, στη δημιουργικότητα.

Δεν θέλω, λοιπόν, να κοιτάξω το χθες. Δεν θέλω να σκέφτομαι πια τι ωραία που ήταν κάποτε. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι ουσιαστικά δεν είχα ανησυχίες. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι ο κόσμος ήταν καλύτερος. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι κάποτε οι άνθρωποι χαμογελούσαν. Δεν θέλω να συγκρίνω το χθες με το σήμερα. Ούτε το σήμερα θα μετατραπεί σε χθες, αν το αναλογιστώ ή το συγκρίνω. Ούτε ο τρόπος ζωής θα γυρίσει πίσω. Περισσότερο χρήσιμο είναι να μηδενίσεις το κοντέρ και να δεις τι μπορείς να κάνεις ΤΩΡΑ και όχι να φαντασιώνεσαι την γοητεία του παρελθόντος. Τι μπορείς να κάνεις τώρα, για να γίνουν τα πράγματα λίγο καλύτερα. Λίγο πιο ανθρώπινα, δεδομένων όμως των σημερινών παραμέτρων. Όχι των χτεσινών, που δεν πρόκειται να ξανάρθουν ποτέ –και αυτό είναι σίγουρο. Γιατί ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω.

Έχει προσπαθήσει κανείς να κρατήσει τους δείκτες ενός ρολογιού; Η πίεση που ασκεί αυτός ο μικρός μεταλλικός δείκτης των λεπτών στο δάκτυλο είναι αδιανόητη…

A scary world

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Το 2011 ξεκίνησε και συνεχίζει ως μια δύσκολη χρονιά, για τις ζωές όλων μας. Η μετάλλαξη των συνθηκών ζωής, των αναγκών, αλλά ακόμα και του περιβάλλοντος έχει αρχίσει και παίρνει επικίνδυνες και ανεξέλεγκτες διαστάσεις, που μόνο φόβο δύνανται να προκαλέσουν σε εκείνους που έχουν το θάρρος να κοιτούν λίγο πιο μπροστά από το σήμερα.

300.000 άνθρωποι συμμετείχαν στη μεγαλύτερη -των τελευταίων δεκαετιών- διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη βρετανική πρωτεύουσα, διαμαρτυρόμενοι για τις περικοπές στις οποίες έχει προχωρήσει η κυβέρνηση με στόχο τη βελτίωση της οικονομίας της χώρας. Η διαδήλωση αυτή ήταν ιδιαιτέρως ταραχώδης, αφού περίπου 200 άτομα συνελήφθησαν, ενώ προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές σε μαγαζιά και τράπεζες. Πριν μερικούς μήνες όλοι θυμόμαστε την εξίσου εντυπωσιακή διαδήλωση λονδρέζων, και όχι μόνο, φοιτητών που κατέλαβαν το κτίριο του συντηρητικού κόμματος, διαμαρτυρόμενοι για τις περικοπές στην παιδεία, αλλά και την δραματική αύξηση στα δίδακτρα των πανεπιστημίων. Ενώ, ως εικόνα, δε θα ξεχάσουμε τη ρήψη γιαουρτιών στο βασιλικό αυτοκίνητο των Καρόλου και Καμίλας, γύρω στα Χριστούγεννα (το γιαούρτι είναι εντέλει πολύ δημοφιλές και εκτός ελληνικών συνόρων).

Μερικές φορές όταν πραγματοποιούνται στην Αθήνα διαδηλώσεις, καταστροφές και άγριες συμπλοκές με τα ΜΑΤ, είναι σίγουρο ότι κάποιοι από εμάς πιστεύουμε πως μόνο εδώ συμβαίνουν αυτά. Η αλήθεια όμως είναι ότι ειδικά αυτή την περίοδο δεν συμβαίνουν όλα αυτά μόνο εδώ. Συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο. Και μάλιστα σε ορισμένες χώρες –βλέπε Μέση Ανατολή- τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Γενικά μιλώντας λοιπόν το 2011 εξελίσσεται σε μια δύσκολη χρονιά σε πολλές γωνίες του πλανήτη.

Η Ελλάδα βρίσκεται στα χειρότερά της, ενώ κάποιοι λένε ότι αυτά που περνάμε τώρα είναι παιδική χαρά μπροστά σε εκείνα που έχουμε να δούμε τα επόμενα χρόνια. Έχουμε κάνει όμως επανειλημμένες αναφορές και αναλύσεις για την κοινωνία, την οικονομία και την πολιτική και έχουμε εμπεδώσει την κατάσταση που επικρατεί, τόσο στα εσωτερικά της Ελλάδας, όσο και στις σχέσεις της με άλλες –γειτονικές και μη- χώρες. Τουτέστιν δεν χρειάζεται να τα επαναλάβουμε.

Η Ευρώπη βρίσκεται σε μια εξίσου περίεργη περίοδο. Τα οικονομικά των χωρών της ευρωζώνης δεν είναι ιδιαιτέρως ανθηρά, κάτι που έχει κάνει τις κυβερνήσεις σχεδόν όλων των χωρών να προχωρήσουν σε περικοπές σε όλους τους τομείς, ενώ σε πολλές χώρες, βλέπε Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία κ.λπ. γίνονται διαρκώς διαδηλώσεις και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στα μέτρα λιτότητας που αναγκάζονται να πάρουν οι τοπικές κυβερνήσεις.

Στην Αμερική τα πράγματα έχουν αρχίσει να φαίνονται λίγο καλύτερα, όσον αφορά τον τομέα της απασχόλησης. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα (Μάρτιος 2011) για λογαριασμό του Υπουργείου Εργασίας, δημιουργήθηκαν 216.000 νέες θέσεις εργασίας και αυτό οδήγησε στη μείωση της ανεργίας στο 8,8%. Με την παγκόσμια οικονομία σε αναταραχή και τις τιμές βενζίνης και τροφίμων να ανεβαίνουν επικίνδυνα, οι οικονομολόγοι ανέμεναν καρτερικά τον αντίκτυπο στον τομέα της απασχόλησης. Όμως από ότι φαίνεται τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα. Βέβαια ο αριθμός εκείνων που είναι μακροχρόνια άνεργοι (δηλαδή χωρίς εργασία για πάνω από 27 εβδομάδες) είναι ακόμα αρκετά υψηλός, αφού ξεπερνά τα 6 εκατομμύρια. Όμως η αλήθεια είναι ότι υπάρχει αμυδρή βελτίωση.

Η Μέση Ανατολή από την άλλη είναι καζάνι που βράζει. Από το Λίβανο, στην Αίγυπτο και από το Ομάν και το Μπαχρέιν μέχρι την Τυνησία και τώρα τη Λιβύη έχουν χαθεί αμέτρητες ζωές στο όνομα της δημοκρατίας και της καλύτερης ποιότητας ζωής. Αυτός ο βασανισμένος κατά τα άλλα κόσμος εξεγέρθηκε ενάντια στις μακροχρόνιες απολυταρχίες και διεκδικεί πλέον έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Ηγέτες που να μπορούν να εκλέξουν, μισθούς με τους οποίους μπορούν να ζήσουν, ελευθερία και καλύτερο βιοτικό επίπεδο.

Πολλές φορές παρακολουθούμε ειδήσεις και βλέπουμε τα δρώμενα σε αυτές τις μακρινές χώρες και νομίζουμε ότι τα πράγματα διαφέρουν σε σχέση με εμάς. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν διαφέρουν καθόλου. Φαντάζουν διαφορετικά, αλλά είναι ίδια. Κι εκείνοι ενάντια στη διαφθορά πολεμούν. Ενάντια σε ηγέτες που τους εκμεταλλεύτηκαν και συνεχίζουν να το κάνουν. Κι εκείνοι διεκδικούν μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά τους. Παιδιά που στις περισσότερες χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής έχουν μεγαλώσει με όπλα στα χέρια. Γεννήθηκαν σε σκηνές. Ζουν στη λάσπη. Έχω πολλές φορές σκεφτεί γιατί υπάρχει τέτοια εξαθλίωση στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή και, πέραν των περιβαλλοντικών παραγόντων που σίγουρα επηρεάζουν την οικονομία και κατά συνέπεια τις τοπικές κοινωνίες, έχω λάβει την εξής απάντηση από πολιτικούς αναλυτές και καθηγητές οικονομικών: «Γιατί έτσι έχουν αποφασίσει κάποιες χώρες της Δύσης». Σχεδόν ανατριχιαστική είναι αυτή η απάντηση και η αλήθεια ή το ψέμα που βρίσκεται πίσω της.

Συνεχίζοντας την μικρή μας βόλτα, περνάμε στα γεγονότα που έλαβαν χώρα πρόσφατα στην Ιαπωνία. Ένας αδιανόητα ισχυρός σεισμός, που όχι μόνο προκάλεσε το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, τον τραυματισμό άλλων τόσων, την καταστροφή σπιτιών, του οδικού δικτύου, ηλεκτροδότησης κ.λπ., αλλά και ένα δραματικό ατύχημα στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Αυτό ίσως ήταν το χειρότερο από όλα. Τα θύματα και οι ζημιές είναι σίγουρα κάτι θλιβερό. Η ραδιενέργεια όμως και οι επιπτώσεις της στην υγεία όχι μόνο της τοπικής κοινωνίας, αλλά και της παγκόσμιας κοινότητας, είναι a category of its own. Μια αλλαγή στην πνοή του ανέμου και η ραδιενέργεια πετάει στο Βανκούβερ… και κατόπιν στις μεσοδυτικές πολιτείες… και κατόπιν στην Ευρώπη.

