Το απρόσμενα μεγαλοπρεπές γερμανικό κόμπλεξ

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News http://www.greeknewsonline.com/

Τους λυπάμαι. Λυπάμαι τη Γερμανία. Λυπάμαι για την κατάντια τους. Για την αναισθησία. Για το θράσος. Λυπάμαι για την παντελή έλλειψη συναίσθησης και αξιοπρέπειας. Λυπάμαι για το πόσο θλιβεροί είναι. Και λυπάμαι επίσης για το πόσο γελοίοι έχουν καταντήσει. Και κάπου εδώ θα μπορούσα να σταματήσω, αν η έκταση της πνευματικής τους δυστοκίας τις τελευταίες –και όχι μόνο- ημέρες δεν έχρηζε ανθρωπολογικής ανάλυσης ή τέλος πάντων ενός καυστικού σχολιασμού.

Η παντομεγαλοδύναμη, λοιπόν, Γερμανία ασχολείται δια στόματος Μέρκελ, Σόιμπλε και λοιπών ανθρωποειδών με το επερχόμενο ματς της Ελλάδας με τη Γερμανία. Απορώ. Πραγματικά απορώ. Αν η θλιβερή αυτή ιστορία σταματούσε εκεί, θα ήταν καλά. Αλλά δε σταματά εκεί, αφού σύσσωμη η αφρόκρεμα της γερμανικής δημοσιογραφίας ασχολείται με το ματς και γεμίζει εφημερίδες, περιοδικά και διαδίκτυο με ανούσια, ειρωνικά λιβελογραφήματα για τους «καημένους τους Έλληνες», που κλαίνε, που δεν έχουν να φάνε, που δεν έχουν δουλειές, που οι ποδοσφαιριστές της βάζουν στιλβωτικό παπουτσιών στα μαλλιά τους. Πόσο κομπλεξική, κακή, μικρόψυχη και γελοία μπορεί να είναι μια φυλή; Ένα ολόκληρο κράτος που κρατά –δήθεν- την Ευρώπη στα χέρια της, που αγοράζουν τα ομόλογά της με αρνητικό επιτόκιο, που έχει ανεργία μόνο 6,8% και με προοπτική δημιουργίας 250.000 νέων θέσεων εργασίας το 2012, που ενώ η Ευρώπη βιώνει την ύφεση, εκείνη ατενίζει ένα ποσοστό ανάπτυξης της τάξης του εκπληκτικού 0,6%.

Οι Γερμανοί είναι μία πραγματικά θλιβερή φυλή, απολίτιστη, βάρβαρη, ψυχρή και αναίσθητη. Ο ίδιος γερμανοτραφής καθηγητής του Αριστοτελείου, που κάποτε μου είχε πει ότι οι σημερινοί Έλληνες δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους (λες και έχει κάποια σημασία αυτό στην παρούσα), μου ανέφερε ότι μέχρι και πριν κάποια χρόνια η θλιβερή αυτή φυλή έθρεφε βαθιά συναισθήματα ντροπής για το κακό που προξένησε στην Ευρώπη και τον κόσμο και ότι ούτε τη σημαία τους σχεδόν δεν ανέβαζαν. Δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε αναφορά σε γνωστά γεγονότα. Τον Χίτλερ και τους παρανοϊκούς του που αιματοκύλησαν την Ευρώπη, φούρνισαν δε ξέρω πόσα εκατομμύρια Εβραίων, κομμουνιστών, διανοητικά ανάπηρων και ομοφυλόφιλων, με τις μαζικές τους εξολοθρεύσεις, τα προγράμματα ευθανασίας, τις «τελικές λύσεις» και τις θεωρίες περί εξόντωσης των «άχρηστων ανθρώπων». Αυτή η ειδεχθής ράτσα έχει καταφέρει με μαγικό τρόπο να γίνει ακόμα πιο ειδεχθής. Όχι μόνο δεν έχουν ντροπή για τίποτα, αλλά η παρανοϊκή εκείνη προσωπικότητα άφησε το ανεξίτηλο στίγμα της και στις επόμενες γενεές, μετατρέποντας τες σε κτήνη. Κτήνη αναισθησίας. Κτήνη αναξιοπρέπειας. Κτήνη αναλγησίας. Τόσο, δε, θλιβερά και καθυστερημένα κτήνη είναι, που αναλώνουν την πένα τους σε ποδοσφαιρικά παιχνίδια, προσπαθώντας να ρίξουν το ηθικό της αντίπαλης ομάδας με ανίερα και θρασύτατα σχόλια.

Καημένοι Γερμανοί. Είστε τόσο θλιβεροί, όσο ένα σκουλήκι, που για να προχωρήσει, φτύνει σάλια στο πέρας του και σέρνεται. Είστε τόσο αηδιαστικοί, όσο οι κατσαρίδες που έρπονται στα σκοτάδια, αναζητώντας τη λεία τους. Είστε τόσο μικροί και ηθικά ανάξιοι που και ένα εκατομμύριο χρόνια να προσπαθούσατε, τους Έλληνες και την Ελλάδα πάλι δε θα τα φτάνατε. Πόσο πρόδηλα φάνηκε επιτέλους το κόμπλεξ σας; Αυτό το δήθεν κόμπλεξ ανωτερότητας, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα χαμερπές συναίσθημα αφόρητης ζήλειας για κάτι που πνευματικά ποτέ, μα ποτέ δε θα φτάσετε! Δεν έχετε, ρε, ψυχή εσείς. Δεν έχετε τίποτα που να μαρτυρά την ανθρώπινη υπόστασή σας. Είστε ένα μέτριας εμφάνισης, ισχυρών δομικών υλικών κουτί, που μέσα έχει σκουλήκια, τα μισά εκ των οποίων έχουν πεθάνει και το κουτί αναδύει μία σιχαμένη κι αρρωστημένη μυρωδιά.

Δεν προτίθεμαι να κάνω ποδοσφαιρικό σχολιασμό και είναι περιττό να πω το πόσο μέσα από την ψυχή μου εύχομαι να τους κερδίσουμε, αν και είναι εξαιρετικά δύσκολο. Το αστείο είναι όμως ότι η Ελλάδα πάντα εξέπληττε εκεί που κανείς δεν το περίμενε. Και το mission difficult δεν είναι mission impossible. Βλέπω τα παιδιά αυτά που παλεύουν –και δεν αναφέρομαι μόνο στους Έλληνες ποδοσφαιριστές- και είναι πραγματικά συγκινητικό. Και στο μπάσκετ και στην κολύμβηση και στο στίβο και στο πόλο. Με ελάχιστα χρήματα, σχεδόν ανύπαρκτους χώρους προπόνησης, με πολύ μεγάλη ψυχή, με πολύ μεγάλο σθένος, με μεγάλα όνειρα και σχεδόν μηδενική κρατική υποστήριξη.

Αυτή η χώρα προκαλεί ένα βουβό πόνο. Παλεύει. Διαρκώς παλεύει. Ποτέ δεν ηρεμεί. Μια οι Τούρκοι, μία οι Γερμανοί, μία οι Ιταλοί, μία οι παγκόσμιοι πόλεμοι, μία ο εμφύλιος, μία τα πολιτικά, μία τα οικονομικά, μία οι Σκοπιανοί, μία οι Μουσουλμάνοι της Θράκης, μία η Κύπρος. Μια αέναη πάλη ενάντια σε γίγαντες. Κι όμως… ζούμε και υπάρχουμε, μαθημένοι στα κακά και στα καλά. Μαθημένοι να παλεύουμε. Μαθημένοι να πολεμάμε μ’ αυτά που έχουμε κι ας μην είναι πολλά. Με περίσσια πυγμή και θάρρος. Θρασύ θάρρος. Και τρελά μυαλά. Μυαλά που διαπρέπουν, δυστυχώς, έξω. Γιατί εντός δεν υπάρχει υποδομή… δεν υπάρχει χώρος.

Με ρωτούν πολλοί γιατί δεν φεύγω και πάλι στο εξωτερικό. Γιατί δε θέλω να φύγω. Γιατί γουστάρω να κάτσω εδώ και να το παλέψω. Γιατί δε θέλω να παραδοθώ αμαχητί. Γιατί δε θέλω να γίνω ξένη, σε ξένο τόπο, με ξένες συνήθειες. Ακόμα και αν αυτός ο τόπος ήταν η Αμερική που λατρεύω. Δεν μπορώ να είμαι μακριά από τον ελληνικό ήλιο και την ελληνική θάλασσα. Δεν αντέχω να μη βλέπω την Ακρόπολη, στρέφοντας το βλέμμα μου από όπου κι αν βρίσκομαι. Δεν αντέχω να μη πιω το τσιπουράκι μου πλάι στο κύμα, παρέα με τους φίλους μου, που περνούν τα ίδια και τα μοιραζόμαστε. Δεν αντέχω να μην αντικρύσω τα άγρια βράχια της Σερίφου, που ατενίζουν αγέρωχα το Αιγαίο. Δεν θέλω να είμαι μακριά από τον πανέμορφο τόπο μου. Θέλω να ακούω το ελληνικό γάργαρο γέλιο. Θέλω να ακούω και να βλέπω τη ζωντάνια –έστω κι αυτή που έχει απομείνει- του Έλληνα.

Χθες βράδυ, περπατούσαμε παρέα στην Αδριανού στο Θησείο. Η εικόνα της Ακρόπολης στην όμορφη, ζεστή καλοκαιρινή νύχτα ήταν ασύλληπτη. Τα φωτισμένα ιερά βράχια προκαλούν δέος. Τίποτα λιγότερο. Η ρωμαϊκή αγορά, εξίσου εντυπωσιακά φωτισμένη, και ο κήπος, όπου τριγυρνούσαν οι φιλόσοφοι και άνοιγαν νέους δρόμους στη σκέψη και την ηθική, ήταν εκεί μπροστά μας. Δυο βήματα. Μια ανάσα. Πόσο πιο πάνω, πόσο πιο ανώτερος να αισθανθείς, όταν ξέρεις ότι οι πρόγονοί σου μεγαλούργησαν σε παγκόσμιο επίπεδο; Πόσο πιο πάνω να αισθανθείς στη σκέψη ότι ποτέ κανείς δεν πρόκειται να φτάσει αυτά που έκαναν εκείνοι; Πόσο πιο περήφανος να αισθανθείς; Πατριωτικό παραλήρημα; Ίσως. Δικαιολογημένο; Απόλυτα. Σκουπίδια Γερμανοί δεν πρόκειται ποτέ να μας ρίξετε το ηθικό, όσο κι αν προσπαθείτε. Αν χάσετε στο αυριανό ματς, θα ξεφτιλιστείτε, αλλά ακόμα κι αν κερδίσετε, πάλι ξεφτιλισμένοι θα ‘στε. Ό,τι και αν πείτε, ό,τι κι αν υπονοείτε, ό,τι κι αν ξεστομίζετε ξαδιάντροπα, εσείς οι ίδιοι ξεφτιλίζεστε και όχι εμείς. Κι αυτό είναι κάτι που μάλλον δεν πρόκειται να καταλάβετε ποτέ. Άντε, φράου Μέρκελ, βάλε ένα από τα κακόγουστα ταγιεράκια σου και πήγαινε να δεις μπαλίτσα. Πήγαινε να δεις την Εθνική Γερμανίας που δεν έχει σχεδόν κανένα Γερμανό παίκτη. Κάνε ένα διάλειμμα από την θλιβερή και μίζερη ζωή σου και σφίξε τα αγέλαστα χείλη σου. Εμείς θα πίνουμε τσίπουρα πάντως αύριο βράδυ…

Η παρεξηγημένη θεωρία του χάους

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News http://www.greeknewsonline.com/

Είναι τώρα μήνες που ακούμε την καραμέλα «χάος στην Ελλάδα» και αυτή η καραμέλα προέρχεται από άσχετους ξένους και ΜΜΕ που δεν έχουν ιδέα γι’ αυτά που συμβαίνουν στη χώρα, αλλά έχουν ξαφνικά αποκτήσει το δικαίωμα γνώμης και κριτικής. Θα μου πείτε, εμείς τους το δώσαμε. Σωστό κι αυτό. Δεν αποτελεί δικαιολογία όμως. Τις προάλλες εξηγούσα σε μία φίλη Αμερικανίδα ότι βγήκαν 7 κόμματα στη Βουλή και ότι μάλλον θα έχουμε επαναληπτικές εκλογές. Παρά το ότι δεν πρόκειται για τυχαίο ή αμόρφωτο άτομο, αλλά για άνθρωπο που έχει σπουδάσει Διεθνείς Σχέσεις και δουλεύει σε υψηλό πόστο στον τομέα του Law Enforcement στην Αμερική, μου είπε: «έχετε χάος στην Ελλάδα, γι’ αυτό βγήκαν 7 κόμματα».