Η ραδιενέργεια και πιο συγκεκριμένα το ιώδιο-131 καλύπτει την βλάστηση και επομένως «ταΐζει» τα ζώα που βόσκουν και το μεταφέρουν κατόπιν στο γάλα τους. Επίσης, επικάθεται σε νωπά τρόφιμα, τα οποία «ανεξέλεγκτα» δύνανται να κυκλοφορήσουν σε οποιαδήποτε μεριά του πλανήτη και να καταναλωθούν από ανύποπτους πολίτες. Η ραδιενέργεια προκαλεί αλλοιώσεις στο DNA, γενετικές ανωμαλίες, ενώ επικάθεται άμεσα στον θυρεοειδή αδένα, μεταλλάσσοντας τα κύτταρα και προκαλώντας καρκίνο. Τέλος, το στρόντιο όπως και το πλουτώνιο –ραδιενεργά υλικά- εισέρχονται «αθόρυβα» στον ανθρώπινο οργανισμό και επικάθονται στα οστά, τα οστικά κύτταρα και τους πνεύμονες, προκαλώντας ζημιά στους ζωντανούς ιστούς. Πόσες τερατογεννέσεις δεν έχουμε δει στην Ιαπωνία, μετά το Ναγκασάκι; Το χειρότερο από όλα τα παραπάνω είναι ότι η ραδιενέργεια δεν είναι ένα τσουνάμι που θα φέρει θάνατο και θα σαρώσει τα πάντα… για μια μέρα. Η ραδιενέργεια ταξιδεύει και ζει, δρώντας στον ανθρώπινο οργανισμό, για πολλά, πολλά χρόνια.

Σκεφθείτε ότι ήμαστε ακόμα στον Απρίλιο. Λένε ότι σε μερικά χρόνια οι τιμές των τροφίμων θα έχουν φτάσει σε τέτοια δυσθεώρητα ύψη, που μόνο οι εξαιρετικά πλούσιοι θα έχουν τη δυνατότητα πλέον να ζουν. Λένε ότι η τιμή του πετρελαίου θα ανέβει τόσο πολύ, που κάποιες χώρες θα αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες τους σε βασικούς τομείς. Μιλάμε για μεταφορές, ηλεκτροδότηση κ.ο.κ. Λένε πως με την υπερθέρμανση του πλανήτη σε λίγο θα πληρώνουμε για να αναπνέουμε έστω και ψήγμα οξυγόνου. Κάποια σίγουρα φαντάζουν μακρινά. Μήπως όμως δεν είναι;

Η τιμή του πετρελαίου έχει ήδη ανέβει επικίνδυνα. Παλιά με ένα 20άρικο γέμιζες περίπου τα ¾ του ρεζερβουάρ. Τώρα μετά βίας φτάνει στο ¼. Και αυτό ισχύει σε όλες τις χώρες. Η άνοδος των τροφίμων είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους εξεγέρθηκαν οι λαοί στις χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Και αυτό –όπως έχουμε ξαναπεί- δεν είναι κάτι που τα ΜΜΕ ήθελαν να κυκλοφορήσει ευρέως. Οι κλιματικές αλλαγές και συνεπώς η άνοδος των τιμών των τροφίμων έχει κουκουλωθεί τεχνηέντως. Η «πράσινη» δράση δεν έχει κριθεί ακόμα ως επιτακτική ανάγκη και έτσι καταναλώνονται ανεξέλεγκτα τεράστια μεγέθη ενέργειας και φυσικών πηγών, που όσο περνά ο καιρός μειώνονται επικίνδυνα. Οι εκπομπές διοξειδίου σε συνδυασμό με το πρόσφατο πυρηνικό ατύχημα αποτελούν θανατηφόρο συνδυασμό για την υγεία όλου του πλανήτη, αφού όπως είπαμε μια αλλαγή της πνοής του ανέμου αρκεί για να σκορπίσει παντού ο κίνδυνος, σε ανθρώπους, ζώα και φυτά.

Και όλα αυτά μας κάνουν να σκεφτόμαστε. Έτσι ήταν ο κόσμος που φανταστήκαμε μικροί; Έτσι είναι ο κόσμος που θέλουμε για τα παιδιά μας; Έτσι είναι ο κόσμος που θέλουμε να ζούμε; Άραγε όλα αυτά τα προκαλέσαμε εμείς; Με την απληστία μας; Αγνοώντας εκουσίως τους κινδύνους; Στοχεύοντας πάντα και μόνο στο χρήμα; Ή μήπως όλα αυτά ήταν η προδιαγεγραμμένη πορεία της Ανάπτυξης, που κανείς όμως δεν είχε την διαστροφική οπτική για να προβλέψει;



Άψυχοι εγκέφαλοι

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News (28/03/2011)

Οι πολιτικοί εντέλει –ίσως μηδενός εξαιρουμένου- στην Ελλάδα μπορούν εύκολα να προσομοιαστούν με όντα από άλλο πλανήτη, αφού καθίσταται σαφές ότι δεν έχουν ουδεμία επαφή με την πραγματικότητα. Όλοι αυτοί στην Πλατεία Συντάγματος μοιάζουν σα να είναι αποκομμένοι από το σύγχρονο κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι, κινούμενοι ως ανεξάρτητες μονάδες σε ένα δικό τους χωροχρόνο. Κάποιοι από αυτούς έχουν καταλάβει ότι κάτι ίσως δεν πάει καλά –χωρίς όμως να είναι και απόλυτα σίγουροι- και δεν πολυκυκλοφορούν. Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι, οι οποίοι δεν έχουν καταλάβει ότι αποτελούν κόκκινο πανί για το σύνολο της κοινωνίας και κινούνται φυσιολογικά ανάμεσά μας, σα να μη συμβαίνει τίποτα.

Ο πάντα διακριτικός, λεπτεπίλεπτος και φειδωλός στα λόγια κύριος Πάγκαλος βρέθηκε προσφάτως στα Καλύβια Αττικής, όπου και δέχτηκε στοχευμένη επίθεση με γιαούρτια. Ο εν λόγω, που κατά τη διάρκεια της πολιτικής του θητείας έχει προσβάλλει την ελληνική κοινωνία –όχι μόνο εντός, αλλά και εκτός συνόρων-, από ότι φαίνεται δεν έχει καμία συναίσθηση των λεχθέντων του –όχι ότι είχε ποτέ- και επιπλέον πλασάροντας και την γυναίκα του στην πολιτική γίνεται ακόμα πιο προκλητικός και θρασύς. Δεν είναι μόνο η εμφάνιση που προδίδει άνθρωπο χωρίς μέτρο, αλλά και το στόμα που τρέχει πολύ πιο γρήγορα από το μυαλό.

Ο κύριος Πάγκαλος όμως δεν είναι ο μόνος που έχει δεχτεί κατάμουτρα το κατά τα άλλα θρεπτικότατο προϊόν. Ο Γιώργος Βουλγαράκης (ό,τι νόμιμο είναι και ηθικό!), ο Αλέκος Αλαβάνος (ο εκατομμυριούχος σοσιαλιστής των βορείων προαστίων), ο Νικήτας Κακλαμάνης (ο κύριος Τίποτα του Κολωνακίου), ο Πάνος Μπεγλίτης (γιαούρτια και μπουκάλια), ο Χρήστος Πρωτόπαπας, ο Γιώργος Αλογοσκούφης, ο Κώστας Καραμανλής, ο Κίμων Κουλούρης και πολλοί ακόμα έχουν ταπεινωθεί με γιαούρτωμα, αλλά και έχουν υποστεί κατά καιρούς φραστικές και όχι μόνο επιθέσεις από τον κόσμο.

Τα περισσότερα από τα άνωθι περιστατικά έλαβαν χώρα ενόσω οι κύριοι αυτοί κυκλοφορούσαν αμέριμνοι σε καφετέριες, συγκεντρώσεις, ομιλίες, έβγαιναν βόλτα στους δρόμους κ.λπ. Κάποιος μπορεί βέβαια να πει «Και τι να κάνουν; Να μείνουν κλεισμένοι στα σπίτια τους και να μη βγαίνουν ποτέ;». Ναι, ακριβώς αυτό. Να μη βγαίνουν ποτέ. Γιατί όλοι αυτοί, νυν και πρώην, έφαγαν. Γιατί όλοι τους, νυν και πρώην, αποτελούν για την ελληνική κοινωνία καταχραστές του δημοσίου χρήματος. Γιατί η Ελληνική Βουλή έγινε εντέλει άντρο εκείνων «που δεν κατάλαβαν τίποτα». Εκείνων χωρίς συναίσθηση. Εκείνων που ουσιαστικά δεν είναι κομμάτια αυτής της κοινωνίας. Εκείνων που ο κόσμος ψηφίζει αναγκαστικά, γιατί δεν υπάρχουν άλλοι.

Οι Έλληνες πλέον βλέπουν τους πολιτικούς σαν ξένα σώματα, ειδεχθή, μίζερα και ανίκανα να τους εμπνεύσουν, να τους δώσουν έστω και ένα ψήγμα ελπίδας, έστω και μια υποψία χαμόγελου, γιατί όλοι τους κινούνται σαν άψυχοι εγκέφαλοι, που εκούσια αποκόπηκαν από την κοινωνία. Και όταν αποκόπτεσαι από την κοινωνία σημαίνει ουσιαστικά ότι δε θέλεις να αποτελείς μέρος της. Ίσως γιατί δεν σου αρέσει, ίσως γιατί τη θεωρείς μίζερη. Ίσως γιατί θεωρείς ότι είσαι πολύ πιο πάνω από αυτή. Άλλωστε ο «συμπαθέστατος» κύριος Πάγκαλος δεν αποκάλεσε τους δημοσίους υπαλλήλους «κοπρίτες» και «τεμπέληδες»; Την ίδια στιγμή που ο ίδιος δουλεύει νυχθημερόν; Με διαφορετικό βέβαια τρόπο.

Τις προάλλες επίσης ο ίδιος πολιτικός εξέφρασε εξίσου ανοιχτά –αφού έχει ξεπεραστεί πλέον το θέμα του σεβασμού απέναντι στην ελληνική κοινωνία- σε πρωινή ειδησεογραφική εκπομπή ότι «Γιατί; Γνωρίζετε εσείς καμία κυβέρνηση που να πραγματοποίησε ό,τι υποσχέθηκε προεκλογικά;». Αλίμονο! Νομίζω ότι έχουμε πάψει πλέον να πιστεύουμε, όχι μόνο οτιδήποτε διαγγέλλουν οι πολιτικοί προεκλογικά, αλλά και μετεκλογικά. Πόσες φορές και αν έχουμε ακούσει τον κύριο Παπανδρέου και τον κύριο Παπακωνσταντίνου να δηλώνουν ότι δεν θα επιβληθούν νέα μέτρα; Φευ! Κάθε φορά που επιστρέφουν από τα ταξιδάκια τους, κάτι καινούριο έχουν να ξεφουρνίσουν στον κόσμο. Για να μην αναφερθούμε στον προηγούμενο κουρασμένο πρωθυπουργό που διεκήρυττε περί διαφάνειας, σεμνότητας και ταπεινότητας, για να αντιληφθούμε κατόπιν ότι έκανε πράξη το ακριβώς αντίθετο. Οπότε… κύριε Πάγκαλε δεν χρειάζεται να δηλώνετε τα αυτονόητα. Πρώτον γιατί τα γνωρίζουμε ήδη και δεύτερον γιατί απλά τονίζετε ακόμα περισσότερο το θρασύ και ανάλγητο προφίλ σας. Όλοι σας τα ίδια σκέφτεστε, απλά οι άλλοι έχουν την στοιχειώδη συναίσθηση να μην τα ξεστομίζουν.

Το ξέρουμε πολύ καλά ότι οι εποχές αλλάζουν. Ο κόσμος της παρούσας δεκαετίας δεν έχει καμία σχέση με τον κόσμο της περασμένης κ.ο.κ. Το αυτό ισχύει και για τους πολιτικούς προφανώς, αφού αποτελούν μέρος –έστω και ξένο- αυτής της κοινωνίας. Δεν ξέρω αν το κλισέ «κάθε πέρσι και καλύτερα» ισχύει για όλα τα κράτη του κόσμου όμως. Προσωπικά από τα ταξίδια που πραγματοποιώ επανειλημμένως σε διάφορες χώρες έχω διαπιστώσει ότι σε αρκετές από αυτές τα πράγματα έχουν βελτιωθεί. Παρόλο που παντού οι συνθήκες ζωής αλλάζουν, παρόλο που παντού τα πράγματα έχουν γίνει πιο σκληρά και πιο ανελέητα, σε διάφορους τομείς, η αλλαγή στον κόσμο είναι εμφανής. Λόγου χάρη, οι Γάλλοι έχουν γίνει λιγότερο σωβινιστές, περισσότερο ευγενείς και περισσότερο φιλόξενοι με τους τουρίστες. Στην Αγγλία η εξυπηρέτηση στα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις έχει γίνει πιο θερμή. Στις Βρυξέλλες το ίδιο. Επίσης, στην Ιταλία το επίπεδο οργάνωσης και εξυπηρέτησης έχει βελτιωθεί πάρα πολύ. Για την Αμερική δεν σχολιάζω, γιατί από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να την επισκέπτεται, ήμουν πάντα απόλυτα ικανοποιημένη από την οργάνωση και την ταχύτητα εξυπηρέτησης, σε πάρα πολλούς τομείς. Μάλιστα βλέπω σήμερα στην Ελλάδα ορισμένες κινήσεις που οι Αμερικανοί έχουν υιοθετήσει εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια.

Σίγουρα ο κόσμος, όπως ανέφερα πιο πάνω, έχει γίνει σκληρότερος, από άποψη συνθηκών ζωής. Η εγκληματικότητα έχει αλλάξει πρόσωπο. Οι πόλεμοι έχουν αλλάξει ύφος, λόγο και τρόπο διεξαγωγής. Οι ανάγκες έχουν αλλάξει. Αυτό σημαίνει ότι και ο κόσμος πρέπει –αναγκάζεται δηλαδή- να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Στην Ελλάδα όμως ο κόσμος αντί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, προσπαθώντας να αντισταθμίσει τα αρνητικά με θετική δράση, απλά ακολούθησε την κατηφόρα και μάλιστα όχι μόνο με ευκολία, αλλά και με μεγάλη χαρά. Ο κόσμος έχει γίνει αγενής, μίζερος, χωρίς όραμα, φοβισμένος, χωρίς πυξίδα, χωρίς προσανατολισμό, κοιτώντας πάντα και μόνο τον εαυτό του. Έχει χαθεί παντελώς η αίσθηση του «εμείς». Το «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε σήμερα και αύριο έχει ο Θεός» έχει γίνει σλόγκαν to live by. Και όλα αυτά ξεκίνησαν από τον γνωστό λαοπλάνο που ανέλαβε τα ηνία της χώρας, 3 δεκαετίες πριν. Τότε ήταν που ο πολιτικός ξεκίνησε να ονομάζεται λαμόγιο, καρεκλοκένταυρος, «να φάμε», να διορίσουμε, να πληρώσουμε για ψήφους κ.λπ. Τώρα πλέον οι πολιτικοί μας απλά και ασυναίσθητα αποστασιοποιήθηκαν από την κοινωνία. Άλλωστε ο ίδιος ο τωρινός πρωθυπουργός τριγύριζε ανά την Ευρώπη και την Αμερική διακηρύττοντας ότι δεν ξέρει από πού να μας συμμαζέψει. Ότι ναι, υπάρχει διαφθορά και ότι το καλύτερό μας σπορ είναι η φοροδιαφυγή. Ναι, το έκανε. Σαν να μην ήταν Έλληνας. Σαν να μην ένιωθε μέσα του ότι βγαίνοντας έξω έπρεπε να υποστηρίξει τη χώρα του και την ελληνική κοινωνία. Το ίδιο ακριβώς δεν κάνει και ο Παπακωνσταντίνου; Όλο χαμόγελα όταν είναι έξω και όταν επιστρέφει, η διάθεση και το ύφος του είναι πάντα στο ναδίρ. Λες και αρέσκεται να μας «τιμωρεί». Οπότε είναι απόλυτα λογικό να γίνεται τάχιστα ένας από τους λιγότερο συμπαθείς πολιτικούς αυτή τη στιγμή. Δεν είναι μόνο ο ρόλος του, αλλά και το ύφος του. Το απόλυτα παγωμένο και αποστασιοποιημένο.

Ο Θέμος Αναστασιάδης έγραψε την περασμένη Κυριακή στο Πρώτο Θέμα: «Όποιος πολιτικός φοβάται να βγει από το σπίτι του, σημαίνει ότι πρέπει να αποχωρήσει από την πολιτική». Σωστό. Αλλά όχι αρκετό. Το θέμα δεν είναι το «φύγε εσύ, έλα εσύ». Γιατί, σύμφωνα με τις πιθανότητες και ο επόμενος το ίδιο θα είναι. Το θέμα είναι να αλλάξει συθέμελα το πολιτικό ήθος σε αυτόν τον τόπο και οι εκπρόσωποι του λαού να είναι και να λειτουργούν ως αυθεντικά κομμάτια αυτής της κοινωνίας. Αυτό είναι το –πρώτο- θέμα.