Λυπάμαι για δύο πράγματα, λοιπόν. Με πόση βιασύνη και ζήλο οι αγνοούντες αφορίζουν έναν τόπο. Και το δεύτερο είναι για την εικόνα που έχουν δημιουργήσει για την Ελλάδα τα ξένα ΜΜΕ –με τη δική μας «βοήθεια» βέβαια. Γιατί είναι πραγματικά αδύνατο για έναν άνθρωπο που επισκέπτεται για 2 ημέρες τη χώρα –ένας δημοσιογράφος λόγου χάρη- ξαφνικά να γνωρίζει πως αυτή λειτουργεί, αν είναι χαοτική –στα μάτια του-, αν δε δουλεύει τίποτα, αν όλοι κάθονται και αν δεν υπάρχει τάξη ή ασφάλεια. Και είναι τόσο λάθος να κρίνεις χωρίς να γνωρίζεις, εκτός του ότι η άγνοια είναι επικίνδυνη.

Για όλους εκείνους, λοιπόν, που δεν ζουν εδώ, αλλά μόνο να φανταστούν μπορούν, με τη βοήθεια των καναλιών και των αποσπασματικών εικόνων που βλέπουν στις ειδήσεις, τα πράγματα έχουν ως εξής. Δεν υπάρχει απολύτως κανένα χάος. Ο κόσμος συνεχίζει να πηγαίνει στις δουλειές του το πρωί, να βγαίνει έξω, όσο μπορεί, να πηγαίνει για μπάνιο το σαββατοκύριακο, να διασκεδάζει, να γελά, να προβληματίζεται και να προσπαθεί. Εξακολουθεί να προγραμματίζει τις διακοπές του –έστω και για λιγότερες μέρες-, εξακολουθεί να γυρεύει το καλύτερο για εκείνον και την οικογένειά του. Οι παραλίες της Αναβύσσου και της Σαρωνίδας ήταν υπεργεμάτες το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος και οι ταβέρνες επίσης γεμάτες. Οι ψαγμένες ταβέρνες. Όχι εκείνες που πουλάνε θέα και μαρίδα με 10 ευρώ. Αυτά σίγουρα τελείωσαν. Οι ψαγμένοι έχουν μεγάλες μερίδες, έχουν κόψει τις τιμές, έχουν κάνει ειδικά μενού. Γιατί έτσι πρέπει να λειτουργεί ο σωστός επιχειρηματίας. Να είναι ευέλικτος. Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι τα πράγματα άλλαξαν.

Ωστόσο και παρά την κάκιστη προπαγάνδα, αυτό που με χαροποιεί ιδιαίτερα είναι ότι στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί τουρίστες. Δεν ξέρω τι λένε στα κανάλια –πολλές ειδήσεις είναι διαστρεβλωμένες τον τελευταίο καιρό-, πάντως έχω δει πολλούς Ισπανούς, πολλούς Αμερικανούς –υπέρ-χαμογελαστούς-, αλλά και Βρετανούς. Και επειδή έχω την τάση να βοηθώ, όταν βλέπω κάποιον με ένα χάρτη στο χέρι, έχει τύχει να μιλήσω με πολλούς από αυτούς, οι οποίοι είναι και ευδιάθετοι και χαμογελαστοί και ούτε κοιτάνε περίεργα ή καχύποπτα. Και νιώθω κατά κάποιον τρόπο ευγνωμοσύνη, γιατί παρά την κακή προπαγάνδα και την τρομοκρατία των μεγάλων τουριστικών πρακτόρων του τύπου «πάρτε περισσότερα λεφτά μαζί, γιατί θα γυρίσουν στη δραχμή», οι ξένοι δεν μπορούν να κρατηθούν μακριά από την Ακρόπολη, τον καταγάλανο ουρανό, τον καλύτερο καιρό του κόσμου, την Πλάκα, τον Λυκαβηττό, τα υπαίθρια καφενεδάκια του Θησείου, το Σούνιο και φυσικά τις παραλίες της Αττικής. Και αυτό αποδεικνύει πολλά. Βέβαια, διάβαζα προχθές στην Καθημερινή, ότι κάποιοι ξένοι ρωτάνε «έχετε φαγητό, υπάρχει ρεύμα, θα βρούμε βενζίνη;» και έτσι μπορώ μόνο να διανοηθώ τι σαχλαμάρες γράφουν και λένε στα κανάλια τους. Αλλά όταν τους διαβεβαιώνεται ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα –τουλάχιστον ακόμα- συνεχίζουν κανονικά με τις κρατήσεις τους.

Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον. Μπορεί να έρθει μέρα που δεν θα έχουμε ρεύμα. Ή δεν θα έχουμε βενζίνη. Αλλά αυτό δεν το ξέρει κανείς για τη χώρα του. Ναι, η εγκληματικότητα έχει ανέβει κατακόρυφα. Αυτό είναι αλήθεια. Και δεν είναι γιατί δεν υπάρχει αστυνόμευση. Είναι γιατί οι κλέφτες, εκτός από θρασύδειλοι, που ξυλοκοπούν ηλικιωμένους, βρίσκονται σε ύστατη απόγνωση και για να πάρουν μερικά ευρώ, μπορεί και να σκοτώσουν. Αλλά αν μπορεί έστω και ένας να μου ονομάσει μία μεγαλούπολη, όπου όλα είναι εν τάξει, όπου δεν φοβάσαι να κυκλοφορήσεις αργά μόνος σου, όπου δεν υπάρχουν πορτοφολάδες, κλέφτες, ναρκομανείς ή και δολοφόνοι, θα τον παραδεχτώ. Ναι, δυστυχώς οι ημέρες που περπατάγαμε ανέμελοι στους δρόμους στις 3 τη νύχτα έχουν περάσει –μάλλον ανεπιστρεπτί. Ναι, οι ημέρες που ίσως κάποιοι άφηναν τις πόρτες ξεκλείδωτες, έχουν επίσης περάσει. Αν και από ότι μου λένε φίλοι που ζουν στη βόρεια Ελλάδα, αυτό παίζει ακόμα. Στην Αθήνα πάντως, μόνο τάφρους με κροκοδείλους δεν έχουμε ανοίξει έξω από τις πόρτες-φρούρια των σπιτιών μας. Αλλά μήπως στην Αμερική ο κάθε ιδιοκτήτης σπιτιού δεν έχει 50 κλειδαριές στην εξώπορτά του; Και όχι τώρα… από ανέκαθεν!

Το θέμα είναι το εξής. Τον τελευταίο καιρό –και εννοώ τα τελευταία δύο χρόνια- βλέπουμε μία πραγματικά δριμεία επίθεση στην Ελλάδα, από πολλές πλευρές. Και δεν είναι θέμα ευρώ-δραχμή, εντός-εκτός ΕΕ, οι φοροφυγάδες και οι τεμπέληδες. Βλέπουμε μία οργανωμένη διαστρέβλωση της κατάστασης από τα ξένα μέσα ενημέρωσης και ίσως αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Από την άλλη, όπως είπε και ο Αναστασιάδης στο Πρώτο Θέμα της περασμένης Κυριακής, «μάλλον τους ενοχλούμε και αυτό είναι καλό»! Το αστείο είναι ότι όλοι αυτοί οι δήθεν ειδήμονες του ΔΝΤ, της ΕΕ, της ΚΕΤ κ.λπ. δεν έχουν ούτε καν συνεννοηθεί μεταξύ τους, πριν κάνουν δηλώσεις, γιατί ο καθείς λέει το μακρύ του και το κοντό του. Μία η ΕΕ έχει κάνει τις απαραίτητες δοκιμές και κινήσεις για να είναι έτοιμη για μία ενδεχόμενη έξοδο και μία ότι έτσι και φύγει η Ελλάδα από το ευρώ θα καταρρεύσει το σύμπαν –σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τι να πρωτοπιστέψει κανείς και τι να πρωτοδιαβάσει όμως;

Οι πολιτικοί από την άλλη παίζουν σε άλλο ταμπλό. Δεν ισχυρίζομαι πλέον ότι δεν ξέρουν τι συμβαίνει. Μετά τις εκλογές του Μάη κατάλαβαν τι γίνεται. Γι’ αυτό και είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο πολιτικός χάρτης της χώρας έχει αλλάξει άρδην. Δεν ξέρω ποιος θα συνάψει συμμαχία με ποιον. Δεν ξέρω ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Αυτό που ξέρω είναι ότι όσο γελοία και επικίνδυνα άτομα σαν τη Λαγκάρντ βρίσκονται στο τιμόνι ενός παγκόσμιου οργανισμού, τα πράγματα δεν θα κυλήσουν ομαλά. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα. Το αστείο είναι ότι κάποτε μας πείραζε ο Στρος Καν. Ποιος αλήθεια όμως ενδιαφέρεται για ροζ περιπέτειες, όταν το ίδιο το άτομο μπορεί να ελέγχει τις δηλώσεις του και δεν ξεστομίζει μπαρούφες όπως «η Ελλάδα πρέπει να γίνει Λετονία» ή «λυπάμαι τα παιδιά του Νίγηρα και όχι της Ελλάδας»; Η Λαγκάρντ έχει ξεφύγει εντελώς, από πολλές απόψεις. Δεν είναι μόνο τα προκλητικά της κοσμήματα, ενδύματα και υποδήματα. Δεν είναι το μόνιμο και γελοίο μαύρισμα. Δεν είναι μόνο οι ανόητες δηλώσεις. Είναι και το ότι με απολαβές ύψους περίπου 400.000 ευρώ δεν πληρώνει απολύτως κανέναν φόρο. Χώρια από τα διάφορα που έχουν ακουστεί για την προσωπική της ζωή.

Το bottom line είναι το εξής. Όπως έγραψε και ο Νίκος Αλιάγας, ο ελληνικός ήλιος δεν περνά απολύτως καμία κρίση. Τα νησιά μας παραμένουν οι πιο μαγευτικοί προορισμοί του κόσμου. Η σμαραγδένια θάλασσα εξακολουθεί να λαμπυρίζει κάτω από τον καυτό αιγαιοπελαγίτικο ήλιο. Το χταπόδι στα κάρβουνα εξακολουθεί να είναι θεσπέσιο με τη συντροφιά του παγωμένου ούζου. Η Ακρόπολη εξακολουθεί να αποτελεί κορυφαίο μνημείο αρχιτεκτονικής και φυσικά ανέγγιχτης στον χρόνο μεγαλοπρέπειας. How do ya like them apples, Madame Lagarde?

There is no chaos in Greece...

I wish that foreign Media and foreign ignorants would STOP talking bullshit about CHAOS in Greece. There is no chaos. What you call chaos (Greek word by the way) we call Democracy. The Greek people voted and 7 political parties made it to the Parliament. The issue of governance is different and we will find our way to a solution. And that's that.

Το θαυμαστό αποτέλεσμα των εκλογών του Μαΐου

Χαμογελώντας, σκέφτομαι τα εξής. Ο Έλληνας είναι πολύ περίεργη ράτσα. Το έχουμε πει πολλές φορές. Αγύριστο κεφάλι, δε γουστάρει τις πιέσεις, κλωτσάει όταν είναι στη γωνία, αντιδρά και ξεσπά, όταν απειλείται η αξιοπρέπειά του. Τα σχεδόν μαγικά αποτελέσματα των χθεσινοβραδινών εκλογών το αποδεικνύουν ατράνταχτα. 

Η ύπαρξη 7 κομμάτων στην Ελληνική Βουλή, η αστρονομική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, η εξίσου αστρονομική άνοδος της Χρυσής Αυγής και ο αριθμός των εδρών που κατανεμήθηκαν δυσανάλογα με τα ποσοστά που έλαβε το κάθε κόμμα καθρεφτίζουν μερικά πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Καταρχήν είναι σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ πέθανε. Για το «αμετάκλητα» κρατάμε μια επιφύλαξη. Το σίγουρο είναι ότι ο Γιώργος διέλυσε το κόμμα που έφτιαξε ο μπαμπάς του πριν 30+ χρόνια. Η οικογένεια Παπανδρέου μορφοποίησε μία εκτρωματική πολιτική και κοινωνική κατάσταση και ο κόσμος –που έπαψε πλέον να ελπίζει σε διορισμούς στο Δημόσιο (κάτι που θα αναλύσουμε αργότερα)- τους γύρισε την πλάτη. Από την άλλη, η Νέα Δημοκρατία ήταν επίσης χαμένη, αλλά κατά τη γνώμη μου, λόγω αρχηγού. Ο Σαμαράς δεν έπεισε –ίσως κανέναν. Το τεραστίων διαστάσεων «υπερεγώ» του μάλλον αηδίασε τον κόσμο και αυτοί που ψήφισαν Δεξιά, δεν ψήφισαν αυτόν per se, αλλά τον ιδεολογικό χώρο που αντιπροσωπεύει. Παρά όμως το παράλογο του εκλογικού νόμου, δεν μπορώ να μην πω ότι χαίρομαι για το bonus των εδρών υπέρ του πρώτου κόμματος.