Ξαφνική, μαζική και ταυτόχρονη επίθεση

Έχουμε χρόνια που ακούμε την κλισέ φράση «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι», αλλά υπάρχουν βάσιμες αμφιβολίες για το αν η πλειοψηφία του κόσμου έχει καταλάβει τον άνωθι συσχετισμό. Και αυτό γιατί, ειδικά τα τελευταία 10 χρόνια, η αστυνομία είναι μάλλον θύμα, παρά θύτης. Όσοι ήταν παρόντες σε πορείες ή επεισόδια μπορούν σίγουρα να διαβεβαιώσουν ότι η αστυνομία «απαντά»… δεν «απευθύνει τον λόγο» και ότι έχει δεχθεί απίστευτες, όχι μόνο λεκτικές, αλλά και επιθέσεις με διαφόρων ειδών -αυτοσχέδια και μη- όπλα.

Το τελευταίο δράμα παίχτηκε χτες (1η Μαρτίου) το απόγευμα (δεν είχε νυχτώσει ακόμα) σε ένα περίπτερο στο Μενίδι και στη συνέχεια στον Κηφισό, στο ύψος του Ρέντη. Κινηματογραφική ληστεία με Καλάζνικοφ σε περίπτερο, ώρα 6.30 το απόγευμα, σε συνοικία με κόσμο, εργαζόμενους, γυναίκες, παιδιά… Οι ληστές επιβαίνουν σε τζιπ μεγάλου κυβισμού και αρχίζουν τρελή πορεία, καταδιωκόμενοι από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ, που πραγματικά και ομολογουμένως αποτελεί μια άκρως επιτυχημένη πρωτοβουλία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Σε κάποια στροφή, το τζιπ παρκάρει δεξιά, οι επιβαίνοντες κατεβαίνουν και στήνουν ενέδρα στους αστυνομικούς, οι οποίοι έχουν καλέσει για ενίσχυση. Τα περιπολικά δεν έφτασαν ποτέ και μόλις οι αστυνομικοί έστριψαν δέχτηκαν ακατάπαυστα τα πυρά των δραστών. Δύο παλικάρια 20 και 23 ετών έχασαν τη ζωή τους, ενώ δύο νοσηλεύονται, με σταθερή την κατάσταση της υγείας τους.

Το προηγούμενο –επίσης πρόσφατο- τραγικό συμβάν έλαβε χώρα στις 23 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια της πραγματικά μεγαλειώδους πορείας, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα. Νιώσαμε αληθινά περήφανοι για τη λαοθάλασσα που διαδήλωσε ειρηνικά –αναφαίρετο συνταγματικό δικαίωμα-, ενάντια στα σκληρά μέτρα –που πλήττουν κυρίως τη μεσαία τάξη και ειδικά τους συνταξιούχους-, ενάντια στη διαφθορά και την υποκρισία της πολιτικής σκηνής και ενάντια σε μια κυβέρνηση, τα κίνητρα της οποίας παραμένουν σκοτεινά, όσον αφορά την είσοδο στο διαβόητο μνημόνιο. Όμως η αληθινά απίστευτη ενέργεια της πορείας αυτής εντέλει αμαυρώθηκε.

Εκείνο που συντάραξε το βλέμμα και την ψυχή μας δεν ήταν η καταστροφή του κέντρου της Αθήνας για μια ακόμα φορά, ούτε οι χιλιάδες συμμετέχοντες. Η εικόνα του πεσμένου στα γόνατα αστυνομικού όμως –που σίγουρα έχει οικογένεια, παιδιά, μάνα και πατέρα- που δέχτηκε δολοφονική επίθεση με μολότοφ στο κεφάλι (!) ήταν αδιαμφισβήτητα ανατριχιαστική. Είδαμε τον άνθρωπο να πετάει με τρόμο το κράνος από το κεφάλι του και σε κατάσταση υστερίας να προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά που έκαιγε γύρω από το λαιμό του. Η επανάληψη, δε, της σκηνής από την τηλεόραση έκανε την εικόνα ακόμα πιο εφιαλτική. Ποιος ξέρει τι ακριβώς σκεφτόταν ο άνθρωπος αυτός, ενόσω φλεγόταν. Την οικογένειά του. Αν ο μισθός που παίρνει αξίζει όλα εκείνα που υπομένει και στα οποία υποβάλλεται κάθε φορά που πρέπει να διατηρήσει την τάξη σε μια πορεία ή εκδήλωση. Το σίγουρο είναι ότι σκέφτηκε το θάνατο… αν μη τι άλλο.

Κατόπιν, παρακολουθήσαμε ακόμα μια δολοφονική επίθεση με μολότοφ, στα πόδια αυτή τη φορά ενός δημοσιογράφου, τον οποίο έσπευσαν άμεσα να βοηθήσουν οι γύρω συνάδελφοι και ο κόσμος.

Και όλα αυτά μας έφεραν στο μυαλό άσχημες θύμησες. Μάιος 2010. Marfin Bank, οδός Σταδίου. Τότε που δολοφονήθηκαν 3 νέοι άνθρωποι. Τρεις εργαζόμενοι σε τράπεζα. Έτσι. «Και λοιπόν? Δεν μας ενδιαφέρει ποιος είναι μέσα. Να καούν. Δουλεύουν σε τράπεζα». Αυτά είχαν ακουστεί τότε από τους –όχι δολοφόνους (!)- κουκουλοφόρους, που πέταξαν τις μολότοφ μέσα στην τράπεζα, εντός της οποίας πέθαναν οι 3 αυτοί άνθρωποι –εκ των οποίων η μια εγκυμονούσα- από ασφυξία. Το «αστείο» είναι ότι παρά το γεγονός ότι υπήρχαν μάρτυρες, εκείνοι οι δράστες δεν πιάστηκαν ποτέ. Δεν ακούστηκε ποτέ τίποτα γι’ αυτούς. Απλά συνέχισαν να υπάρχουν μέσα στο πλήθος. Όπως εκείνος που πιάστηκε κατά τη διάρκεια της πορείας, αλλά αφέθηκε ελεύθερος, παρά το γεγονός ότι κρατούσε τόξο με βέλος και είχε τσεκούρι στην τσάντα του. Κατά τα άλλα όμως, στη φυλακή μπορεί να είναι κάποιος με ένα χρέος 1.000 ευρώ στην εφορία, αλλά χωρίς δικτυωμένο δικηγόρο.

Οι κακοποιοί άφαντοι λοιπόν. Όπως άφαντοι είναι και όλοι οι ένοχοι σε αυτό το κράτος. Ποτέ κανείς δεν φταίει σε τίποτα. Όλα είναι πάντα μια κακή συγκυρία. Όλα θα μπορούσαν να αποφευχθούν, αλλά δε…

Η ρίζα του προβλήματος είναι αλλού όμως. Σύμφωνα με καταγγελίες αστυνομικών –συμπεριλαμβανομένου του γραμματέα της Ένωσης Αστυνομικών Αττικής-, δεν υπάρχουν αρκετά περιπολικά για να καλύψουν τη «δράση» στην Αθήνα, ενώ πολλά από αυτά δεν υπόκεινται σε κανέναν απολύτως τεχνικό έλεγχο (δήθεν λόγω περικοπών), πολλές φορές οι ίδιοι οι αστυνομικοί αναγκάζονται να αγοράζουν μόνοι τους –με δικά τους χρήματα- τον εξοπλισμό τους, η πλειοψηφία της ομάδας ΔΙΑΣ δεν φοράει καν αλεξίσφαιρα γιλέκα, ενώ οι μισθοί τους φτάνουν μετά βίας τα 700 ευρώ. Ανήμποροι και ουσιαστικά απροστάτευτοι μπροστά σε θρασύτατους κακοποιούς, βλέπουν τον θάνατο to breathe down their neck. Η αστυνομία λοιπόν δεν έχει γίνει το στόχαστρο μόνο των απανταχού αντιεξουσιαστών (και πράσινα άλογα… στην κυριολεξία), κομμουνιστών, αναρχικών, αντικαπιταλιστών κ.ο.κ., αλλά, από ότι καθίσταται σαφές, και του ίδιου του κράτους. Γιατί το κράτος πρώτο από όλους οφείλει να φροντίσει, να εκπαιδεύσει και να θωρακίσει το Σώμα που προστατεύει τους πολίτες αυτής της κοινωνίας. Μια πολύ πετυχημένη φράση είπε ο Γραμματέας της Ένωσης Αστυνομικών. «Όσοι είναι εναντίον μας, βαφτίζονται Δημοκράτες και όσοι μας υποστηρίζουν, αποκαλούνται Φασίστες»…

Το συμπέρασμα όμως νομίζω πως βγαίνει αβίαστα. Ποιος είναι το «γουρούνι»? Ποιος είναι ο «δολοφόνος»? Εκείνος που προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη? Ή εκείνος που επιτίθεται εκουσίως με Καλάζνικοφ, βόμβες, τόξα, τσεκούρια, καδρόνια και κομμάτια μάρμαρου με ξεκάθαρο στόχο να σκοτώσει ή να προκαλέσει τουλάχιστον σοβαρή σωματική βλάβη? Γιατί ο κουκουλοφόρος με το τόξο, το τσεκούρι και τη μολότοφ είναι ακριβώς στην ίδια κατηγορία με τον χτεσινό ληστή-δολοφόνο.