Από κει και πέρα είχαμε τα εξής «μαγικά». Ο ΣΥΡΙΖΑ είδε ποσοστά, που ούτε στο όνειρό του δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα κατακτούσε. Οι κατεξοχήν νεοδημοκρατικές και πασοκοκρατικές Α’ και Β’ Αθήνας, Α’ Πειραιά, καθώς και Α’ και Β’ Θεσσαλονίκης βάφτηκαν κόκκινες. Φυσικά αν σκεφτούμε ότι τα ποσοστά ανεργίας, ειδικά στις δύο πρώτες περιφέρειες, είναι δραματικά, εξηγούν εν μέρει το αποτέλεσμα. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Η αντιμνημονιακή παντιέρα του ΣΥΡΙΖΑ έπεισε τον κόσμο που είδε μισθούς και συντάξεις να μειώνονται, ενώ αντίθετα οι «έχοντες» συνέχιζαν να ζουν στο ροζ συννεφάκι τους, κάτι που τους εξόργισε. Τα εύκολα θύματα –μισθωτοί και συνταξιούχοι- επλήγησαν σφοδρά από το μνημόνιο, μορφοποιώντας τη νέα τάξη των νεόπτωχων. Από την άλλη, το κόμμα της Χρυσής Αυγής ανέβηκε εξίσου ανέλπιστα –για τους ίδιους- στηριζόμενο και εκμεταλλευόμενο της γενικής δυσφορίας για τους παράνομους μετανάστες, που κλέβουν, σκοτώνουν και έχουν αλλοιώσει την εικόνα των μεγάλων αστικών κέντρων και ιδιαίτερα της Αθήνας. Οι εκπρόσωποι της ΧΑ δεν βγήκαν ποτέ στην τηλεόραση –λόγω δικής τους επιλογής- και αμφιβάλλω αν εκείνοι που τους ψήφισαν, είχαν δει το πρόσωπο του κυρίου Μιχαλολιάκου. Όταν, δε, είδαμε και το τραγελαφικό συμβάν στην αίθουσα Τύπου της ΧΑ, με τον ξυρισμένο που απαίτησε από τους δημοσιογράφους να σηκωθούν όρθιοι μόλις μπει ο αρχηγός, νομίζω ότι ήταν η κλωτσιά που ξύπνησε κάποιους και τους έκανε να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς ψήφισαν.

Αυτά, λοιπόν, που καθίστανται σαφή από τις εκλογές είναι τα εξής. Κατ’ αρχήν ο κόσμος σιχάθηκε τα δύο μεγάλα κόμματα, που καταχράστηκαν επί 30 περίπου χρόνια το δημόσιο χρήμα. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό δεν ισχύει μόνο για τον Άκη. Σιχάθηκαν το ΠΑΣΟΚ και τον Γιωργάκη με την ηλιθιότητά του, που γυρνούσε δεξιά κι αριστερά και μας έλεγε τεμπέληδες και που κατόπιν έσκυψε το κεφάλι και δέχτηκε ό,τι του επέβαλλαν. Σιχάθηκε όμως και τη Νέα Δημοκρατία με τα δήθεν σεμνά, ταπεινά και τα «αφήστε με να κυβερνήσω». Στο μεταξύ, οι προσλήψεις στο Δημόσιο δεν αποτελούσαν πλέον επιχείρημα και πάτημα για κανέναν. Οπότε, αφού ο κόσμος είδε ότι δεν έχει πλέον να κερδίσει τίποτα από αυτούς τους δύο, τους γύρισε παραδειγματικά την πλάτη και τους έδειξε κι άλλα πολλά. Αυτό αποδεικνύεται από τα οικτρά ποσοστά που έλαβαν αμφότεροι. Δεν ήταν, λοιπόν, μόνο το ότι ήταν όλοι απατεώνες, ανίκανοι και άχρηστοι, αλλά και το ότι ο κόσμος δεν είχε πλέον τίποτα να κερδίσει από αυτούς. Όταν τα παιδιά «μας», «σας», «τους» βολεύονταν σε διάφορες θέσεις όμως, ήταν καλά!

Από την άλλη πλευρά, ήταν προφανές ότι η πολιτική του μνημονίου και ο τρόπος με τον όποιο τη χειρίστηκε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ήταν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους ο κόσμος τους γύρισε την πλάτη. Αυτό αυτόματα σήμαινε ότι υπήρχε στροφή σε μικρότερα κόμματα –βλέπε Καμμένος και Κουβέλης- και φυσικά στην αριστερά και την ακροδεξιά –το τελευταίο για διαφορετικούς λόγους. Το μόνο σίγουρο από όλα αυτά είναι πως με το υπάρχον σκηνικό είναι σχεδόν ανέφικτο να σχηματιστεί μία «κανονική» κυβέρνηση. Η Παπαρήγα έχει δηλώσει ότι δεν συνεργάζεται με τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία δεν αποκλείουν την μεταξύ τους συνεργασία, αλλά οι αριθμοί δεν τους βγαίνουν, η Χρυσή Αυγή δεν πιστεύω ότι είναι ανοιχτή σε κανένα διάλογο –και γενικώς δεν είναι ανοιχτή-, ενώ τέλος ο Κουβέλης δήλωσε και εκείνος ότι δεν προτίθεται να συμπράξει αναγκαστικά, ούτε –όπως είπε- θα κρυφτεί πίσω από την αριστερή του ιδεολογία. Για τον Καμμένο δεν έχω σχόλια, ούτε εκτίμηση και «εκτίμηση».

Από ότι έχουμε καταλάβει και ακούσει, οι ξένοι ανησυχούν. Το IMF ανησυχεί, η Μέρκελ ανησυχεί, ο νεοεκλεχθείς Ολάντ ποιος ξέρει… Αυτός φαντάζομαι ακόμα πανηγυρίζει τη νίκη του στις εθνικές εκλογές της Γαλλίας. Είναι φυσιολογικό να ανησυχούν. Έχει υπογραφτεί μία δανειακή σύμβαση. Τα πράγματα όμως που σχεδιάστηκαν, αποφασίστηκαν και εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα δεν ήταν σε καμία περίπτωση επιτυχημένα. Από την άλλη βέβαια, όπως τόνισε και κάποιος δημοσιογράφος, το μνημόνιο είχε και παραμέτρους που η Ελλάδα έπρεπε να είχε σκεφτεί και να είχε εφαρμόσει εδώ και καιρό, χωρίς να χρειαστεί να της τα επιβάλλουν. Επιδόματα του τύπου «έγκαιρη προσέλευση» και «πλύσιμο χεριών», προσλήψεις στο ήδη υπερδιογκωμένο Δημόσιο και μείωση της κρατικής σπατάλης είναι μερικά από τα προφανή. Αλλά ποιος θα είχε τα balls να τα κόψει, όταν γνωρίζει πως αν το πράξει, θα «τιμωρηθεί» στις επόμενες εκλογές; Όπερ και έγινε…

Πιστεύω ακράδαντα πως αν πάμε –που το πιο πιθανό είναι να γίνει- σε επαναληπτικές εκλογές, τα πράγματα θα είναι κάπως διαφορετικά. Αυτές οι εκλογές ήταν ακουσίως κάτι σαν λαϊκή απειλή. Κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια σε εκείνους από τους οποίους δεν έχουν τίποτα πλέον να περιμένουν –σε διάφορα επίπεδα- και στροφή σε εκείνους που τουλάχιστον υπόσχονται να τους προστατεύσουν –πάλι σε διάφορα επίπεδα. Αν είναι έξυπνος ο Σαμαράς, θα στραφεί στα μικρότερα κόμματα, παρόμοιας ιδεολογίας που δεν κατάφεραν να μπουν στη Βουλή –βλέπε ΛΑΟΣ, Δράση και Δημοκρατική Συμμαχία. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ελπίδες ανόδου και θεωρώ ότι το ίδιο ισχύει και για την Αριστερά. Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρη είναι ότι εκείνοι που ψήφισαν ΧΑ, θα αλλάξουν γνώμη μετά το τραγικό –κατά τη γνώμη μου- συμβάν στην αίθουσα τύπου του κόμματος, με τους δημοσιογράφους και το «εγέρθητι». Αυτά προβλέπονται για τις ενδεχόμενες επαναληπτικές. Σε περίπτωση που το σενάριο όμως αυτό δεν παίξει, τότε τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα, καθώς θεωρείται σχεδόν από όλους αδύνατο να συνεννοηθούν όλοι αυτοί και να λάβουν αποφάσεις για τη χώρα.

Αξιοσημείωτη είναι και η παγκόσμια αντίδραση. Το δολάριο ανέβηκε αρκετά έναντι του ευρώ, οι Ευρωπαίοι υποστηρίζουν ότι με το αποτέλεσμα αυτό η Ελλάδα απομακρύνεται ακόμα περισσότερο από τον πυρήνα της ΕΕ, το γιεν έπεσε και οι Ασιάτες θεωρούν πως το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από εκείνο των γαλλικών, ενώ πλέον η citigroup δίνει μία πιθανότητα της τάξης του 70% υπέρ της πιθανότητας να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, κατά το επόμενο έτος. Εντέλει, επιδρούμε πολύ πιο έντονα στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι από ότι θα περίμενε κανείς και φυσικά αντιστρόφως ανάλογα με το μέγεθος της χώρας. Απομένει, λοιπόν, να δούμε τη συνέχεια…

Ζητείται πολιτικός για την Ελλάδα

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

 

Με αφετηρία το εξαιρετικό βιβλίο του Antoine Bello «Οι Παραχαράκτες» και φυσικά τις εκλογές, από τις οποίες μας χωρίζουν μερικές μόνο μέρες, ανεδύθησαν οι εξής σκέψεις. Οι εκλογές στην Ελλάδα έχουν πλάκα τελικά. Είναι απίστευτη η επαλήθευση του the more things change, the more they stay the same. Εδώ και 30+ χρόνια ακούμε τα ίδια και τα ίδια. Πως έχουμε λεφτά, πως θα ανεβάσουμε μισθούς και συντάξεις, πως θα μειωθούν οι φόροι για τους αδύναμους, πως θα υπάρχει ανάπτυξη σε χρόνο dt, πως η ανεργία θα μειωθεί στο ελάχιστο, πως τα παιδιά μας θα ζουν με χαμόγελο και αισιοδοξία. Είναι σα να γράφει ο ίδιος κειμενογράφος τους λόγους των πολιτικών (μας), εδώ και πολλές δεκαετίες (και ίσως σε πολλές ακόμα χώρες). Εκτός από τον κειμενογράφο όμως, υπάρχει και ένας ακόμα κοινός παρανομαστής. Η δίψα για εξουσία δεν συνεπάγεται και δίψα για την πατρίδα.

Τους ακούω ή τουλάχιστον προσπαθώ να τους ακούσω. Είναι δύσκολο όμως. Είναι δύσκολο να ακούς αυτούς που έχουν καταστρέψει την Ελλάδα –στην κυριολεξία- να σου λένε τις προτάσεις που έχουν για να την σώσουν. Και γιατί ρε Καραγκιόζηδες δεν τις εφαρμόσατε από πριν; Έπρεπε να βυθιστούμε στον βόρβορο για να τις σκεφθείτε? Όοοχι! Φυσικά και όχι. Δεν υπήρχε πλάνο να βυθιστούμε για να έρθει ο σωτήρας. Υπήρχε και υπάρχει απλά πλάνο βύθισης. «Ο Όμιλος Παραχάραξης της Πραγματικότητας ειδικεύεται στη χειραγώγηση και την εξαπάτηση σε παγκόσμια κλίμακα.»

Ο ίδιος ο Σαμαράς που άφησε ανεξέλεγκτα τα σύνορα, τώρα θα μας σώσει. Θα κατεβάσει την ανεργία στο μισό σε 3 χρόνια –ληγμένα θα παίρνει-, θα διώξει όλους τους λαθρομετανάστες –φυλάσσοντας ο ίδιος τα σύνορα-, θα ανεβάσει τους μισθούς και τις συντάξεις –από λεφτά της τσέπης του-, θα φέρει ανάπτυξη –με κάνα δυο γλάστρες στο Σύνταγμα. Ο Βενιζέλος, από κομπάρσος βρέθηκε πρωταγωνιστής. Καλό ανέκδοτο κι αυτό. Ο συνταγματολόγος, που μασκαρεύεται ως οικονομολόγος, θα σώσει τη χώρα από τα εγκλήματα που διέπραξαν οι «σύντροφοί» του. Απορώ πραγματικά που υπάρχει κόσμος ο οποίος υποστηρίζει ότι ο ΓΑΠ έπεσε θύμα πλεκτάνης! Το άκουσα κι αυτό. Μα πόση πνευματική δυστοκία μπορεί να πλήξει άραγε τους πολίτες της χώρας αυτής;

Παπαρήγα-Τσίπρας-ΚΚΕ-ΜΛ, ΣΚ, ΤΑ, ΜΝ κ.ο.κ.! Η μόνη χώρα στην Ευρώπη, για να μην πω στον κόσμο, το λίκνο της δημοκρατίας, που έχει τόσα πολλά κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία παρεμπιπτόντως δεν συμφωνούν ποτέ μεταξύ τους. Δεν βάζω τον Κουβέλη μέσα. Ήταν ανέκαθεν σοβαρός, αν και επαναστάτης του καναπέ. Το να ακούμε, 100 σχεδόν χρόνια μετά τη Ρωσική Επανάσταση, κλισεδιάρικες σαχλαμάρες του τύπου «ο θάνατος της πλουτοκρατίας, να πεθάνει ο καπιταλισμός, η εξουσία στο λαό, να μοιραστεί ο πλούτος, να βγούμε από την ΕΕ»… και όλα τα συναφή, είναι από γραφικό έως αστείο. Δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να μοιραστώ τα χρήματά μου –αυτά που μόχθησα να βγάλω, εγώ και η οικογένειά μου-, δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να πεθάνει κάποιος που έχει λεφτά –δεν με ενδιαφέρει πως τα έβγαλε- και στο τέλος-τέλος δεν κατάλαβα το επιχείρημα των ΚΚΕ του να βγούμε από την ΕΕ. Όταν οι αγρότες έπαιρναν τις επιδοτήσεις, για χωράφια και ζωντανά που δεν υπήρχαν, ήταν καλά; Όταν ο αγρότης από την Λάρισα κυκλοφορούσε με την Cayenne στα χωράφια ήταν καλά; Όταν η ΕΕ έδινε λεφτά, που πήγαιναν υπέρ πίστεως ήταν καλά, αλλά τώρα δεν την θέλουμε; Θέλουμε τα καλά του Γιάννη, αλλά όχι το Γιάννη; Μιλάμε για πλήρη παραχάραξη της πραγματικότητας. Τέτοια υποκρισία; Τους καμένους «Καμμένο, Ντόρα, Λούκα» κ.λπ. δεν τους σχολιάζω. Ο Κα(η)μένος θα τα λύσει όλα με ένα πρόγραμμα που τους καλύπτει όλους και ωρύεται περί «ανεξαρτησίας», για τον Καστανίδη δεν ξεχνάμε ποτέ πως ψήφισε το διαβόητο εκείνο νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο «αν κάποιος μπει σπίτι σου, σε βιάσει, σε κλέψει και σε τεμαχίσει» δε θα μπει καν φυλακή, η Ντόρα ακροβατεί μεταξύ σοβαρότητας και γελοιότητας με τους εκατοντάδες λογαριασμούς στο εξωτερικό –καλά κάνει δηλαδή, απλά είναι τόσο λίγη, όσο μερικές σταγόνες βενζίνης σε έναν 2λιτρο κινητήρα.