Τα πράγματα όμως επί συνόλω είναι τόσο διαλυμένα σε αυτή τη χώρα, που η αστυνομία μπορεί να είναι και το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει την κυβέρνηση… και ίσως την κάθε κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός μας ταξιδεύει ανά τον κόσμο μέρα παρά μέρα (αμφιβάλω πραγματικά αν έχει καθίσει στην Αθήνα για περισσότερες από 3 συνεχόμενες ημέρες), ο υπουργός οικονομικών κάθε φορά που πάει στο εξωτερικό, επιστρέφει με νέο σετ –ακόμα πιο αυστηρών- μέτρων, οι μετανάστες συνεχίζουν την απεργία πείνας (κάτι το όποιο προσωπικά με αφήνει ΠΑΓΕΡΑ αδιάφορη) στο υπό κατάληψη μέγαρο Υπατία, το κέντρο της Αθήνας έχει μετατραπεί σε γκέτο χειρότερο από το South Bronx ή το Harlem, οι τρομοκράτες και οι απανταχού κακοποιοί δρουν ανεξέλεγκτα, οι συνεχείς –από τα Χριστούγεννα- απεργίες μας έχουν τσακίσει τα νεύρα, η ανεργία σκαρφαλώνει κοντά στο 15%, ο ΦΠΑ στα 23% -με προοπτική ανόδου το 2012-, οι εξώσεις παρουσιάζουν έκρηξη –αφού ο κόσμος δεν έχει να πληρώσει ούτε ενοίκιο, ούτε κοινόχρηστα, ούτε ΔΕΗ-, οι Γερμανοί επιμένουν να πουλήσουμε την Ακρόπολη και κάνα νησάκι (3.000 έχουμε… τι να τα κάνουμε?), οι Τούρκοι θα φτάσουν σε λίγο στην Πάτρα –για να δουν αν κουνιούνται οι βάρκες στον Κορινθιακό-, οι Μουσουλμάνοι ονειρεύονται δικό τους κράτος στη Θράκη, η βενζίνη πατάει το 2ευρω σε λίγο –αφού τα αντανακλαστικά των βενζινοπωλών μας είναι ακαριαία- και σε λίγο μπορεί και να έχουμε κύμα μεταναστών από Λιβύη –αφού μπορούμε να τους θρέψουμε.

Βουλιάζει το κράτος και βουλιάζει και το έθνος μαζί. Είναι σαν να έχουμε δεχτεί ξαφνική, μαζική και ταυτόχρονη επίθεση από παντού. Ακόμα και εκ των έσω. Δεν εξηγείται αλλιώς...



Το μαύρο πέπλο της ανεργίας

Δημοσίευση στην ιστοσελίδα http://www.statesmen.gr/

«Φως στο τούνελ» για την οικονομία, την ανάπτυξη και την ανεργία βλέπει ο κύριος Παπακωνσταντίνου. Παρόλα αυτά μας είναι ασαφής, όσο και ακατάληπτη η πηγή αυτού του φωτός. Καθώς δεν μπορούμε να δούμε ούτε που στηρίζεται, ούτε από πού αντλεί αισιοδοξία.

Σύμφωνα με πρόσφατες μετρήσεις, τα ποσοστά ανεργίας στην Ελλάδα ανέβηκαν κατά 2 μονάδες εντός του Δεκεμβρίου 2010, ενώ στην παρούσα κυμαίνονται περί τα 14% (επίσημα εγγεγραμμένοι). Σύμφωνα με τις δυσοίωνες προβλέψεις, το ποσοστό αυτό θα φτάσει τα 22% μέχρι τα τέλη του 2011, δηλαδή, σε απτό και κατανοητό αριθμό, τους 1.150.000 ανθρώπους. Αν σε αυτή την εξαιρετικά δυσάρεστη προοπτική προσθέσουμε τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, που έχουν φτάσει τα 65 έτη, τη μείωση μισθών, την υιοθέτηση ευέλικτης εργασίας και ωραρίου, τη νέκρωση της αγοράς και των επιχειρήσεων και τη μηδενική ανάπτυξη, τότε έχουμε ένα πικρό κοκτέιλ, το οποίο υποχρεούνται να γευτούν οι νέοι άνθρωποι κυρίως.

Ναι, εκείνοι που μόχθησαν στα πανεπιστημιακά έδρανα για πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Εκείνοι που πέρασαν από αμέτρητες δουλειές, με χιλιάδες απλήρωτες υπερωρίες. Εκείνοι που άκουσαν ειρωνικά, υπαινικτικά και απειλητικά σχόλια για την ποιότητα της εργασίας τους. Εκείνοι που είδαν προϊσταμένους να τους «υποκλέπτουν» τη δόξα του δικού τους κόπου, παρουσιάζοντάς την ως δική τους. Εκείνοι που είχαν δικτυωμένους προϊστάμενους, με πολύ λιγότερα προσόντα και ταλέντα από αυτούς. Εκείνοι που κυνήγησαν δουλειές, εκείνοι που απολύθηκαν, εκείνοι που παραιτήθηκαν λόγω απαράδεκτων εργασιακών συνθηκών, εκείνοι που είχαν ολιγόμηνες συμβάσεις και βρέθηκαν στο δρόμο.

Και μετά αναρωτιόμαστε. Γιατί οι νέοι θέλουν να φύγουν; Γιατί να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να δώσουν τα φώτα τους αλλού; Γιατί δε μένουν να πολεμήσουν, για να σώσουν τον τόπο αυτό;

Οι παραπάνω δεν είναι παρά ρομαντικές ερωτήσεις, που προέρχονται μάλλον από εκείνους που δεν ξέρουν «εκ των έσω» τι σημαίνει να παλεύεις –στην κυριολεξία- για να βρεις και να κρατήσεις μια δουλειά. Για εκείνους που επιλέγουν να αγνοούν ότι οι λογαριασμοί τρέχουν, η ζωή και η ακρίβεια καλπάζουν και ότι ο νέος δεν έχει την πολυτέλεια να κοιτάζει τους τοίχους περιμένοντας έως και χρόνια για να βρει μια δουλειά της προκοπής, με μοναδικό σκοπό στη ζωή του να «σώσει την Ελλάδα». Ειδικά δε επειδή η Ελλάδα –αυτοί που την κυβερνούν δηλαδή- δεν θέλει να τους πετάξει ούτε καν ένα μισοφουσκωμένο σωσίβιο.

Και δεν είναι μόνο το θέμα της μείωσης προσλήψεων, δηλαδή της αδυναμίας εύρεσης θέσεως εργασίας. Είναι και εκείνη η γνωστή ελληνική κουλτούρα –που καλλιεργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Να πατάμε και να εξαφανίζουμε όποιον αξίζει και μπορεί να κάνει πράγματα, επειδή «χαλάει την πιάτσα».

Καλύτερα να λείπουν λοιπόν οι ρομαντικές αναρωτήσεις και ας κάνουν οι νέοι άνθρωποι ό,τι νομίζουν καλύτερο. Αν στο εξωτερικό η δουλειά, η μόρφωση και το ήθος αναγνωρίζεται, αμείβεται και χαίρεται σεβασμού, τότε εκεί θα πρέπει να κατευθυνθούν. Όχι ότι τα πράγματα είναι εύκολα στο εξωτερικό, αλλά τουλάχιστον υπάρχει ηθική και υλική ανταμοιβή. Η ζωή έγινε ιδιαίτερα σκληρή και ο ρομαντισμός δεν έχει πλέον θέση πουθενά.

Ποιοι είναι οι «δολοφόνοι»?

Δημοσίευση στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα http://www.statesmen.gr/

Έχουμε χρόνια που ακούμε την κλισέ φράση «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι», αλλά υπάρχουν βάσιμες αμφιβολίες για το αν η πλειοψηφία του κόσμου έχει καταλάβει τον άνωθι συσχετισμό. Και αυτό γιατί, ειδικά τα τελευταία 10 χρόνια, η αστυνομία είναι μάλλον θύμα, παρά θύτης. Όσοι ήταν παρόντες σε πορείες ή επεισόδια μπορούν σίγουρα να διαβεβαιώσουν ότι η αστυνομία «απαντά»… δεν «απευθύνει τον λόγο» και ότι έχει δεχθεί απίστευτες, όχι μόνο λεκτικές, αλλά και επιθέσεις με διαφόρων ειδών αυτοσχέδια και μη όπλα.

Για άλλη μια φορά παρακολουθήσαμε με τρόμο τα προχτεσινά γεγονότα. Νιώσαμε περήφανοι για τη λαοθάλασσα που διαδήλωσε ειρηνικά –αναφαίρετο συνταγματικό δικαίωμα-, ενάντια στα σκληρά μέτρα –που εντέλει πλήττουν κυρίως τη μεσαία τάξη, αλλά ειδικά τους συνταξιούχους-, ενάντια στη διαφθορά της πολιτικής σκηνής, ενάντια σε μια κυβέρνηση, τα κίνητρα της οποίας παραμένουν σκοτεινά, όσον αφορά την είσοδο στο περιβόητο μνημόνιο.