Το κόμμα όμως, που ανεβαίνει τρομαχτικά σε ποσοστά και πραγματικά με περιέργεια θα παρακολουθήσω τις εξελίξεις, είναι εκείνο της Χρυσής Αυγής. Δεν θα σχολιάσω τους ανατριχιαστικούς ναζιστικούς χαιρετισμούς και το παραλήρημα του τύπου «οι Γερμανοί σκότωναν αμάχους, γιατί είχαμε πόλεμο και έτσι είναι αυτά» (η παραχάραξη που λέγαμε), ούτε τους «Εωσφορικούς ύμνους» (αυτά είναι αστειότητες). Θα σχολιάσω όμως το ότι κατοικοεδρεύουν σε υποβαθμισμένες συνοικίες και βοηθούν τους ηλικιωμένους να πάνε στην τράπεζα, για να σηκώσουν χρήματα χωρίς να φοβούνται, στο ότι συνοδεύουν γυναίκες και παιδιά στα σπίτια τους, πληρώνοντας ακόμα και τα ταξί. Θα σταθώ και στις ακραίες τους απόψεις περί λαθρομεταναστών και μεταναστών. Αυτός που τραβολογά στην άσφαλτο μία 75χρονη για να της πάρει 50 ευρώ και ένα σταυρό από το λαιμό, αυτός που σκοτώνει για 40 ευρώ, αυτός που κλέβει και βιάζει 80χρονες, αυτός που δένει και κακοποιεί ηλικιωμένους για να κλέψει, δεν είναι άνθρωπος και δεν έχει κανένα απολύτως ανθρώπινο δικαίωμα. ΚΑΝΕΝΑ. Είναι ένα κτήνος που μεγάλωσε έτσι στη χώρα του και έτσι του αξίζει να ζει και ο ίδιος. Και το πιο πιθανό είναι ότι και η χώρα του μέχρι εκεί της αξίζει να πορεύεται. Αλλά το να έρχεσαι σε μία άλλη χώρα και να επιβάλλεις την κουλτούρα της δολοφονίας και της κλεψιάς και μετά να μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα πάει πολύ. Ένα κτήνος που βγάζει ένα 14χρονο κοριτσάκι στο πεζοδρόμιο δεν είναι άνθρωπος και του αξίζει να έχει την χειρότερη τιμωρία. Δεν με απασχολεί τι γίνεται στη Νιγηρία και τη Ζάμπια. Αυτό δεν παίζει εδώ. Και αυτό πρέπει να σταματήσει. Με κάθε τρόπο. Ακραία όλα αυτά; Όχι. Όχι αν τα δεις μπροστά στα μάτια σου ή τα ζήσεις στο σπίτι σου. Γιατί εμείς οι Έλληνες το χουμε αυτό το κουσούρι. Αν δεν αγγίξει κάτι το σπίτι μας, είμαστε χαλαροί Μετά γινόμαστε οι χειρότεροι vigilantes…

Πιστεύω -και μάλλον ελπίζω- ότι οι εκλογές της 6 Μαΐου κρύβουν μεγάλες εκπλήξεις. Μίλησα με πολύ κόσμο, από διάφορες τάξεις, και ίσως περισσότερο με ανθρώπους που ανήκουν σε χαμηλά στρώματα. Από ότι φαίνεται, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ έχουν πεθάνει –για το ανεπιστρεπτί δεν παίρνω όρκο. Αλλά σαν κόμματα, ιδεολογίες, κουλτούρες, φαίνεσθαι και φέρεσθαι, έχουν πεθάνει. Το θέμα δεν είναι για το αν η Ελλάδα θα τα καταφέρει. Η Ελλάδα πάντα τα καταφέρνει. Και η Ευρώπη θα τα καταφέρει, αν και αμφιβάλω για το αν το ευρώ θα ζει ακόμα σε καμιά δεκαετία. Το θέμα είναι να βρεθεί… να ζει κάποιος εκεί έξω, που πραγματικά να αγαπά την Ελλάδα. Που να μην έχει μολυνθεί από τον ιό της πολιτικής, που τα τελευταία 30 χρόνια έχει επικίνδυνες παρενέργειες. Μήπως υπάρχει άραγε κάποιος εκεί έξω, έστω κι αν δεν έχει εμφανιστεί ακόμα στο προσκήνιο, που να αγαπά την Ελλάδα, να είναι μορφωμένος, να έχει δουλέψει, να είναι ικανός και να έχει ένα εφικτό όραμα γι’ αυτή τη χώρα; Αν ναι, καταζητείται…

Οπλισμένα μυαλά

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Μεγάλο debate έχει δημιουργηθεί από την περασμένη εβδομάδα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης, έκανε τις εξής –για μερικούς εξωφρενικές, για εμένα πάλι όχι- προτάσεις. Είπε, λοιπόν, στη Βουλή ότι οι μετανάστες πρέπει σύσσωμοι να μεταφερθούν σε στρατόπεδα της χώρας που δεν χρησιμοποιούνται και να δίνεται τροφή μόνο σε όσους δουλεύουν και δεύτερον και σημαντικότερον να μπορεί κάποιος να αμύνεται με όπλο, σε περίπτωση που του επιτεθούν εντός του σπιτιού του.

Ως θύμα επιθέσεως –ευτυχώς όχι σωματικής- και επειδή έχω βρεθεί στη ΓΑΔΑ να κοιτάζω εκατοντάδες φωτογραφίες υπόπτων, όταν έθεσα στους αστυνομικούς το ερώτημα «αν την ώρα που μου άνοιγε το αμάξι για να με κλέψει, του έχωνα ένα σουγιά στο μάτι, τι θα γινόταν», έλαβα τις εξής πληροφορίες. Αν, μου λέει, γινόταν αυτό και υπήρχε περιπολικό κοντά στο συμβάν, θα είχατε συλληφθεί και θα περνούσατε από δικαστήριο για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως. Μετάφραση: πρέπει να αφήνετε ανενόχλητους τους δράστες να σας κλέβουν, να σας γρονθοκοπούν, να σας βιάζουν ή ακόμα και να σας σκοτώσουν, γιατί αν κάνετε την οποιαδήποτε κίνηση και αμυνθείτε με κάποιο όπλο, τότε θα βρεθείτε κατηγορούμενος. Όποιος μου εξηγήσει τη λογική αυτής της νομοθεσίας με επιχειρήματα που να στέκουν, του βγάζω το καπέλο. Είναι πασίδηλο ότι ο συγκεκριμένος νόμος -όπως φαντάζομαι και χιλιάδες άλλοι, που δεν έχουμε την "τύχη" να γνωρίζουμε- είναι υπόδειγμα παραλογισμού. Αν κάποιος έχει παραβιάσει την πόρτα μου ή έχει σπάσει το παράθυρό μου, βρίσκεται μέσα στο σπίτι μου και απειλεί τη ζωή τη δική μου ή των δικών μου, πρέπει βάσει νόμου να έχω το δικαίωμα να αμυνθώ με οποιονδήποτε τρόπο. Ακόμα και να πυροβολήσω. Ακόμα και να αφαιρέσω τη ζωή εκείνου που θέλει τη δική μου ή των παιδιών μου.

Η εγκληματικότητα στην Αθήνα δεν έχει ξεφύγει απλά από τις «νόρμες». Δεν είναι απλώς εκτός ελέγχου. Η εγκληματικότητα είναι κάτι σαν εμπειρία που όποιοι δεν έχουν ζήσει, απλά περιμένουν να ζήσουν, και όσοι έχουν δει το έργο, είναι λίγο πιο υποψιασμένοι –χωρίς βέβαια αυτό να έχει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Το περασμένο Σάββατο γύρω στις 5 παρά το πρωί άκουγα ελεγχόμενους θορύβους από τρυπάνι και βαριές πατημασιές. Μετά από 2 ημέρες έμαθα ότι γυφτοπακιστανοί –αυτοί που τριγυρίζουν στους κάδους και μαζεύουν σίδερα- είχαν καταφέρει να απεγκαταστήσουν ολόκληρη την κεντρική μονάδα φυσικού αερίου της διπλανής πολυκατοικίας. Στην Αθήνα –φαντάζομαι και στην περιφέρεια- για λόγους κόστους, σχεδόν όλες οι πολυκατοικίες που έχουν βάλει φυσικό αέριο, έχουν τοποθετήσει τις κεντρικές μονάδες στις εισόδους, έξω από την κεντρική πόρτα, δηλαδή στο πεζοδρόμιο. Αυτό, εκτός από οπτικά εκτρωματικό, είναι και αρκετά επικίνδυνο. Το γιατί, το διαπιστώσαμε το Σάββατο. Αν γινόταν κάτι λάθος –προφανώς οι Πακιστανοί δεν είναι πυρηνικοί φυσικοί ούτε ηλεκτρολόγοι- θα είχε ανατιναχθεί όλο το τετράγωνο με δεκάδες θύματα. Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται απίστευτο, αλλά είναι αληθινό. Η αστυνομία φυσικά σήκωσε τα χέρια ψηλά, γιατί δεν πρόλαβαν να τους πιάσουν.

Αυτό δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός. Κάθε μέρα γίνονται τουλάχιστον 600 ληστείες, σε σπίτια και μαγαζιά. Το κέντρο της Αθήνας, γύρω και κοντά στην Ομόνοια, είναι σχεδόν απροσπέλαστο. Βαποράκια αλλάζουν σκονάκια στη μέση του δρόμου, ναρκομανείς τρυπιούνται σε εισόδους πολυκατοικιών, κλέφτες γρονθοκοπούν και σκοτώνουν νεότερους και ηλικιωμένους για 10 ευρώ, 14χρονες μαύρες κάνουν πιάτσα με τους νταβατζήδες απέναντι να παρακολουθούν, μπαίνουν μέρα-μεσημέρι σε σπίτια και αποθήκες υπογείων πολυκατοικιών και πολλά, πολλά ακόμα. Και δεν είναι μόνο το ανεξέλεγκτο της κατάστασης. Είναι και το ότι οι αστυνομικοί είναι λίγοι και φυσικά -πάλι λόγω νομοθεσίας- δεν μπορούν να τραβήξουν όπλο αν δεν δεχθούν πρώτα οι ίδιοι επίθεση. Προχθές στην Καλλιθέα έπεσαν πιστολίδια για μία ακόμα φορά, όταν η αστυνομία είδε κάποιους με ύποπτη αμφίεση και τους κυνήγησε. Μετά τους αλληλοπυροβολισμούς, ο ένας δράστης συνελήφθη, αλλά ο αστυνομικός βρέθηκε στο νοσοκομείο με σφαίρα στο πόδι. Μετά όμως έχεις και τον Κουλούρη να σου λέει «κοπρόσκυλα, που κάνετε βόλτες στους δρόμους και τρώτε λεφτά». Μεγάλο μυαλό!