Αυτό όμως που πιστεύω ότι συντάραξε το βλέμμα και την ψυχή δεν ήταν η καταστροφή του κέντρου της Αθήνας για μια ακόμα φορά, ούτε οι χιλιάδες συμμετέχοντες. Η εικόνα του πεσμένου αστυνομικού –που σίγουρα έχει οικογένεια, παιδιά, μάνα και πατέρα- που δέχεται δολοφονική επίθεση με μολότοφ στο κεφάλι (!) ήταν αδιαμφισβήτητα ανατριχιαστική. Είδαμε τον άνθρωπο να πετάει με τρόμο το κράνος από το κεφάλι του και σε κατάσταση υστερίας να προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά που έκαιγε γύρω από το λαιμό του. Η επανάληψη, δε, της σκηνής από την τηλεόραση έκανε την εικόνα ακόμα πιο εφιαλτική. Ποιος ξέρει τι ακριβώς σκεφτόταν ο άνθρωπος αυτός, ενόσω φλεγόταν. Την οικογένειά του. Αν αξίζει ο μισθός που παίρνει, όλα εκείνα που υπομένει και στα οποία υποβάλλεται κάθε φορά που πρέπει να διατηρήσει την τάξη σε μια πορεία ή εκδήλωση. Το σίγουρο είναι ότι σκέφτηκε το θάνατο… αν μη τι άλλο.

Κατόπιν, παρακολουθήσαμε ακόμα μια δολοφονική επίθεση με μολότοφ, στα πόδια αυτή τη φορά ενός δημοσιογράφου, τον οποίο έσπευσαν άμεσα να βοηθήσουν οι γύρω συνάδελφοι και κόσμος.

Και όλα αυτά φέρνουν στο μυαλό άσχημες θύμησες. Μάιος 2010. Marfin Bank, οδός Σταδίου. Τότε που δολοφόνησαν 3 νέους ανθρώπους. Τρεις εργαζόμενους σε τράπεζα. Έτσι. «Και λοιπόν? Δεν μας ενδιαφέρει ποιος είναι μέσα. Να καούν. Δουλεύουν σε τράπεζα». Αυτά είχαν ακουστεί τότε από τους –όχι δολοφόνους (!)- κουκουλοφόρους, που πέταξαν τις μολότοφ μέσα στην τράπεζα, εντός της οποίας πέθαναν 3 νέοι άνθρωποι από ασφυξία. Το «αστείο» είναι ότι παρά το γεγονός ότι υπήρχαν μάρτυρες, εκείνοι οι δράστες δεν πιάστηκαν ποτέ. Δεν ακούστηκε ποτέ τίποτα γι’ αυτούς. Απλά συνέχισαν να υπάρχουν στο πλήθος. Όπως εκείνος προχτές, που πιάστηκε αλλά αφέθηκε ελεύθερος, παρά το ότι κρατούσε τόξο με βέλος και είχε τσεκούρι στην τσάντα του. Κατά τα άλλα όμως, στη φυλακή μπορεί να είναι κάποιος με ένα χρέος 1000 ευρώ στην εφορία, αλλά χωρίς δικτυωμένο δικηγόρο.

Είναι τόσο πασίδηλο, που η ερώτηση είναι περιττή. Ποιος είναι το «γουρούνι»? Ποιος είναι ο «δολοφόνος»? Εκείνος που προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη? Ή εκείνος που επιτίθεται Εκουσίως με βόμβες, τόξα, τσεκούρια, καδρόνια και κομμάτια μάρμαρου με ξεκάθαρο στόχο να σκοτώσει ή τουλάχιστον να προκαλέσει σοβαρή σωματική βλάβη? Είπαμε. Ρητορική είναι η ερώτηση…

Σιωπηλοί δράστες ή σιωπηλοί μάρτυρες;

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News και στις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες http://www.statesmen.gr/, http://www.politicsonline.gr/, http://www.news-in.gr/, http://www.eidhseis.info/ κ.ά.

Όσο περνά ο καιρός, συνειδητοποιούμε πλέον όλοι οι Έλληνες ότι υπάρχει μια ισχυρή και βάσιμη πιθανότητα να μας θεωρούν κρετίνους. Όλοι εκείνοι που κυβερνούν. Όλοι. Μηδενός εξαιρουμένου. Εδώ και πολλά χρόνια, το ουσιαστικό «πολιτικός» στην Ελλάδα έχει γίνει συνώνυμο των λέξεων «λαμόγιο», «κλέφτης», «απατεώνας», «καρεκλοκένταυρος», αλλά και πολλών άλλων εξίσου ή και περισσότερο απαξιωτικών, αλλά λιγότερο πρεπόντων, για να συμπεριληφθούν στο παρόν άρθρο. Όμως τελευταία έχουμε αρχίσει να αναρωτιόμαστε αν η λέξη «μαφία» -με όλη τη σημασία της λέξεως- αντιπροσωπεύει και καθρεφτίζει καλύτερα το ποιόν εκείνων των 300, που κατά καιρούς πέρασαν από την Πλατεία Συντάγματος.

Η κατάσταση αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι επιεικώς τραγική, τείνοντας να γίνει πολύ χειρότερη, καθώς σιγά-σιγά αποκαλύπτονται γεγονότα που αφενός δεν έπρεπε ποτέ να λάβουν χώρα και αφετέρου αναιρούν –πιθανώς- την εικόνα ή έστω μέρος της εικόνας που θα μπορούσαν κάποιοι να έχουν για την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση –και αναφέρομαι σε όλα τα κόμματα που τη συναποτελούν.

Οι προσπάθειες δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους στην Ανατολική Θράκη, οι τουρκικές φρεγάτες στο Σούνιο, τα χωρικά ύδατα και η συμμετοχή της Ελλάδας στο Λεβιάθαν, η συνδιαχείριση με την Τουρκία στα πετρέλαια του Αιγαίου, το Σκοπιανό –που δήθεν έχει ξεχαστεί-, οι κρυφές συναντήσεις με Στρος Καν, Goldman Sachs και Γκρουέφσκι, η άρνηση λήψης βοήθειας από τη Ρωσία και την Κίνα, οι κρυφές διαπραγματεύσεις με τη Γερμανία. Και φυσικά από εκεί και πέρα, ό,τι άλλο βγει στο φως. Το τραγικό είναι ότι όλα αυτά, ίσως τα μάθουμε πολύ αργά.

Μήπως εντέλει η εικόνα που αφήνει ο Γιώργος να φαίνεται –δηλαδή του τιμίου, λίγο χαζού, λίγο αδέξιου, που προσπαθεί-για-το-καλό-της-Ελλάδας-ενώ-θα-μπορούσε-να-είναι-στην-Αμερική να κάνει τη ζωή του είναι μια τρομερή, εφιαλτική «μάσκα», όμοια με του Φρέντυ Κρούγκερ, που έχει καταφέρει να πείσει τον κόσμο; Μήπως είναι η εικόνα που θέλει να προβάλει, ξεγελώντας τον κόσμο και εντέλει κάνοντας αυτά που εκείνος και οι οικείοι συγγενείς του έχουν σχεδιάσει εδώ και πολύ καιρό; Μήπως εντέλει είναι το απόλυτο συνώνυμο του «λαοπλάνου», του «δημαγωγού» και του «εκμαυλιστή» του ελληνικού κράτους και έθνους; Άριστο αντίγραφο του πατέρα; Τα μήλα εντέλει μήπως όντως δεν πέφτουν μακριά από τη μηλιά; Μήπως η καλή ανατροφή, οι καλοί τρόποι και η ευγένεια στο πρόσωπο είναι το παραπέτασμα που ως φαίνεται αρχίζει σιγά και σταθερά να καταρρέει;

Από την άλλη έχουμε αρχίσει να έχουμε –τουλάχιστον εγώ προσωπικά, αλλά και πολλοί ακόμα- ισχυρές αμφιβολίες και για όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μηδενός εξαιρουμένου.

Από τη μία έχουμε τη Νέα Δημοκρατία. Ο Καραμανλής εξαφανισμένος και πλέον καταλαβαίνουμε όλοι γιατί, αν και οι γνώμες διχάζονται. Είναι δυνατόν να μην ήξερε; Αυτός είναι τίμιος, αλλά είναι δυνατόν να μην «έφαγε»; Γιατί δεν εμφανίζεται έστω να δώσει μια εξήγηση; Είναι γιατί ντρέπεται τον ελληνικό λαό που εξαπάτησε στο όνομα της «διαφάνειας», της «σεμνότητας» και της «ταπεινότητας»; Είναι γιατί ενώ ήταν αρχηγός κράτους, δεν είχε την πυγμή να πατάξει όλους εκείνους που είχε πλάι του και μαύριζαν την εικόνα του –και συνεχίζουν να το κάνουν; Ή μήπως είναι γιατί μια χαρά ήξερε και μια χαρά «έφαγε» και έφαγε;

Και κατόπιν έχουμε τον Σαμαρά. Ναι, εκείνον που τότε άνοιξε τα σύνορα. Το κουτί με τα σκουλήκια δηλαδή. Ναι, εκείνον που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να πάρει ψήφους, ξεχνώντας το παρελθόν, τόσο το δικό του, όσο και του κόμματός του. Ναι, εκείνον που ιδρώνει στη σκέψη ότι θα μπορούσε να είναι πρωθυπουργός. Ναι, εκείνον βραχνιάζει από το άγχος. Εδώ που έχουμε φτάσει εντέλει, εκείνος που δήθεν δείχνει πιο τίμιος, είναι ίσως και ο χειρότερος.

Και μετά έχουμε το ΛΑΟΣ και ιδιαιτέρως τον αρχηγό του, που κάποια στιγμή ξεστόμισε ότι ας πάνε οι συντάξεις στα 400 ευρώ, γιατί δεν χρειάζεται κανείς παραπάνω για να ζήσει. Εκείνον που υπερψήφισε το Μνημόνιο, αλλά δήθεν καταψήφισε τα περισσότερα άρθρα του, λες και αυτό θα έκανε τη διαφορά. Εκείνον που λένε ότι κρατά πολλούς πολιτικούς στο χέρι. Εκείνον που μοιάζει περισσότερο με γνήσιο hard core συμφεροντολόγο και λιγότερο με κάποιον που παίζει με γνώμονα το «πατρίς – θρησκεία - οικογένεια».

Ενώ, τέλος, ας μη ξεχάσουμε και τα υπόλοιπα «λοιπά». Εκείνα που υποστηρίζουν την ανομία. Εκείνα που προωθούν την «αντίσταση κατά της αρχής και του καπιταλισμού». Εκείνα που δήθεν στηρίζουν τα λαϊκά στρώματα. Εκείνα που στηρίζουν σθεναρά τους μετανάστες, ξεχνώντας παντελώς τους κατοίκους αυτού του τόπου και δεν είναι ρατσισμός αυτό που λέω. Εκείνους που εμμένουν σε ένα καθεστώς που δεν έπρεπε να υπάρξει ποτέ, γιατί εκείνοι που το δημιούργησαν, έχτισαν στο αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων και στη συνέχεια «έφαγαν» με χρυσά κουτάλια αυτό το αίμα.

Γιατί λοιπόν κανείς δεν βγήκε με σθένος να ρωτήσει ευθέως τον πρώτο πολίτη της χώρας; Που ήταν τα λεφτά; Που πήγαν τα λεφτά; Γιατί ζήτησες τη βοήθεια του Στρος Καν και του ΔΝΤ, 2 μήνες πριν λάβεις τη λαϊκή εντολή για τη διακυβέρνηση της χώρας; Μήπως λοιπόν παρεμπιπτόντως Κωστίκας και Γιωρίκας ήταν ΠΛΗΡΩΣ συνεννοημένοι; Γιατί γυρίζεις από χώρα σε χώρα λέγοντας ότι οι Έλληνες είναι απατεώνες, βουτηγμένοι στη διαφθορά; Διαφθορά που εγκαινίασε με πανηγυρικό τρόπο ο μπαμπάς σου. Γιατί εντέλει μπήκαμε στο Μνημόνιο; Για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις ή για να αποπληρωθούν οι τόκοι και τα τοκοχρεολύσια; Γιατί δε βαράς το χέρι στο τραπέζι με τον Ερντογάν; Γιατί αφήνεις τις τουρκικές φρεγάτες να αλωνίζουν στο Αιγαίο; Γιατί δεν πολεμάς για ένα κομμάτι στην πίτα του Λεβιάθαν; Γιατί να συνδιαχειριστούμε το Αιγαίο ΜΑΣ με τους Τούρκους; Από πού εμπνεύστηκαν οι Γερμανοί για να μας προτρέψουν να πουλήσουμε τα αρχαία μας; Μήπως επειδή τα έχεις ήδη πουλήσει; Μα και να τα πουλήσεις βρε, πάλι Ελληνικά θα είναι. Γιατί πραγματοποίησες κρυφές συναντήσεις με Γκρουέφσκι; Γιατί το Σκοπιανό έχει πάψει να αποτελεί καυτό θέμα πλέον; Μήπως γιατί μεγάλος αριθμός πολιτικών διαθέτει επιχειρήσεις στα Σκόπια; Γιατί συναντήθηκες με τους «κυρίους» της Goldman Sachs; Και γιατί πρέπει να πληρώσουμε το χρέος μας προς εκείνους, από τη στιγμή που η Αμερικανική δικαιοσύνη δεν έχει αποφανθεί για την αθωότητα τους; Γιατί αρνήθηκες βοήθεια από Ρωσία και Κίνα; Γιατί, αντί να αναλωνόμαστε με τους ημι-υπαίθριους, δεν ξεκινάς επιθετικό αναπτυξιακό πρόγραμμα για την εκμετάλλευση του ορυκτού μας πλούτου, που όλα αυτά τα χρόνια «κοιμάται», γιατί έτσι θέλουν οι «ξένοι»; Γιατί αν σηκώσει κεφάλι η Ελλάδα, χαθήκαμε. Γιατί χορηγούνται συντάξεις σε μετανάστες που δεν έχουν καν Ελληνική υπηκοότητα και γιατί παρέχεται περίθαλψη σε εκείνους που όχι μόνο δεν έχουν βιβλιάριο υγείας, αλλά δεν έχουν πληρώσει και ποτέ φόρους; Γιατί κάνεις αφαίμαξη από τα λαϊκά στρώματα, που υποτίθεται ότι υποστηρίζεις, και αφήνεις για μια ακόμα φορά τους μεγαλοκαρχαρίες ανέγγιχτους;

Αλλά, μήπως και αν κάποιος έθετε όλες αυτές τις ερωτήσεις, θα ελάμβανε απάντηση; Ή μάλλον θα ελάμβανε μια απάντηση που δεν θα ήξερε ήδη? Όχι.

Μήπως, λοιπόν, δεν είναι λάθος η πεποίθηση που έχουμε αρχίσει όλοι οι Έλληνες να έχουμε, ότι είναι ΟΛΟΙ στο κόλπο; Ότι ΟΛΟΙ γνωρίζουν; Ότι ΟΛΟΙ δεν είναι εντέλει σιωπηλοί μάρτυρες, αλλά σιωπηλοί δράστες; Γιατί ρε παιδιά; Για μερικά ματωμένα εκατομμύρια στην τράπεζα, για μερικά ακίνητα ανά τον κόσμο και για εταιρείες off shore; Ματωμένα από τον κόπο ενός λαού, που πραγματικά διαρκώς αγωνίζεται εδώ και αιώνες; Από τον κόπο ενός λαού που πασχίζει να προστατεύσει ό,τι έχει απομείνει από την πατρίδα του; Γιατί; Αρέσκεστε στη σκέψη του ότι τα παιδάκια σας θα ζήσουν «ευτυχισμένα» με αυτά τα ματωμένα εκατομμύρια, κάπου σε κάποια άλλη γωνιά του πλανήτη, ενόσω η Ελλάδα θα βουλιάζει, μέχρι να γίνει μύθος σαν την Ατλαντίδα, που κάποτε υπήρχε, αλλά κανείς ποτέ δεν εντόπισε που;

Οι πολιτικοοικονομικές συνέπειες των κλιματικών αλλαγών

Δημοσίευση στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα http://www.statesmen.gr/

Επικίνδυνα ενδιαφέρουσα ήταν η ομιλία της Christiana Figueres, γενικής γραμματέως των Ηνωμένων Εθνών, στη Διεύθυνση Κλιματικών Αλλαγών. Σύμφωνα με τα λεχθέντα της και βάσει στιβαρών επιχειρημάτων απέδειξε ότι η έλλειψη τροφής και οι ολοένα και αυξανόμενες τιμές στα τρόφιμα, που οφείλονται σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες, αποτελούν βασικές παραμέτρους των ταραχών που έχουν προκληθεί στην βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Η Figueres δήλωσε ότι η ξηρασία, η μείωση της παραγωγής σιτηρών και η έλλειψη νερού πυροδοτούν την κρίση που έχει ξεσπάσει στην Αφρική, αλλά και σε άλλες περιοχές του αναπτυσσόμενου κόσμου. Επίσης, προειδοποίησε ότι αν η παγκόσμια κοινότητα δεν υιοθετήσει επιθετικές πολιτικές για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα που προκαλούν το φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη, θα οδηγηθούμε σε εξάπλωση τέτοιου είδους κρίσεων, σε αποδομήσεις κυβερνήσεων και αύξηση των στρατιωτικών δαπανών ανά τον κόσμο.

«Πρέπει να τονίσουμε ότι αν η παγκόσμια κοινότητα δεν μπορέσει να σταθεροποιήσει τις κλιματικές αλλαγές, απειλείται άμεσα ο τόπος στον οποίο ζούμε, τα χωράφια στα οποία καλλιεργούμε και οι πηγές ύδρευσης που διαθέτουμε. Με άλλα λόγια απειλείται η ίδια η βάση, πάνω στην οποία έχει στηρίξει την ύπαρξή της η ανθρωπότητα».