Όταν λοιπόν το κράτος είναι απόν, κάτι πρέπει να κάνει ο πολίτης για να προστατευτεί και αυτό αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα. Σίγουρα υπάρχει και ο αντίλογος. Αν πάρει ο καθένας από ένα όπλο, χαθήκαμε. Θα σκοτώνει ο ένας τον άλλο. Δεν νομίζω όμως ότι θα γίνει έτσι ακριβώς. Σίγουρα ο Έλληνας δε φημίζεται για την εγκράτεια, τον αυτοέλεγχο και την υπομονή του, αλλά τρελός δεν είναι. Και όταν ένας οικογενειάρχης ή μη βρεθεί σε τέτοιου είδους δυσάρεστη θέση πρέπει να μπορεί να αμυνθεί. Μπορεί να μην είναι όπλο και να είναι το μαχαίρι της κουζίνας ή ένα σφυρί, αν προλάβει. Αλλά ο νόμος πρέπει επιτέλους να πάψει να προστατεύει τον κακοποιό. Ειδικά -ειδικά- αυτή την εποχή και με την κατάσταση που επικρατεί.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να χειριστώ ένα όπλο. Ίσως ναι, ίσως όχι. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι αν βρισκόμουν υπό απειλή και είχα την ευκαιρία, σίγουρα θα αμυνόμουν με νύχια και με δόντια και με ό,τι άλλο πρόχειρο είχα κοντά μου. Και δε θα δίσταζα λεπτό να αμυνθώ, όποια βλάβη κι αν προκαλούσα. Δεν υπάρχει χώρος για τύψεις σε κάτι τέτοια. Δεν συμφωνώ έτσι γενικώς και αορίστως με την αυτοδικία. Συμφωνώ όμως με την έννοια της αυτοπροστασίας και με οποιοδήποτε μέσο.

Στην Αμερική κυκλοφορούν εδώ και πάρα πολλά χρόνια σπρέι πιπεριού, αεροβόλα, tasers, mace και πολλά ακόμα. Νομίμως πάντα. Στην Αμερική όταν βρίσκεσαι σε νόμιμη άμυνα –που τις περισσότερες φορές είναι προφανής- αθωώνεσαι με συνοπτικές διαδικασίες. Στην Αμερική υπάρχει ισχυρή αστυνόμευση και ο αστυνομικός είτε του high way είτε της πόλης είτε της κομητείας δεν σηκώνει πολλά αστεία. Σε ορισμένες πολιτείες ισχύει ακόμα και η θανατική ποινή. Ναι, ξέρω. Μόνο ο Θεός έχει το δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή κάποιου. Αλλά αυτό το κλισέ δεν θα σε έβρισκε σύμφωνο αν κάποιος είχε απαγάγει, βιάσει και τεμαχίσει την κόρη σου ή το γιο σου και τους έβρισκες πεταμένους σε καμιά χαράδρα. Δεν πρόκειται για αστυνομικές ταινίες. Η Ελλάδα έχει βιώσει τέτοια σκηνικά. Όπως άλλωστε και η Αμερική, ο Καναδάς και η Βρετανία.

Είναι πάντα ωραίο να μιλάμε φιλολογικά με κλισέ και θρησκοληπτικά λογύδρια. Όταν το κακό όμως μπαίνει στο σπίτι σου, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην αλλάξει η ψυχολογία και το φέρεσθαί σου. Όταν έχει απειληθεί η ζωή κάποιου ανθρώπου που αγαπάς, που ζει μαζί σου, που σ’ έχει μεγαλώσει ή που τον έχεις μεγαλώσει, όχι μόνο δεν θα συγχωρέσεις, αλλά θα κουβαλάς μέσα σου ανείπωτο μίσος για τις πράξεις εκείνου που τους προξένησε κακό.

Το κράτος στην Ελλάδα είναι πλέον απόν. Για το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν μας φταίει η τρόικα, ούτε η Μέρκελ, ούτε αυτοί που έκλεβαν τόσα χρόνια. Η ανεξέλεγκτη «δημοκρατία» δεν αποτελεί και δεν αποτελούσε λύση ποτέ για κανένα κράτος. Δεν είμαστε χώρα ευκαιριών και ειδικά για κανέναν από εκείνους που έρχονται εδώ για να μαζεύουν τα σίδερα από τους κάδους των απορριμμάτων, για εκείνους που παραμονεύουν έξω από τα σπίτια μας, για να μας ληστέψουν, για εκείνους που τριγυρνούν στους δρόμους και κλέβουν πορτοφόλια από ηλικιωμένους και για εκείνους που σκοτώνουν για 10 ευρώ. Η χώρα πρέπει να κλείσει τα σύνορά της άμεσα και αποτελεσματικά για όσους δεν επιθυμούν να προσφέρουν, αλλά στοχεύουν να εγκληματούν εναντίων μας. And that’s that.



Η άνοιξη που ποτέ δεν έρχεται...

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Ήταν βαρύς ο χειμώνας. Όχι μόνο μεταφορικά, αλλά και κυριολεκτικά. Νομίζω ότι είχαμε χρόνια να ζήσουμε τόσο κρύο, σε ολόκληρη την Ελλάδα. Στην Αθήνα είδαμε θερμοκρασίες κάτω του μηδέν, χιόνι, χαλάζι και ισχυρότατες βροχές, που ως γνωστόν και όπως πάντα δημιούργησαν τεράστια προβλήματα. Στην περιφέρεια, ολόκληρα χωριά έμειναν αποκλεισμένα για μέρες, χωρίς ρεύμα. Βλέποντας, δε, στην τηλεόραση τους υπέροχους γέροντες να περιμένουν στωικά τα εκχιονιστικά των δήμων, νόμιζα ότι ζούσα στη δεκαετία του 1950. Φευ! Είναι 2012. Από την άλλη, εξαιτίας του πολικού ψύχους πέθαναν περίπου 600 άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη, οπότε πάλι καλά να λέμε. Όχι. Δεν πρόκειται για κριτική ανάλυση των καιρικών συνθηκών της Ελλάδας. Αλλά φαίνεται ότι ακόμα και οι Αλκυονίδες μας ξέχασαν…

Οικονομικά, η άνοιξη αργεί πολύ. Περαιτέρω σχέδια για μειώσεις μισθών, επιδομάτων, εφάπαξ, αποζημιώσεων και λοιπών απολαβών έχουν αποδυναμώσει εντελώς τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ζει από τα συσσίτια των δήμων και της εκκλησίας. Η μεσαία τάξη κρατά ακόμα, με επιφύλαξη. Αλλά για πόσο; Η φορολογία έχει αρχίσει και γίνεται δυσβάσταχτη για όλους, τα κοινόχρηστα αποτελούν πλέον μείζον πρόβλημα για όλα τα νοικοκυριά, κάποιοι παλεύουν ακόμα με τα χαράτσια της ΔΕΗ, η βενζίνη βαδίζει προς τα 2 ευρώ το λίτρο κ.ο.κ. Στα πλουσιότερα στρώματα του πληθυσμού –που φυσικά και υπάρχουν και καλώς υπάρχουν- δεν έχει γίνει ακόμα πλήρως αντιληπτή η κρίση.

Από την άλλη, κάθε φορά που είναι να δοθεί κάποια δανειακή δόση, οι δανειστές μας απαιτούν νέα μέτρα, συσκέπτονται μυστικά, αποσύρουν τις προτάσεις τους και κάνουν κουραστικά –για εμάς- πισωγυρίσματα. Δώδεκα ελληνικές τράπεζες αποφάσισαν σήμερα την εθελοντική συμμετοχή στο κούρεμα των ομολόγων και μένει να δούμε πως αυτό θα επηρεάσει όλους εμάς, τις καταθέσεις, τα δάνεια και τις κάρτες μας. Τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο, σε όλες τις περιοχές Αθηνών και περιφέρειας, μην αντέχοντας τον ΦΠΑ και τη λοιπή φορολογία, ενώ η ανεργία καλπάζει πλέον ανεξέλεγκτα, στα 22%, κάτι που όμως ισχύει και για ολόκληρη την Ευρώπη, που γνωρίζει πρωτόγνωρα ποσοστά, της τάξης του 11%.

Η άνοιξη της ασφάλειας του πολίτη όχι μόνο αργεί, αλλά κανείς δεν ξέρει και πότε θα αποκατασταθεί. Σκοτώνουν για 10 ευρώ. Σκοτώνουν και για το τίποτα. Παράδειγμα, ένας κακομοίρης περιπτεράς που δολοφονήθηκε από κακοποιούς, μόλις πάτησε το κουμπί του συναγερμού στο περίπτερό του. Ηλικιωμένοι σε όλη τη χώρα δέχονται επιθέσεις στα σπίτια τους και στο δρόμο για μερικά ευρώ. Ή και για περισσότερα, αν τους ακολουθήσουν από τις τράπεζες. Στήνουν ενέδρες και μπαίνουν στα σπίτια μέρα-μεσημέρι στις 12. Στο διπλανό μου διαμέρισμα μπήκαν… και επειδή δεν βρήκαν τίποτα, πήραν ένα πληκτρολόγιο (!). Πακιστανοί και άλλοι σκουρόχρωμοι τριγυρίζουν στους δρόμους με καροτσάκια σούπερ μάρκετ, μαζεύοντας τα σιδερικά από τους κάδους των απορριμμάτων, ενώ αν αφήσεις κάνα παλιό ζευγάρι παπούτσια ή ρούχα, έχει εξαφανιστεί εντός μερικών λεπτών. Η εγκληματικότητα καλπάζει και εμείς απλά περιμένουμε το πότε θα δεχτούμε την επίθεση. Δυστυχώς –ή και ευτυχώς, για κάποιους- η άδεια οπλοφορίας εδώ στην Ελλάδα δεν είναι απλή διαδικασία, ενώ αν τραυματίσεις κάποιον που σου επιτίθεται και τυχαίνει να περάσει αστυνομία, θα σε συλλάβει. Όχι αυτόν. Εσένα. Επίσης δυστυχώς, εδώ δεν υπάρχουν ούτε pepper sprays ούτε mace, για να έχουμε τουλάχιστον ένα «όπλο» άμυνας.

Η άνοιξη στην ψυχολογία των Ελλήνων παίζει και να μην έρθει ποτέ, έτσι όπως πάμε. Αν και όπως έχουμε πει πολλάκις, ο Έλληνας δεν το βάζει εύκολα κάτω. Σίγουρα όλοι είναι λίγο πιο σκεπτικοί, αλλά εξακολουθούν να βγαίνουν έξω και να διασκεδάζουν. Όσο μπορούν. Το αστείο είναι ότι μετά τον βαρύτατο χειμώνα, όλοι αναμένουν λίγη ζέστη και ήλιο. Το Σάββατο που προηγήθηκε της Καθαρής Δευτέρας, ο καιρός ήταν τόσο υπέροχος, που νομίζω πως όλοι χαμογελούσαν. Σα να περίμεναν τον ήλιο, για να τους φτιάξει τη διάθεση. Από ότι φαίνεται όταν οι ξένοι λένε «εσείς, ευτυχώς που έχετε τον ήλιο και τη θάλασσα», το εννοούν και είναι πραγματικότητα. Η συννεφιά καθρεφτίζει την κατάθλιψη και την κατήφεια. Γι’ αυτό όλοι εκεί «έξω» το ρίχνουν στις αυτοκτονίες και το ποτό. Λογικό!

Όσον αφορά την τηλεόραση και τα ΜΜΕ, εκεί επικρατεί βαρύς χειμώνας. Μετά το κανόνι του ALTER, χτύπησε ηχηρά και εκείνο της IMAKO. Ο όμιλος του Πέτρου Κωστόπουλου σήμανε φαλιμέντο, μετά από σωρεία απερίσκεπτων οικονομικών ανοιγμάτων και επενδύσεων. Πολλοί χάρηκαν, γιατί ο Κωστόπουλος με ένα μοναδικά αντιπαθή τρόπο επεδείκνυε τα πλούτη του. Εγώ δεν χάρηκα καθόλου όμως. Όχι για τον συμπαθώ, αλλά γιατί έδινε δουλειά σε πολύ κόσμο. Κόσμο, που όχι μόνο έμεινε απλήρωτος για αρκετούς μήνες -από πέρσι το καλοκαίρι-, αλλά που τώρα πλέον είναι και άνεργος. Και όταν κλείνει μια επιχείρηση, δεν έχει νόημα να αισθανόμαστε χαιρέκακα για τον εργοδότη –όποιος και αν είναι αυτός-, αλλά για τους ανθρώπους και τις οικογένειες που μένουν χωρίς εισόδημα. Πρέπει να μάθουμε επιτέλους να κοιτάμε και λίγο πιο πέρα.

Δεν μου αρέσει γενικά να χρησιμοποιώ κλισεδιάρικους όρους, όπως λόγου χάρη αυτό το «εργασιακός μεσαίωνας», που έχει γίνει πλέον καραμέλα στο στόμα όλων. Δε ξέρω τι γινόταν το μεσαίωνα. Αυτό που ξέρω όμως σίγουρα είναι ότι παιδιά με διδακτορικά και μεταπτυχιακά δουλεύουν 10 και 12 ώρες για 500 ευρώ. Συνήθως σε άσχετες δουλειές. Όχι ότι όλοι μας δουλεύουμε στον τομέα που σπουδάσαμε. Κάθε άλλο. Αλλά η Ελλάδα κανονικά χρειάζεται τον απόφοιτο μιας σχολής Πληροφορικής στον ανάλογο τομέα, και όχι ως μεσίτη ή πωλητή επίπλων, λόγου χάρη. Η Ελλάδα όμως ποτέ –από όσο θυμάμαι- δεν έδινε ευκαιρίες στα παιδιά της. Ποτέ. Ποτέ δεν δόθηκαν κίνητρα σε κανέναν, να ανέβει, να αναπτυχθεί, να ξεχωρίσει. Οι καλύτεροι πάντα έφευγαν και εξακολουθούν να φεύγουν. Γιατί δεν είναι μόνο ότι δεν υπάρχουν κίνητρα, αλλά όποιος πάει να ξεχωρίσει, τρώει συνήθως μία σπρωξιά για να βρεθεί κάτω από το έδαφος. Ο φθόνος… κακό ελληνικό χαρακτηριστικό. Πολλές φορές σκέφτομαι την Αμερική. Αυτό που λέμε «η γη των ευκαιριών». Αυτοί που ζουν εκεί το θεωρούν δεδομένο. Όμως δεν είναι. Αν θέλεις να διαπρέψεις, μπορείς. Σου δίνουν την ευκαιρία. Σε κυνηγούν. Αναζητούν το ταλέντο σου. Γιατί από το ταλέντο αυτό θα βγάλουν λεφτά. Θα βγάλεις όμως και εσύ και θα έχεις την ευκαιρία να ανέλθεις επαγγελματικά, ανεξαρτήτου χώρου. Εδώ στην Ελλαδίτσα δεν παίζουν αυτά.

Η άνοιξη αργεί για την Ελλάδα. Και δεν ξέρω δυστυχώς αν θα έρθει ποτέ. Η νοοτροπία; Οι κακές συνήθειες; Οι κακοί πολιτικοί; Το γενικό σύστημα ανάπτυξης; Η κουλτούρα; Ποιος ξέρει. Ίσως τίποτα από αυτά και ίσως όλα μαζί. Το θέμα είναι ότι οι νέοι άνθρωποι νιώθουν πως δεν έχουν θέση πια σε αυτή τη χώρα. Νιώθουν ότι μόνο έξω θα έχουν την ευκαιρία να ζήσουν και να «ζήσουν». Και είναι κρίμα, γιατί υπάρχουν πολλά καλά μυαλά σε αυτή τη χώρα και αρκετά μορφωμένα άτομα, με σπουδές στο εξωτερικό, εμπειρία και well-rounded γνώσεις. Είναι κρίμα γιατί δεν θα μπορέσουν να προσφέρουν σε αυτή τη χώρα, που τόσο το χρειάζεται. Είναι κρίμα που δεν μπορούν να αναδείξουν τα ταλέντα τους, να διακριθούν και να προμοτάρουν την Ελλάδα. Όχι ότι η Ελλάδα χρειάζεται promotion. Αλλά πρέπει να έχουμε κάτι περισσότερο να επιδείξουμε από τις θάλασσες και τον ήλιο. Όταν όμως η καρδιά του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας βάλλεται με τέτοιο βάναυσο τρόπο, αυτό δεν καθίσταται εφικτό. Αναμένοντας την άνοιξη, λοιπόν…

Όταν τα μάρμαρα έγιναν πέτρες

Πριν από 2 χρόνια, ένας καθηγητής φιλοσοφίας του Αριστοτελείου μου είχε πει πως οι σημερινοί Έλληνες δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τους αρχαίους. Θυμάμαι ότι είχα νιώσει περίεργα όταν το άκουσα, καθότι δεν ήμουν εις θέσιν να διαφωνήσω εντόνως, ούτε είχα επιχειρήματα να προβάλλω. Απλά ήξερα ότι δεν μου άρεσε καθόλου αυτή η πεποίθηση, εκφρασμένη από έναν Έλληνα. Η αλήθεια είναι όμως ότι αποτελεί παγιωμένη άποψη για κάποιους ξένους και ειδικά τους Γερμανούς. Με πλήρη επίγνωση των λεχθέντων μου, τολμώ να πω ότι οι Γερμανοί και οι Τούρκοι αποτελούν δύο από τις πιο μισητές φάρες αυτού του (μάταιου) κόσμου. Το αστείο είναι ότι πάντα το πίστευα αυτό. Και το επίσης «αστείο» είναι ότι όταν είδα να καίνε τη σημαία της Γερμανίας στο Σύνταγμα, ένιωσα αγαλλίαση. Οι Γερμανοί –όπως και οι Τούρκοι- είναι ένας βάρβαρος λαός, χωρίς συναίσθημα, με μίσος και βαθύ κομπλεξισμό για οτιδήποτε μπορεί να είναι πνευματικά ανώτερο από αυτούς. Αμφότεροι λαοί κατέστρεψαν τα πάντα στο πέρασμά τους, σκότωσαν εκατομμύρια ανθρώπους, λήστεψαν, έκαψαν, βανδάλισαν και εξευτέλισαν τις χώρες από τις οποίες πέρασαν. Οι μεν λόγω παράνοιας και οι δε λόγω παντελούς έλλειψης πολιτισμού. Τους Τούρκους δεν τους αδικώ. Τόσα ήξεραν… Οι Γερμανοί όμως είναι ειδεχθείς. Και με μια ματιά στις φάτσες τους, το καταλαβαίνεις αμέσως.

Δεν πρόκειται κανείς και ποτέ να μου κλέψει την περηφάνια που νιώθω ως Ελληνίδα και ως απόγονος του Αριστοτέλη, του Σωκράτη, του Σοφοκλή και του Ιπποκράτη. Δεν ξέρω που ακριβώς στηρίζεται η πεποίθηση ότι δεν έχουμε καμία σχέση με τους αρχαίους Έλληνες, αλλά τη θεωρώ αβάσιμη, άτοπη, άνευ ουσίας και άνευ σοβαρότητας. Από την άλλη, δεν ξέρω τι να πιστέψω ή να νιώσω μετά από γεγονότα σαν τα χτεσινά (12/02/2012). Από τη μία προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει η λέξη «αντιεξουσιαστής» και από την άλλη τι λογική έχει να καταστρέφεις ξένες περιουσίες και να αφήνεις στο δρόμο ιδιοκτήτες και εργαζόμενους. Το φρούτο του «μπάχαλου» δεν το κατάλαβα ποτέ. Και η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να το καταλάβω. Μπορώ όμως σίγουρα να το αποδώσω σε υπανθρώπους, καθυστερημένους, συναισθηματικά βλαμμένους, άχρηστους, τεμπέληδες, δολοφόνους, παρίες, αντικοινωνικούς και βαθιά διαταραγμένες προσωπικότητες, χωρίς ελπίδα αναστροφής. Όπως ένας ασθενής σε κώμα. Μόνο που αυτοί θέλουν ξύλο. Τόσο ξύλο, μέχρι να μείνουν αναίσθητοι.

Στεναχωριέμαι τόσο βαθιά για τη χώρα μου και για την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα. Ίσως αν ήμουν στην ηλικία των γονιών μου να μην αισθανόμουν τόσο έντονα. Αλλά έχοντας –ελπίζω- πολλά χρόνια ακόμα μπροστά μου, τρομάζω με τη σκέψη της προοπτικής ή ακόμα χειρότερα της έλλειψής της. Δεν είμαι σίγουρη για το που πάμε, αλλά είμαι σίγουρη ότι ο παράδρομος αυτός δεν είναι ο σωστός, αφού οδηγεί διαρκώς σε αδιέξοδο. Με κάθε νέα δανειακή σύμβαση, με κάθε νέο μέτρο και με κάθε νέα περικοπή νιώθω ότι απλά σκάβουμε μία απειροελάχιστη τρύπα στον τοίχο, από την οποία μόλις και παίρνουμε αέρα, μέχρι να ξαναπέσουμε στον επόμενο τοίχο κ.ο.κ.

Όλη αυτή η ιστορία έχει αρχίσει να γίνεται σαν κακόγουστο κόμικ, των οποίων οι χαρακτήρες είναι κάτι φρικαλέα ανδρείκελα που περιφέρονται στην κοινωνία, ζητώντας αποδοχή και μιλώντας σαν εξωγήινοι. Παρακολουθούσα χθες στη Βουλή τον Παπανδρέου και τον Παπαδήμο –χώρια από τους υπόλοιπους-, οι οποίοι μιλούσαν με τέτοια ηρεμία και απάθεια, λες και βρίσκονταν σε προεκλογική καμπάνια. Έξω καιγόταν η Αθήνα και αυτοί αγόραζαν αγρούς. Και καλά ο Παπανδρέου είναι γνωστός λήπτης ληγμένων φαρμάκων –αυτό το έχουμε καταλάβει εδώ και δυόμιση χρόνια. Αλλά από τον Παπαδήμο περίμενα κάτι καλύτερο, από το να μας επιδεικνύει ένα εκνευριστικό μειδίαμα, όταν και μόνο όταν δεν ενέπιπτε σε σαρδάμ. Έφτασα σε σημείο να προτιμώ τον Βενιζέλο να ουρλιάζει, επιδεικνύοντας τουλάχιστον κάποιο είδος νεύρου, παρά τις κοιμησιάρικες ομιλίες των υπολοίπων άλιεν, που έβγαιναν στις τηλεοράσεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Κάποια στιγμή, παρακολουθώντας τα υπέροχα νεοκλασικά αθηναϊκά κτίρια να φλέγονται, σκεφτόμουν ότι όλοι αυτοί οι καθυστερημένοι, ανεγκέφαλοι κουκουλοφόροι μπορεί να φτάσουν και μέχρι την Ακρόπολη. Νομίζω ότι αυτό θα ήταν κάτι που θα με έκανε να βγω από το σπίτι μου, με μαχαίρι και δολοφονικές διαθέσεις. Και δεν θα δίσταζα ούτε λεπτό. Μετά άκουσα τον Παπουτσή –γνωστό άχρηστο από εποχή Ευρωβουλής- να λέει αυτά τα λαϊκίστικα του τύπου «η βία είναι εχθρός της δημοκρατίας» και άλλα ευτράπελα, λες και δεν ήταν υπεύθυνος για την πλήρη αποτυχία αντιμετώπισης της καταστροφής, που ήξεραν πολύ καλά ότι θα λάβει χώρα. Όλη την προηγούμενη βδομάδα είχε άλλωστε κυκλοφορήσει ευρέως ότι χθες (12/02/2012) «θα χυνόταν αίμα». Ευτυχώς δεν χύθηκε αίμα, αλλά από την άλλη δεν έμεινε και τίποτα όρθιο.

Για κάποιον λόγο αδυνατώ να πιστέψω ότι όλοι αυτοί οι κουκουλοφόροι ή ότι έστω και κάποιοι από αυτούς είναι Έλληνες. Δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό. Δεν μπορώ να φανταστώ Έλληνα να ακούει τον μαγαζάτορα να του λέει «σε παρακαλώ, πάρε το εμπόρευμα, αλλά μη μου κάψεις το μαγαζί» και να του πετάει μολότοφ, να τον σπάει στο ξύλο και να βάζει μπουρλότο στα πάντα. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι οι 45 ταυτόχρονοι εμπρησμοί ήταν τυχαίοι. Αυτά είναι έργα ανθρώπων χωρίς συναίσθημα. Ανθρώπων που δεν έχουν σχέση με τον τόπο αυτό. Ανθρώπων βαλτών. Κατευθυνόμενων. Ανθρώπων πληρωμένων με πολλά λεφτά. Το θέμα είναι από ποιους. Δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση αν κάποτε αποδεικνυόταν ότι υπάρχει γερμανικός δάκτυλος, πίσω από όλα αυτά. Αμερικάνοι πάντως δεν είναι σίγουρα. Κάποιοι λένε ότι όλοι αυτοί είναι μέλη της αστυνομίας, αλλά αυτό μου φαίνεται λίγο δύσκολο, εκτός και αν τους έχουν δώσει πολλά λεφτά. Έχω όμως καλύτερη άποψη για το σώμα της αστυνομίας. Αντίθετα, έχω χείριστη άποψη για εκείνους που την κατευθύνουν. Τις εκάστοτε κυβερνήσεις δηλαδή.

Από τα Wikileaks είχε αποκαλυφθεί ότι ο Καραμανλής τελούσε υπό απειλή για τη ζωή του και αυτό αποκλείεται να αποτελούσε μεμονωμένο συμβάν. Η Ελλαδίτσα είναι σφιγμένη στη μέγγενη των ξένων δυναστών, που εποφθαλμιούν τον πλούτο και το εργατικό της δυναμικό. Σιγά-σιγά όλα δρομολογούνται έτσι ώστε η χώρα να καταστραφεί ολοσχερώς και από πάσης απόψεως, για να μείνει κατόπιν το πεδίο ανοιχτό στα απανταχού κοράκια. Χρόνια μας πολεμάνε από τα παράθυρα. Αλλά ο Γιώργος Παπανδρέου άνοιξε διάπλατα τις πόρτες. Εκεί… από το Καστελόριζο. Χωρίς ντροπή. Σχεδόν γελώντας.