Η αύξηση στις τιμές των τροφίμων, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, αποτέλεσε έναν εκ των βασικών λόγων που οδήγησαν στις εξεγέρσεις του περασμένου Γενάρη στην Τυνήσια και τον εκθρονισμό του Προέδρου Ben Ali. Αν και τεράστιο ρόλο διαδραμάτισαν ταυτόχρονα τόσο τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, όσο και η μακροχρόνια απολυταρχική διακυβέρνηση του προέδρου. Το κατά πόσον οι ίδιοι λόγοι αποτέλεσαν θρυαλλίδα και για την εξέγερση στην Αίγυπτο δε φαίνεται παρόλα αυτά να είναι ξεκάθαρο.

Πάντως η Figueres τόνισε ότι οι μακροχρόνιες εξελίξεις στις άγονες περιοχές αυτού του πλανήτη διαφαίνονται δυσοίωνες, αν δεν υιοθετηθούν και εφαρμοστούν μέτρα για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών. Σύμφωνα με μελέτη του ΟΗΕ, το ένα τρίτο των Αφρικανών ζουν σε περιοχές που υποφέρουν από την ξηρασία και ότι μέχρι το 2050 περίπου 600 εκατομμύρια από αυτούς θα αντιμετωπίσουν άμεσα την απόλυτη έλλειψη νερού.

«Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι ολοένα και πιο απρόβλεπτες καιρικές συνθήκες θα οδηγούν αναπόφευκτα σε πτώση της αγροτικής παραγωγής, δηλαδή σε αύξηση τιμών και δημιουργία ανασφάλειας όσον αφορά την επάρκεια τροφής. Στην Αφρική η παραγωγή σιτηρών ενδέχεται να πέσει έως και 50% μέχρι το 2020. Και όπως έχουμε δει, τέτοιου είδους καταστάσεις οδηγούν σε πολιτική αστάθεια και υπονομεύουν τη δομή των ήδη ευάλωτων και αδύναμων κρατών».

Από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η άνοδος της στάθμης του νερού, η αύξηση των φυσικών καταστροφών, οι πανδημίες, οι καύσωνες και η παρατεταμένη ξηρασία ενδεχομένως οδηγήσουν σε μαζικές μεταναστεύσεις εντός των ίδιων χωρών ή και εκτός συνόρων. Οι στρατιωτικοί ηγέτες ανά τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στις ΗΠΑ, έχουν προειδοποιήσει ότι αυτές τις συνέπειες των κλιματικών αλλαγών μπορούν να μετατραπούν σε πολλαπλασιαστές κινδύνου, κάτι που μπορεί να επιβαρύνει κράτη και περιοχές, τα οποία ήδη αντιμετωπίζουν φτώχεια και κοινωνική ανασφάλεια.

Εν κατακλείδι, ο συνδυασμός όλων αυτών των παραγόντων, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αν το φαινόμενο των κλιματικών αλλαγών δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα και αποφασιστικά, ενδεχομένως οδηγήσει σε αύξηση της φτώχειας και σε αδυναμία των κυβερνήσεων να καλύψουν τις βασικές ανάγκες του κόσμου. Αυτό με τη σειρά του θα οδηγήσει στη δημιουργία, εξάπλωση και μακροζωία πάσης φύσεως ταραχών.

Εργασία & Μισθοί στις χώρες του Αραβικού Κόλπου*

Δημοσίευση στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα http://www.statesmen.gr/

 

Με την ανεργία να χτυπάει κόκκινο στην Ελλάδα (κλισέ έκφραση, αλλά πετυχημένη), η πλειοψηφία των νέων ανθρώπων –αν δεν έχει φύγει ήδη- έχει σίγουρα σκεφτεί να αναζητήσει εργασία εκτός συνόρων. Ο βασικός λόγος είναι φυσικά η έλλειψη θέσεων εργασίας, αλλά ταυτόχρονα και οι χαμηλότατοι μισθοί, οι συνθήκες, καθώς και το γενικό περιβάλλον που επικρατεί εδώ.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια άκρως ενδιαφέρουσα μελέτη ενός εκ των μεγαλύτερων γραφείων απασχόλησης στη Μέση Ανατολή, αναφορικά με την ανάπτυξη, την εργασία και τους μισθούς στη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, το Ομάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Σύμφωνα με τη μελέτη, ο τομέας που γνώρισε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη είναι εκείνος της Λιανικής (κατά 6.4%), ενώ τη μικρότερη εκείνοι της Εκπαίδευσης και της Φιλοξενίας (κατά 3,8 και 4,8% αντίστοιχα). Οι εργαζόμενοι στον τομέα του HR είδαν τους μισθούς τους να αυξάνονται κατά 7,1%(η μεγαλύτερη αύξησηξ) και οι δικηγόροι κατά 4,3% (η μικρότερη αύξηση).

Ενδιαφέροντα είναι και τα συμπεράσματα της έρευνας που αφορούν στις εθνικότητες που εργάζονται αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι πάνω από το μισό του εργατικού δυναμικού στον Κόλπο και άνω του 90% στον ιδιωτικό τομέα σε χώρες όπως το Κατάρ και τα ΗΑΕ αποτελείται από εκπατρισμένους. Φαίνεται λοιπόν ότι είναι αρκετά δύσκολο να προσελκυστούν στελέχη από την Ινδία, αφού η χώρα απολαμβάνει μεγάλη οικονομική άνθηση και αυξημένη παρουσία πολυεθνικών εταιρειών, ενώ το ίδιο συμβαίνει και για εργαζόμενους από τις Φιλιππίνες. Αντίθετα, τα υψηλά ποσοστά ανεργίας και οι χαμηλοί μισθοί στην Ευρώπη και τη Βόρειο Αμερική οδηγούν σε υπερπροσφορά στελεχών από τα αντίστοιχα κράτη (ειδικά από Γαλλία, Καναδά, Αγγλία και Αυστραλία).

Οι χώρες του Κόλπου, όπως προβλέπεται, θα συνεχίσουν να βλέπουν καλπάζοντες ρυθμούς ανάπτυξης, με πρώτο το Κατάρ και τελευταία τα ΗΑΕ, στα οποία αυτή τη στιγμή τρέχει οικονομία δύο ταχυτήτων. Από τη μία το Αμπού Ντάμπι απολαμβάνει εντυπωσιακές επενδύσεις και τουτέστιν δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και από την άλλη το Ντουμπάι προσπαθεί ακόμα να συνέλθει από το προ διετίας σοκ που υπέστη η οικονομία του. Οι προβλέψεις για το 2011 έχουν ως εξής όσον αφορά την αύξηση μισθών: Κατάρ κατά 7,2%, Σαουδική Αραβία και Ομάν κατά 7%, ΗΑΕ κατά 6,3%, Κουβέιτ κατά 5,9% και Μπαχρέιν κατά 5,1%.

Περίπου το 61% των επιχειρήσεων προβλέπεται να αυξήσουν το εργατικό τους δυναμικό εντός του 2011 και μόνο το 9% θα πραγματοποιήσει περικοπές, ενώ για το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία οι τομείς της Υγείας και της Λιανικής είναι οι πλέον αναπτυσσόμενοι. Από την άλλη, ο πληθωρισμός στη Σαουδική Αραβία είναι στο 6,3% και στο Κατάρ μόλις 2,3% (η Ελλάδα είναι γύρω στο 5,2%), που σημαίνει ότι εκεί υπάρχει πολύ καλύτερη ποιότητα ζωής.

Οι τρεις παράγοντες που πρόκειται να επηρεάσουν μεσοπρόθεσμα την αγορά εργασίας στις χώρες του Κόλπου είναι η τιμή του αργού πετρελαίου (η οποία ήταν σταθερή τα τελευταία 2 χρόνια, αλλά πρόσφατα αυξήθηκε λόγω της αντίστοιχης αύξησης της ζήτησης από την ταχύτατα αναπτυσσόμενη Κίνα), οι διεθνείς τιμές στα τρόφιμα (ένας από τους βασικούς λόγους αύξησης του πληθωρισμού) και φυσικά οι εκάστοτε πολιτικές εξελίξεις, αφού λόγου χάρη τα πρόσφατα γεγονότα σε Τυνησία, Αίγυπτο και Λίβανο έχουν άμεσο αντίκτυπο στη μετακίνηση του εργατικού δυναμικού (που σημαίνει ότι άλλαξαν και οι ισορροπίες προσφοράς και ζήτησης εργασίας).

Το σίγουρο είναι ότι παρά τα προ διετίας οικονομικά προβλήματα στο Ντουμπάι (που εντέλει δεν επηρέασαν καθόλου την ευρύτερη περιοχή), οι χώρες αυτές θα ευημερούν, όσο υπάρχει πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Και ας μη ξεχνάμε ότι η εγκληματικότητα είναι μηδενική, οι γυναίκες είναι απόλυτα ασφαλείς, οι μισθοί υψηλοί και παρά το γεγονός ότι τα ενοίκια είναι τσουχτερά, η ποιότητα ζωής είναι εξαιρετική.

*Σύμφωνα με μελέτη της GulfTalent.com (2010-2011)