Κουβαλάμε μία βαριά ιστορία. Όσο κι αν προσπαθούν, δεν μπορούν να μας την κλέψουν. Ούτε μπορούν να την αλλοιώσουν. Προσπαθούν όμως να την αμαυρώσουν. Με κάθε τρόπο. Διοχετεύοντας κακοποιά στοιχεία κάθε μορφής, καταφέρνουν πόντο-πόντο να διαβρώνουν την κοινωνία, την οικονομία και την πολιτεία. Το ανεξέλεγκτο άνοιγμα των συνόρων, η παροχή ψήφου σε λαθρομετανάστες, η απελευθέρωση από τις φυλακές –δήθεν λόγω έλλειψης χώρου- και πολλές ακόμα πολιτικές που νομιμοποιούνται με υποπαραγράφους νομοσχεδίων που ποτέ δεν μαθαίνουμε. Δεν δέχομαι ότι ο Έλληνας έχει στραφεί εναντίον του Έλληνα. Δεν δέχομαι ότι Έλληνας θα στερήσει –αυτή την εποχή- τη δουλειά από έναν άλλο Έλληνα. Γιατί από την άλλη βλέπουμε την εξαιρετικά συγκινητική απήχηση του κόσμου στην έκκληση της Αρχιεπισκοπής και διαφόρων άλλων φορέων για βοήθεια προς τους αστέγους. Χιλιάδες άνθρωποι προσφέρουν καθημερινά ρούχα και φαγητό, τόσο που οι αποθήκες του Δήμου γεμίζουν ασφυκτικά. Ο Έλληνας βοηθά τον συνάνθρωπο σε ανάγκη. Και αυτό είναι το μόνο που έχει αποδειχθεί. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορώ να πιστέψω ότι οι καταστροφές γίνονται από ελληνικά χέρια.

Χθες βράδυ το Κολωνάκι ήταν βυθισμένο στο σκοτάδι. Δεν ακουγόταν τίποτα από πουθενά. Από το ύψος της Δεξαμενής αργά τη νύχτα, ο αρρωστημένος ουρανός ήταν φωτισμένος από τα φλεγόμενα κτίρια και ακριβώς απέναντι στο βάθος η Ακρόπολη. Ανάμικτα συναισθήματα ντροπής, βαθιάς λύπης, θυμού, αγανάκτησης και απορίας. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά από τα χημικά και τις μολότοφ. Η Ελλάδα αιμορραγεί, αλλά κανείς δεν απλώνει το χέρι να τη βοηθήσει. Τουναντίον την σπρώχνουν ακόμα πιο κάτω. Και εμείς καρτερικά αναμένουμε το πότε οι πέτρες θα ξαναγίνουν ένδοξα μάρμαρα…

Η απενοχοποίηση της χειροπέδης και του συσσιτίου

Η Ελλάδα εντέλει είναι μία χώρα παραπλανητική. Ενώ φαίνεται ότι τίποτα δεν αλλάζει, στην ουσία όλα αλλάζουν με ταχύτητα φωτός. Αλλά μετά πάλι κάτι γίνεται ή κάτι διαβάζεις και συνειδητοποιείς ότι ίσως τίποτα δεν άλλαξε. Μοναδικό φαινόμενο και παγκόσμια πατέντα; Ποιος ξέρει… Δεν πρόκειται για ταξίδι στον χρόνο, αλλά περισσότερο στη συνείδηση, την ψυχολογία, την οπτική, την ανοχή και το εν γένει φέρεσθαι και φαίνεσθαι…

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε διαρκώς στις τηλεοράσεις τις (δήθεν) συλλήψεις γνωστότατων φοροφυγάδων, με χρέη προς το Δημόσιο, που αγγίζουν σε μερικές περιπτώσεις και τα 2 εκατομμύρια ευρώ. Δεν έχουν τόση σημασία τα ονόματα, ούτε το γεγονός ότι αφήνονται ελεύθεροι την επόμενη μέρα, καθώς το εν λόγω οικονομικό «έγκλημα» θεωρείται πλημμέλημα, ενώ και η προσωποκράτηση –λόγω συνωστισμού στις φυλακές- έχει σχεδόν καταργηθεί. Ούτε προκαλεί έκπληξη το ότι αν κάποιος χρωστά γύρω στις 2.000 ευρώ μπορεί να του πάρουν το σπίτι και ενδεχομένως να πάει φυλακή, ενώ οι μεγαλοοφειλέτες αρμενίζουν ελεύθερα με τις λιμουζίνες, τα σκάφη και τα πούρα ανά τα θέρετρα της Ελβετίας και της Καραϊβικής. Αυτό όμως που μου φαίνεται πραγματικά αστείο είναι ότι κατά τη μεταφορά των εν λόγω ανθρώπων –γυναικών και αντρών- στα Δικαστήρια ή τη ΓΑΔΑ οι χειροπέδες είναι πάντα φροντισμένα καλυμμένες με πουλόβερ, πουκάμισα, κασκόλ και αν είσαι και γνωστός αντιπρόσωπος πανάκριβων ρούχων, υποδημάτων και αξεσουάρ, μπορεί να είναι και ένα μαντήλι Hermès, λόγου χάρη.

Και αναρωτιέμαι, σε αυτή τη χώρα του φαίνεσθαι, τι σημασία έχει αν ο τηλεθεατής ή κάποιος που βρεθεί εκείνη την ώρα στην Ευελπίδων δει τις χειροπέδες που έχουν περαστεί στα χέρια κάποιου γνωστού-επώνυμου που έχει συλληφθεί; Θα χάσει την ιδέα του για εκείνον; Θα πέσει στα μάτια του; Θα απογοητευτεί από το «είδωλό» του; Ή θα σκεφτεί με περισσότερη κακία «καλά του έκαναν»; Δεν νομίζω πως ισχύει τίποτα από τα παραπάνω. Η χειροπέδη είναι απλά ένα μέσο που χρησιμοποιούν οι αρχές, όχι για να ξεφτιλίσουν κάποιον, αλλά σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος αποφασίσει να κάνει κάτι που ενδεχομένως θέσει την ασφάλεια την δική του και των γύρω του σε κίνδυνο.

Με το να την κρύβεις, δεν κερδίζεις κάτι, ούτε κουκουλώνεις τίποτα. Είναι απλά το καλύτερο και πιο γλαφυρό παράδειγμα στρουθοκαμηλισμού. Άλλωστε αυτή την εποχή πλέον, ακόμα και στην Ελλάδα, έχουν συλληφθεί τόσοι πολλοί επώνυμοι, που νομίζω ότι ο κόσμος έχει συνηθίσει στην ιδέα και της φυλακής και της σύλληψης, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Στην Αμερική αυτό το ταμπού έχει καταρριφθεί προ πολλού, αφού πολλοί γνωστοί και επώνυμοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές και καλλιτέχνες έχουν συλληφθεί πολλάκις και για πολλά αδικήματα –από DUIs και ναρκωτικά μέχρι ενδοοικογενειακή βία και αντίσταση κατά της Αρχής. Και λοιπόν; Είναι οι ίδιοι που κατόπιν συμμετέχουν σε ταινίες εκατομμυρίων εισιτηρίων, sold out συναυλίες, τηλεοπτικά σόου που σκίζουν κ.ο.κ. Και αυτό άλλωστε είναι το φυσιολογικό. Άλλωστε δε μιλάμε για kiddie rapists. Μιλάμε για «εγκλήματα» που τις περισσότερες φορές είναι εναντίον των ίδιων τους των εαυτών. Πόσες φορές έχει συλληφθεί η Lohan για DUI, πόσες η Paris Hilton, ο Robert Downy Jr. (more than I can remember), η Naomi Campbell, ο Christian Bale, η Martha Stewart και τόσοι ακόμα; Και η αλήθεια είναι ότι δεν έχω δει ποτέ κανέναν από αυτούς να κρύβει τις χειροπέδες.

Αφήστε λοιπόν στην άκρη τα φουλάρια, τα κασκόλ, τα πουλόβερ και τις κουκούλες. Ναι, έχετε συλληφθεί για κάποιο αδίκημα. Μακάρι να τιμωρηθείτε για αυτό, εφόσον το έχετε διαπράξει –ειδαλλιώς όλοι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε απλά ηλίθιοι-, αλλά, από την άλλη, κανείς δεν πρόκειται να σκεφθεί λιγότερο για εσάς –than he already does- επειδή θα έχει οπτική επαφή με την χειροπέδη. It’s a just a tool. It doesn’t really mean anything.

Αν θέλαμε τώρα να μιλήσουμε με λίγη –προς το παρόν- υπερβολή, θα λέγαμε ότι όσοι δεν έχουν συλληφθεί ακόμα, sadly enough, αναζητούν τα συσσίτια των δήμων και των εκκλησιών. Είναι τραγικό το πόσοι συνάνθρωποί μας καταφεύγουν καθημερινά στα πλησιέστερα κέντρα σίτισης, για ένα πιάτο φαγητό, ένα γλυκό ή λίγο νερό. Είναι, δε, τόσο ξαφνικό, που δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα. Πριν μερικά χρόνια –όχι πολλά- πηγαίναμε στις ταβέρνες και βλέπαμε τους θαμώνες να φεύγουν, αφήνοντας πίσω βουνά τις αφάγωτες σαλάτες, τις πατάτες και τα παϊδάκια. Σήμερα, αν πας σε ταβέρνα, δε θα δεις ούτε ψίχουλο να μένει στο τραπέζι. Όσοι έχουν την πολυτέλεια της ταβέρνας και του εστιατορίου, δηλαδή. Αν, δε, μιλήσεις με κάποιον αρκετά μεγαλύτερο, θα σου πει σίγουρα «παιδί μου, δυστυχώς νομίζω ότι θα ζήσουμε και πάλι κατοχή».

Δεν έχω γνωρίσει την κατοχή –προφανώς-, αλλά ούτε οι συγγενείς μου την έχουν ζήσει. Στον πόλεμο ο παππούς και η γιαγιά τάιζαν όλη τη γειτονιά. Ο παππούς κουβαλούσε κεφάλια τα τυριά και έθρεφε στην πίσω αυλή μια κατσίκα και ένα γουρουνάκι, για να έχουν τα παιδιά και οι συγγενείς κρέας. Η γιαγιά μου έφτιαχνε ψωμί και το μοίραζε παντού στα Κάτω Πατήσια, που τότε ήταν χωράφια. Αλλά ποτέ δεν παρέλειπαν να μου λένε ιστορίες για το πώς ήταν ο κόσμος τότε στην Αθήνα. Σκελετωμένοι και εξαθλιωμένοι, άντρες, γυναίκες και παιδάκια τριγύριζαν στα χωράφια και τις γειτονιές για μια φέτα ψωμί και έκοβαν κάνα καρπό από τα δέντρα –όποια είχαν μείνει. Ντυμένοι με κουρέλια, μέσα στο καταχείμωνο, και ζώντας σε κάτι καλύβες, με μισογκρεμισμένες πόρτες.

Δεν ξέρω αν εμείς η σημερινή γενιά θα αντέχαμε ή αν θα αντέξουμε κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω επίσης αν θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Αλλά τα πράγματα σίγουρα δεν είναι καλά. Η ανεργία αυτή τη στιγμή ανέρχεται γύρω στο 20%, με πρωταγωνιστές τους νομούς της Στερεάς Ελλάδας, της Αττικής και της Κεντρικής Μακεδονίας. Ένας στους δύο νέους 15-25 ετών είναι άνεργος. Τον Οκτώβρη του 2011 –σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ- κάθε μέρα προστίθεντο 1528 άνεργοι. Πρόκειται δηλαδή για πλήρη αποσάθρωση του παραγωγικού δυναμικού της Ελλάδας.

Με τους μισθούς να πέφτουν, τα επιδόματα να εξαφανίζονται και τις συντάξεις να μειώνονται διαρκώς και με διάφορους τρόπους, κανείς δεν ξέρει που μπορεί να φτάσουμε. Χιλιάδες είναι αυτοί που αυτή τη στιγμή θρέφονται ανά την Ελλάδα από τους Δήμους και την Εκκλησία. Δεν εμφανίζουν τα πρόσωπά τους στην τηλεόραση, όμως δεν πρόκειται για ναρκομανείς ή μέθυσους. Από τις γυρισμένες πλάτες «ακούγεται» κόσμος απελπισμένος, αλλά αξιοπρεπής, με καθαρή φωνή και ξεκάθαρο λόγο. Κι αυτό είναι που με σκοτώνει περισσότερο. Ο ναρκομανής έχει επιλέξει τη μοίρα του και δεν τον συμπονώ. Όμως ο οικογενειάρχης που απολύθηκε και έχει 2 παιδιά και μάνα στο νοσοκομείο δεν το επέλεξε. Απλά έζησε στη λάθος εποχή.

Και κατόπιν αναρωτιέμαι. Πότε η Ελλάδα έζησε τη σωστή εποχή; Στα πλαίσια μιας έρευνας που κάνω, έτυχε να πέσω πάνω σε μια παλιά εφημερίδα του εκδότη Κώστα Στασινόπουλου, πατέρα της γνωστής Αριάννα Χάφινγκτον. Τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη εφημερίδα που εξέδιδε ήταν για μένα άκρως εντυπωσιακές. Ειδικά η πρώτη του εφημερίδα –η οποία πρωτοεκδόθηκε το 1949 (!)- είχε μια αδιανόητη –για την εποχή- ποικιλία και εξαιρετική κάλυψη γεγονότων της διεθνούς οικονομίας. Από Βραζιλία και Αμερική, μέχρι Ιαπωνία και Αφρική. Συγκρίσεις, οικονομικές αναλύσεις, νομισματικές ισοτιμίες, κριτικές. Η δεύτερη, ωστόσο, εφημερίδα που εκδίδετο για 2 χρόνια -1963-1964- είχε το εξής εκπληκτικό. Όταν την φυλλομέτρησα, συνειδητοποίησα ότι μέσα σε 50 χρόνια δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα. Σε αυτή την εφημερίδα η αρθρογραφία –επιφανών προσωπικοτήτων, όπως οι Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Αλευράς, Παπαληγούρας, Παύλος Βαρδινογιάννης, Στέφανος Στεφανόπουλος, Robert Marzolen, Τσουδερός και πολλοί ακόμα- περιστρεφόταν γύρω από την αναζήτηση πετρελαίων στο Αιγαίο (κι όμως!), την πτώση ή ακόμα και την απουσία της βιομηχανικής παραγωγής, την ανεργία, το ασφαλιστικό, τις δυσοίωνες προβλέψεις για το εθνικό εισόδημα, για τη μετανάστευση, το πρόβλημα της ελληνικής επαρχίας, την αναθεώρηση του Συντάγματος, τις αποζημιώσεις που δικαιούμεθα από την Γερμανία και την Ιταλία. Απίστευτο… κι όμως αληθές. Αν ανοίξεις σήμερα μια εφημερίδα στην Ελλάδα, θα διαβάσεις ακριβώς τα ίδια. Μόνο που δίπλα σου θα έχεις το iPhone 4, το 4Χ4 παρκαρισμένο έξω από το σπίτι, το φούρνο μικροκυμάτων στην κουζίνα και την LCD στο σαλόνι. Και αναρωτιέμαι πάλι. Η Ελλάδα πότε έζησε μια καλή στιγμή; Γιατί από ότι φαίνεται, μετά τον χρυσούν αιώνα του Περικλέους, η άσπρη μέρα δεν ήρθε ποτέ. Και το τραγικό είναι ότι θα την περιμένουμε για πάρα πολύ ακόμα…

Σχήμα οξύμωρο, αλλά ενθαρρυντικώς παράδοξο

Δημοσίευση στην εφημερίδα Greek News

Είναι Σάββατο βράδυ και ψιλοβρέχει. Η Αθήνα έχει ντυθεί σεμνά και ενοχικά στο πνεύμα των Χριστουγέννων, προσπαθώντας να εμπνεύσει χαμόγελα, αλλά οι πολίτες της πρωτεύουσας –όπως και όλης της χώρας- ζουν και αναπνέουν σε μια πνιγηρή ατμόσφαιρα αβεβαιότητας, φόβου και καταστροφολογίας. Όλα τα τηλεοπτικά κανάλια –πλην του ALTER που δεν εκπέμπει πια-, οι εφημερίδες και τα πολιτικά περιοδικά έχουν τους τελευταίους μήνες δημοσιεύσει αναρίθμητα σενάρια για το μέλλον της Ελλάδας και της ευρωζώνης, για την επιστροφή στη δραχμή, για τις καταθέσεις, για την νέα ισοτιμία, για τη φοβερή ακρίβεια της «επόμενης μέρας», για την πιθανή έλλειψη σε είδη πρώτης ανάγκης, φάρμακα και τρόφιμα. Είναι, δε, τόσο γλαφυρά παρουσιασμένα αυτά τα σενάρια, που πλέον ο κόσμος απλά περιμένει «το τέλος». Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερη θλίψη είναι η δραματική αύξηση των ανθρώπων που τρέφονται από τα συσσίτια της πολιτείας και της εκκλησίας, ότι πολλά παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία από ασιτία και ότι η ανεργία έχει επισήμως φτάσει στο 18%, αλλά ανεπίσημα είναι σίγουρα πάνω από 20%.

Όλα αυτά ήταν καλά κρυμμένα για αρκετές βδομάδες. Και ξαφνικά, όσο πλησιάζουμε στις γιορτές των Χριστουγέννων, τα πράγματα άλλαξαν. Σα να γύρισε ένα κουμπί και ξάφνου, άλλαξε η ψυχολογία, γέμισαν οι δρόμοι, τα κέντρα, τα μπαράκια και τα εστιατόρια. Σάββατο βράδυ, λοιπόν, παρά το ψιλόβροχο, η κίνηση στις λεωφόρους Κηφισίας και Βασιλίσσης Σοφίας ήταν τρομαχτική. Θύμιζε κάτι από Νέα Υόρκη, σε ώρες αιχμής. Όταν απλά αφήνεις ήρεμα το φρένο για να διανύσεις μερικά μόλις μέτρα, χαζεύοντας στωικά το ποτάμι με τα κόκκινα φώτα των αυτοκινήτων, που απλώνονται σε απόσταση χιλιομέτρων, και σκεπτόμενος την στιγμή που θα ανοίξεις την πόρτα του σπιτιού σου, θα βάλεις ένα ποτήρι λευκό κρασί και θα χαλαρώσεις στον καναπέ.

Μάταια προσπαθούσα να καταλάβω αν είχε γίνει κάποιο ατύχημα ή αν κάποιος αστυνομικός ρύθμιζε την κίνηση, επειδή κάτι συνέβη. Τίποτα όμως δεν είχε συμβεί. Απλά είχε κίνηση. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι Σάββατο βράδυ όλοι αυτοί είχαν βγει απλά βόλτα με το αμάξι. Κάπου πήγαιναν και όταν έφτασα στο Κολωνάκι διαπίστωσα ότι όλα τα γνωστά κέντρα ήταν τίγκα στον κόσμο, τα αυτοκίνητα ήταν παρκαρισμένα στη νησίδα της Πλατείας και ότι κάποιοι τσακώνονταν για να παρκάρουν ακόμα και σε πυλωτές πολυκατοικιών –στις οποίες προφανώς δεν διαμένουν! Το ίδιο ακριβώς συνέβη και σήμερα Δευτέρα –μια εξίσου βροχερή μέρα- όταν γύρω στις 12 τη νύχτα, περίμεναν τουλάχιστον 30 άτομα για τραπέζι στο T.G.I. Friday’s.

Αυτά τα mixed social signals με έχουν ομολογουμένως μπερδέψει. Από τη μία, η αγορά έχει παγώσει εντελώς. Δεν υπάρχει καθόλου ρευστό, ενώ ακόμα και οι επιχειρήσεις που διαθέτουν ρευστό δεν πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους, από φόβο μήπως ξεμείνουν. Έχουν κλείσει πολλά μαγαζιά σε πάρα πολλές περιοχές της Αθήνας. Σχεδόν όλοι όσοι ενοικιάζουν σπίτια έχουν ζητήσει τη μείωση των ενοικίων τους, αφού ο προϋπολογισμός δεν βγαίνει. Η εφημερίδα Πρώτο Θέμα έκανε την αρχή με τα εκπτωτικά κουπόνια των σούπερ μάρκετ Carrefour και έγινε ανάρπαστο, ενώ ακολούθησαν και άλλες εφημερίδες με κουπόνια για άλλα σούπερ μάρκετ ή μαγαζιά, όπως τα Hondos Center και Marks & Spencer.

Από την άλλη, υπάρχει μια μεγάλη μερίδα κόσμου –νέου κόσμου- που ή δεν έχει καταλάβει τίποτα ή δεν ενδιαφέρεται ή απλά δεν έχει «νιώσει» την κρίση. Φυσικά είναι απόλυτα λογικό σε μία πόλη 5 εκατομμυρίων κατοίκων, να υπάρχει και ανέγγιχτος από την κρίση κόσμος που διαθέτει αρκετά λεφτά. Και δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί πρόκληση, κάτι φυσιολογικό ή παραδόξως ενθαρρυντικό. Έχουμε πολλάκις αναλύσει το προφίλ του Έλληνα, ενός λαού που δεν αντέχει για πολύ καιρό την καταστροφολογία και που ζει για το σήμερα. Ενός λαού που ακόμα και μέσα στη μιζέρια του, αναζητά την καλοπέραση.

Και η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι που υπάρχει αυτός ο κόσμος. Χαίρομαι που δεν είναι όλοι στην ίδια κατάσταση και δεν έχει μετατραπεί η Αθήνα σε μία καταθλιπτική, έρημη πόλη. Χαίρομαι που έχει κίνηση, που η νεολαία βγαίνει έξω, που κάποιοι ακόμα χαμογελούν, που κάποιους δεν τους νοιάζει τι γίνεται. Μακάρι να ήμουν κι εγώ έτσι. Μακάρι να μη μ’ ένοιαζε τίποτα. Μακάρι να μπορούσα να ζήσω το σήμερα σα να μην υπάρχει αύριο. Θα ήθελα κι εγώ όταν βγαίνω έξω με τους φίλους μου να μη συζητώ για το σκοτεινό μέλλον των καταθέσεών μου, για το μέλλον των συντάξεων των γονιών μου, για τις έκτακτες εισφορές, για την τρελή φορολογία, για το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για την αβεβαιότητα που πνίγει εμένα και τους ανθρώπους της γενιάς μου. Όμως η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι το βασικό θέμα συζήτησης πλέον σε όλους τους κύκλους των ανθρώπων άνω των 35 και ειδικά εκείνων που έχουν παιδιά.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν σε μερικά χρόνια θα λέμε «θυμάσαι τότε που βγαίναμε έξω, πηγαίναμε διακοπές και γελάγαμε» ή θα λέμε «ρε παιδιά θυμάστε το ’11 και το ’12 τι γινόταν; Που ψάχναμε στα σούπερ μάρκετ για μακαρόνια;». Και αυτά τα δύο σενάρια με φοβίζουν ιδιαίτερα. Και το ότι μπορεί κάποτε να αναλογιζόμαστε τις καλοκαιρινές διακοπές που κάναμε όταν τα πράγματα ήταν διαφορετικά και το ότι μπορεί κάποια στιγμή να έχω στο πορτοφόλι μου μόνο μερικά ευρώ, που θα φτάνουν μετά βίας για 2 πακέτα μακαρόνια, με τα οποία θα πρέπει να περάσω ένα μήνα. Όπως είναι τώρα δηλαδή κάποιοι άνθρωποι. Οι φτωχοί σίγουρα θα γίνουν φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι –αφού με τις καταθέσεις τους σε τράπεζες του εξωτερικού σε ευρώ θα μπορούν να αγοράσουν ακόμα και τη χώρα ολόκληρη. Με τη μεσαία τάξη όμως τι θα γίνει; Με εμάς όλους που παλεύουμε με την ανεργία, την έλλειψη ρευστού, τις εισφορές ακινήτων, τις εισφορές αλληλεγγύης –που είμαι σίγουρη πως πάνε υπέρ «πίστεως»- με τον ΦΠΑ, τις επιχειρήσεις που δεν μας πληρώνουν, τις συντάξεις που μειώνονται μήνα με τον μήνα, τι ακριβώς θα γίνει;

Κι εκεί που με πιάνει απελπισία κατηφορίζω στην πλατεία Κολωνακίου, για να δω τα «γνωστά» πρόσωπα να πίνουν καφέ στο Da Capo, να διαβάζουν εφημερίδα στη Βιβλιοθήκη, να γευματίζουν στο Πρυτανείο και να διασκεδάζουν στο Lalu και το Rock N Roll που πρόσφατα ξανάνοιξε. Και ενώ παλιά αυτό το σκηνικό με ενοχλούσε αφάνταστα, τώρα πλέον χαίρομαι να το βλέπω. Πολύ απλά γιατί με βγάζει από τη μιζέρια. Γιατί με κάνει να ξεχνιέμαι και να χαμογελώ. Γιατί θέλω να βλέπω κίνηση και όχι μαύρα σκοτάδια. Γιατί θέλω να βλέπω τους ανθρώπους να περνάνε καλά, έστω και για μερικές ώρες.

Είχε έναν υπέροχο ήλιο σήμερα Τετάρτη στην Αθήνα. Κι έναν καταγάλανο ουρανό, που δεν μπορεί παρά να σε κάνει να χαμογελάς. Η Ερμού είχε κόσμο και ο Μπαϊρακτάρης ήταν γεμάτος. Και είναι όμορφη η πόλη όταν είναι ζωντανή, στολισμένη –έστω και υποτυπωδώς- με ανθρώπους να κάνουν τη βόλτα τους, να ψωνίζουν και να γελούν –όσο μπορούν. Νομίζω ότι δεν θέλουμε πολλά πράγματα πλέον. Κάποιον μόνο να μας πει ότι όλα θα πάνε καλά και ότι αυτές οι θυσίες που κάνουμε 2 χρόνια δεν θα πάνε down the drain. Κάποιον να μας χαμογελάσει και να μας κάνει ως λαό να αισθανθούμε έστω και λίγη σιγουριά για το μέλλον. Σε αυτή τη φάση έχουμε περισσότερο ανάγκη από συναισθηματική υποστήριξη, παρά από οικονομική. «Ένα πιάτο φακή θα βρούμε να φάμε, άλλωστε», όπως μου είχε πει κάποτε ένας φίλος.